ดูเหมือนว่าความผิดหวังจากการที่เราพลาดโอกาสในการไปแข่งขัน 2nd Asian Choir Games ที่ประเทศเกาหลีนั้นจะยังคงส่งผลถึงพวกเราอยู่? นี่เองก็เป็นอีกคำถามหนึ่งทีทำให้ผมรู้สึกสงสัยอยากจะถามพวกเราว่ามันจริงอยู่หรือไม่ เพราะว่าถ้าหากว่าจะมีคนที่คิดแบบนี้มันก็แน่นอนที่สุดว่ามันไม่ผิดเพราะว่าผมเองก็รู้สึกแบบนี้เช่นกันในก้นบึ้งแห่งหัวใจและความทรงจำของผมในเรื่องที่ผมผิดหวังที่สุด...

          ดูๆแล้วก็เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะได้มายืนอยู่ ณ ตรงนี้ ยืนอยู่ท่ามกลางดวงดาวที่สุกใสที่สุด คำว่าสุกใสที่สุดไม่ได้หมายความว่าดวงดาวเหล่านั้นเปล่งแสงหรือมีความร้อนมากมาย แต่หมายถึงประกายที่ทุกครั้งที่ทอแสงออกมาจะทำให้ผู้คนที่อาศัยอยู่บนโลกมีความสุขและมีความหวัง ทุกๆครั้งที่ดวงดาวที่นั่งอยู่ข้างๆผมส่องแสงออกไป ผมรู้สึกปลื้มปิติและยินดีเสมอ ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นดวงดาวเหมือนกันกับพี่ๆน้องๆที่นั่งอยู่ข้างๆผม แต่ผมแน่ใจที่สุดว่าการที่ได้อยู่ท่ามกลางพวกเขาทำให้ผมมีความหวังและทำให้ชีวิตผมมีความหมายมากขึ้นมาในทันใด... ณ ตอนนั้นความมีตัวตนของผมหายไปหดลงไป เวลาทั้งหลายที่กำลังเดินอยู่ค่อยๆช้าลง ช้าลง และหยุดในที่สุด... ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสรรค์สิ่งที่สวยงามที่สุดในโลกที่มนุษย์ตัวเล็กๆและแสนจะธรรมดาอย่างผมจะทำได้ ดนตรี ได้เกิดขึ้น ณ วินาทีนั้น...

          ในช่วงแรกๆที่ผมได้เข้ามาอยู่ในวง The Bangkok Voices (ซึ่งชื่อเดิมก็คือ The Voices) ผมจำได้ที่พวกเราซ้อมเพลง Over the Rainbow กัน เพลง Over the Rainbow นั้นทุกครั้งที่ผมกลับมาฟังผมมีความหวังทุกครั้ง แต่ก็ได้เกิดคำถามขึ้นมาเสมอว่า ผมจะสามารถรักษาความรู้สึกที่มีความหวังและความปิติเหล่านั้นได้ไปอีกนานสักเท่าไร... ณ ตอนนี้ ผมกลับมาคิดถึงบรรยากาศเดิมๆในตอนนั้นอีกครั้ง... ผมคิดถึง พี่จอย คิดถึง Ian กับ Anngie Jennet คิดถึงพี่ปอม แต่ทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนไปตามกาลเวลา สิ่งที่จะยังคงเหลือนั่นก็คือความรู้สึกและความทรงจำที่อยู่ในใจของเรา 

          จนถึงตอนนี้... แน่นอนว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป สำหรับพี่ๆน้องๆหลายๆคน พวกเรายังจำความรู้สึก ณ เวลาที่เราเดินออกมาจากห้องที่เราแข่ง Mixes Chamber ได้ไหม? วินาทีนั้นผมจำหน้าพี่โด่งได้ จะยิ้มก็ไม่ยิ้มจะร้องไห้ก็ดูเหมือนจะไม่ร้องก็กึ่งๆ แต่ที่แน่ๆำพวกเรามีความสุขกันมาก มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของผมอีกเช่นกัน... การแข่งขันที่จาร์กาตาทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้นมากเพราะมันเป็นครั้งแรกที่พวกเราสามารถทำได้ถึงเหรียญทองจากการแข่งขันในครั้งนั้น ถึงแม้ว่าจะมีข้อผิดพลาดบ้างแต่ก็เพียงเล็กน้อย ความปิติยินดีที่เราได้เหรียญทองในครั้งนั้นมันก็ทำให้เราเก็บเอาสิ่งที่แย่ๆและความผิดพลาดเอาไว้ก่อน(เพื่อรอเวลาที่มันจะกลับมาย้ำเตือนเพื่อให้พวกเราเจ็บช้ำีอีกครั้ง...) 

          จนถึงตอนนี้ ผมก็ได้กลับมาถามพวกเราอีกครั้ง... พวกเราเชื่ออย่างสนิทใจเลยหรือเปล่าว่าพวกเราเป็นที่ 1 (หรืออย่างน้อยก็เคยเป็น) แล้วการที่เราจะรักษาเอาไว้ซึ่งที่ 1 นั้นมันย่อมยากกว่านั้น หลายๆคนอาจจะมีที่มาและเบื้องหลังที่แตกต่างกัน แต่สำหรับผมแล้วการที่ผมได้มาทั้งสร้างดนตรีและเสพดนตรี(จากดวงดาวที่รายล้อมตัวผม)ไปพร้อมๆกันนั้นถือว่าเป็นความสุขที่สุดแล้ว ลืมไปเลยเรื่องที่ 1 ที่ 2 ...ที่ x ผมแค่ไม่อยากจะให้พวกเราประมาทกัน ผมไม่อยากจะเห็นพวกเราเป็นเหมือนกับตอนที่ประกาศคะแนน Gospel Spiritual ในการแข่งขันที่จาร์กาตา มันเป็นความเศร้าโศกเสียใจที่มาพร้อมๆกับความดีใจและความปลื้มปิติ 

          พวกเราเต็มที่แล้วหรือยัง? พวกเราจริงใจ(ไม่อยากจะใช้คำว่าจริงจังเพราะมันดูเครียดไป)กับการซ้อมแต่ละครั้งแค่ไหน? สำหรับอนาคตที่ก็ยังเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าผมจะได้มีโอกาสอยู่ท่ามกลางดวงดาวทั้งหลายที่ผมรักได้นานอีกสักเท่าไร เรามาร่วมทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กันเถอะ ผมไม่อยากจะให้ทุกคนผิดหวังแต่แน่นอนที่สุดว่าถ้าไม่มีความหวังเราก็ไม่อาจจะมีวันพรุ่งนี้ที่มีความหมายได้ ผมยังคงเชื่อในตัวพวกคุณเสมอ พวกคุณคือดวงดาวที่สุกใสที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ขอให้พวกคุณเปล่งแสงอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้ผู้คนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของขอบฟ้าได้มีความหวังต่อไป 

รักพวกคุณเสมอ The (Bangkok) Voices