สวัสดีครับทุกๆคน...ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยเป็นอย่างไรบ้างครับ ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกๆคนด้วยน้าที่ผมไม่ได้เข้ามาคุยกันเสียตั้งนานเลยผมยังไม่ได้ไปไหนนะยังคิดถึงทุกคนเหมือนเดิม สำหรับตัวผมนั้นสบายดีและมีความสุขมากๆกับความรักครั้งใหม่ที่สดใสและดูมีความสุข(อันที่จริงก็มีความสุขจริงๆ)มากกว่าแต่ก่อนมากมาย ก็ขอขอบคุณใครหลายๆคนที่ทำให้ผมได้พบเจอกับเธอคนนั้นแล้วก็ต้องขอบคุณเธอคนนั้นด้วยที่ "รัก" ผมซะขนาดนี้(ล้อเล่น!!!) ก็กล่าวโดยสรุปว่าช่วงนี้ผมมีความสุขทั้งสุขกายสุขใจประมาณนั้นก็แล้วกันนะครับ

          หลังจาก Pre-Asian Choir Games Concert: Raise Your Voice ของวง The Voices ที่ผมเป็นสมาชิกได้จบไปเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา Concert นี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้แสดงในหอประชุมเล็กศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยในฐานะร้องให้วงตัวเองเป็นครั้งแรกเลยรู้สึกตื่นเต้นแบบแปลกๆเสียงจะสั่นเครือในช่วงแรกๆต่อมาก็ลุย! และยังเป็นครั้งแรกอีกทีครอบครัวของผมได้มาดูผมร้องกับ The Voices อีกทั้งรวมไปถึงแนนแฟนผมอีกด้วยทำให้มีกำลังใจร้องเพลงขึ้นเยอะเลย อีกทั้งแฟนคลับที่คุ้นเคยก็พวกเพื่อนๆที่ KU Chorus แต่ก็โอ้ พี่ติ๊กกับพี่บุ๋มมาดูด้วยงานนี้ ขอบคุณพวกท่านเหล่านั้นที่ให้กำลีงใจนะครับ แต่ก็ยังดูเหมือนว่าจะเงียบงันอย่างไรชอบกล เพราะว่าวันนีเป็นวันสำคัญของครูฝนกับพี่ต่ายน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่ผมไม่ได้ไปสดงความยินดีกับครู... ก็ร้องจบไปได้ด้วยดีมีเสียง Feedback มาว่าเพลงที่เคยร้องที่ Choral Diversity นั้นพวกเราร้องได้ดีกว่าเดิมเพลงที่ทุกๆคนชื่นชอบก็ยังคงเป็น O Magnum Mysterium และ สวนในฝัน ผมเริ่มรู้สึกว่ามันคงจะอีกไม่ไกล้ไม่ไกลแล้วสำหรับการเข้าไปใน Competition

          พวกเราพร้อมแค่ไหน? สำหรับผมแล้วก็ยังเป็นห่วงมากๆเกี่ยวกับความพร้อมของวงเราถ้าจะไปแข่งขันในครั้งนี้ถ้าเทียบกับพวกที่ซ้อมมาเป็นปีล่ะก็พวกเราอาจจะสู้เขาไม่ค่อยจะได้ เพราะว่าบางเพลงเพิ่มจะซ้อมได้แค่ 1-2 เดือนเท่านั้น!!! ฉะนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีการซ้อมเพิ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...ซึ่งก็เป็นการซ้อมที่โหดน่าชมเลยทีเดียว...ซ้อม 3 วันหยุด 1 วัน แล้วก็ซ้อมต่ออีกจนถึงวันที่ 4 พอวันที่ 5 ก็เก็บกระเป๋าเตรียมตัวลุยที่จาร์กาตา แต่สิ่งที่หฤโหดไปมากกว่านั้นก็คือช่วงเวลาที่ซ้อมอย่างหฤโหดเนี่ยเป็นช่วงสอบของผมด้วย... เฮือก จะเอาเวลาไหนพักผ่อนจะเอาเวลาไหนไปอ่านหนังสือ... อย่าไปกลัว นู๋เดียร์ทำได้!!! ซึ่งถ้าได้ซ้อมอย่างเต็มที่ในช่วงนั้นก็จะทำให้พวกเราพร้อมกันมากขึ้นหรืออาจจะเรียกได้ว่ามากที่สุดเทาที่เคยมีมา

          พวกเราจะออกเดินทางวันที่ 6 พฤศจิกายน 2550 เวลาประมาณ 08:00 ครับ ไม่รู้เหมือนกันวาวันนั้นจะมีใครไปส่งพวกเราบ้าง แต่ก็คิดว่ามันน่าจะเป็นความทรงจำที่ยอดเยี่ยมอีกวันหนึ่ง ผมคิดเหมือนกันว่าอยากจะให้แนนไปส่งผมแต่ดูท่าแล้วมันจะเช้าจนเกินไป แนนอาจจะไม่สะดวกที่จะไปส่ง การที่ผมจะไปแข่งครั้งนี้ผมจะจำไว้เสมอว่าผมไม่ได้ไปคนเดียว ผมมีครอบครัว แนน ครูฝนและเพื่อนๆพี่ๆที่ชุมุมที่กำลังรอคอยความสำเร็จของผมอยู่ ผมจะไม่รู้สึกเหงาอีกต่อไปเพราะว่าผมมีพวกคุณอยู่ในใจผมเสมอ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งแนน ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อคุณนะคะ

          เส้นทางสู่จาร์กาต้าเส้นนี้อาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ...แต่ผมคิดว่ามันจะทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้น ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้เหรียญทอง Grand Champion หรืออะไรก็ตามแต่ผมคิดว่าต่อไปมจะต้องได้ในอีกไม่นานนี้แน่นอน

 

 

ปล. แล้วผมจะไม่ลืมเก็บภาพและความประทับใจเหล่านั้นมาฝากทุกๆคนเหมือนเดิมนะครับ