สวัสดีครับทุกคน...หวังว่าคงจะสบายดีกันถ้วนหน้านะครับ สำหรับวันนี้ผมเองก็มีเรื่องมาเล่าให้ฟังเช่นเคยครับเป็นเรื่องเกี่ยวกับ Concert ที่ผมได้เกร่นไปแล้วก่อนหน้านี้ก็คือ Concert Voices Celebration 2008 ครับซึ่งจากตารางนั้นเราจะร้องด้วยกัน 2 แห่งครับแต่โปรแกรมเดียวกันนะครับก็คือที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยในวัน ที่ 22 ธันวาคม 2551(เมื่อวานนี้) และที่มหาวิทยาลัยพายัพในวันที่ 28 ธันวาคม 2551(ที่จะถึงนี้) เอาเป็นว่าผมจะขอเสนอแง่มุมเล็กๆในส่วนของผมเองที่เกี่ยวกับ Concert ในครั้งนี้ก็แล้วกันนะครับ ขอให้ทุกท่านได้รับความเพลิดเพลินจากผมนะครับ...
          วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมได้ตัดสินใจแล้วว่าผมจะไม่ไป เรียน...(อันที่จริงแล้ววันนี้ผมมีเรียนที่รังสิตตอน 9.30 วิชาวิจัยฯ)เพราะว่าผมจำเป็นที่จะต้องนอนหลับให้เพียงพอ(ถ้าเป็นไปได้ควรจะ มากกว่า 8 ชั่วโมงแต่ไม่ควรเกิน 10 ชั่วโมง) เพราะว่ามันจะมีผลต่อเสียงของนักร้องอย่างเราๆอย่างมากในการตะลุยร้อง Concert ที่มีเพลงในงานกว่า 20 เพลง ผมรู้สึกผิดเล็กน้อยที่จะต้องทิ้งให้เพื่อนๆทำงานกัน แต่อย่างไรผมก็ได้บอกเหตุผลให้พวกเขาเข้าใจแล้วว่ามันมีความสำคัญสำหรับผม แค่ไหน(Concert นี้มีเพียงครั้งเดียวที่ กทม. และพวกเราก็ได้ซ้อมกันมาอย่างหนักเพื่อสิ่งนี้เราจะไม่ยอมให้ปัจจัยอะไรมาทำ ให้เราเกิดความล้มเหลวในการแสดงครั้งนี้) สำหรับ Spirit ของนักร้องหรือนักแสดงทุกคนเราต้องย่อมเข้าใจว่าการที่งานจะออกมาดีได้นั้น เราจะต้องซ้อม ซ้อมแล้วก็ซ้อม... ไม่มีทางลัดอื่นใดที่จะทำให้เราเก่งขึ้นมาได้นอกจากการซ้อมอย่างสม่ำเสมอ(วง The Bangkok Voices ตอนนี้มีข่าวแว่วมาว่าพวกเราซ้อมกันหนักที่สุดในบรรดาวงขับร้องประสานเสียง ระดับเดียวกันในประเทศไทย) เพื่อที่จะทำให้การแสดงเพียง 2 ชั่วโมงออกมาดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้... นั่นคือน้ำจิตน้ำใจของพวกเรานักร้องนักแสดงที่จะต้องอดทนเพื่อทำให้เวลาที่ เราต้องการความสมบูรณ์ที่สุดออกมาสมบูรณ์ที่สุด ผมตื่นประมาณ 10.30 อันที่จริงแล้วผมตื่นเช้ากว่านั้น(ประมาณ 9.00) แต่ก็ต้องพยายามบังคับให้ตัวเองนอนเพื่อที่จะไม่เกิดอาการง่วงและเพลียตอน บ่ายหลังจากที่พวกเราได้ซ้อม(อย่างหนัก) ก่อนที่จะขึ้นร้องจริงในช่วงค่ำ แล้วผมก็ตื่นสิ่งแรกที่ผมพึงทำนั้นคืออะไรทราบมั๊ยครับ...การโกนหนวด สำหรับผมแล้วการโกนหนวดเพื่อที่จะออกงานนั้นเป็นสิ่งที่ใช้เวลามากเพราะ ว่านอกจากที่เราจะต้องโกนให้เรียบร้อยแล้วเรายังจะต้องระวังไม่ให้เกิดรอย แผลขึ้นที่ใบหน้าด้วย...อือ เป็นอะไรที่ดีมากครับการตื่นขึ้นมาโกนหนวดในตอนเช้า... ปิ๊ง ผมเข้าไปถามคุณแม่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง คุณแม่ผมตอบว่า... "อือ ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย..." (ครับแม่...) จะทำอย่างไรได้ล่ะครับก็แหมคนมันเกิดมาเป็นแบบนี้น่ะผมก็เบื่อเหมือนกัน สำหรับวันที่รีบๆแต่จะต้องมาเสียเวลาโกนหนวดในตอนเช้าเพื่อให้ดูดี(สำหรับ สังคมไทย, ผมจำได้ว่าตอนที่ไปแข่งที่จาร์กาตา อินโดนิเชีย มีแต่คนไว้หนวดกันเต็มไปหมดเลย ผมกับคุณหมอก็เลยไม่โกนหนวดไปแข่งครับเก๋าจิงๆ) ในตอนร้อง concert จากนั้นผมก็ได้เริ่มทานข้าวและเตรียมตัวออกจากบ้านเพื่อที่จะไปสู่สมรภูมิ ที่ผมเคยผ่านมันมาแล้วอย่างโชกโชนศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยนั่นเอง(เป็น เกียรติสำหรับนักร้องตัวเล็กๆอย่างผมมากที่มีโอกาสได้ร้องเพลงในสถานที่ที่ มีเกียรติเช่นนี้) ผมก็เตรียมชุดเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็ออกจากบ้านและเดินทางไปที่นั่นด้วย Taxi ครับเพราะว่าสัมภาระเยอะเหลือเกิน Taxi ก็เป็น Taxi สีแดงครับ... อันนี้ผมเลยพูดอะไรมากไม่ได้...ปรกติผมจะชอบคุยกับ Taxi นะครับแลกเปลี่ยนทัศนะกันในฐานะที่เขาได้เจอผู้คนมากมายซึ่งมันมีประโยชน์ใน แง่ของการปรับปรุงทัศนคติทำให้เรามองอะไรได้กว้างขึ้นครับ... แต่พี่คนนี้เขาบอกว่าอดีตนายกฯดีอย่างนั้นอย่างนี้... โอเค...ผมไม่พูดอะไรดีกว่าเดี๋ยวผมจะโดนถีบลงจากรถ... ก็ตอนที่ถึงก็ไม่ได้พูดอะไรมากก็กล่าวขอบคุณและให้เงินเขาไปตามปรกติ คิดในใจแมร่งเอ้ยเมื่อไรจะตื่นกันสักทีพี่น้อง... เมื่อผมเดินเข้ามาถึงผมก็ไม่ได้พบใครเลย(ผมมาถึงประมาณ 14.15 ซึ่งพวกเรานัดกันประมาณ 14.30) พบแต่น้องกิ่ง(ลำใย; เพลงนี้ทำให้เธอเกิดอย่างเจิดจรัสในวงการอย่างยิ่ง) เธอก็บอกว่าเธอมาถึงก่อนผมได้สักพักหนึ่ง...ก็เม้ากันเรื่องเพลงว่าเพลงไหน ที่มีความเสี่ยงต่อการล่ม...กลางคันบ้างก็เป็นที่สนุกสนานกันครับ จากนั้นทุกๆคนก็เริ่มทยอยมากันครับแปลกมากที่ Concert นี้พวกเราจะดูตั้งใจกันเป็นพิเศษมีการซ้อมและท่องเนื้อท่องโน้ตกันอย่างขมัก เขม้น(ปรกติแล้ว Concert นี่พวกเราจะ chilled มากเลยครับกินๆนอนๆถ่ายรูปเม้า...แต่ครั้งนี้ไม่ใช่อย่างที่ผมเคยเห็นเลยแม้ แต่นิดเดียว) สงสัยว่าคงจะเครียดกับโจทย์ที่คุณหมอกิตติพร(Conductorที่น่ารักของพวกเรา) คือเพลงกว่า 20 เพลงและเพลงก็ไม่ใช่ง่ายด้วยโหดๆทั้งนั้นช่วงแรกนับว่าโหดแล้วช่วงหลังโหด กว่า...
           เวลาประมาณ 16.00 พวกเราทุกคนก็ได้มาซ้อมกันเพื่อที่จะตรวจสอบความเรียบร้อยของเพลงและนัดแนะ คิวอีกครั้งเพื่อกันความเข้าใจผิด และเพลงที่พวกเรากลัวกันมาก(กลัวถึงหลอนเลยก็คือ Benedictio และ Binnamma) ที่พวกเราซ้อมกันอีกครั้ง Binnamma พวกเราสามารถผ่านมากันได้แล้วแต่สำหรับเพลงสุดหินระดับ World Premier นั่นก็คือ Benedictio นั้นพวกเรายังทำกันได้ไม่ค่อยดีซึ่งผมเองนั้นชอบเพลงนี้มากและอยากจะร้องมา เป็นปีแล้ว(หลังจากที่ 2 ปีที่แล้ว Concert แรกของผมพวกเราเคยร้องกันไปแล้วครั้งหนึ่ง) มีปัญหาตรงที่ Soprano ยังจำโน้ตไม่ค่อยได้และในช่วงที่มีการ Accel. นั้น Soprano ยังไม่เปลี่ยนจังหวะ(ทำให้จังหวะในวงนั้นไม่เท่ากัน)ซึ่งมันเป็นการร้อง เหลื่อมกันอย่างเห็นได้ชัด... คุณหมอเลยตัดสินใจที่จะตัด Benedictio ออกในวินาทีสุดท้ายเพื่อป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น(แน่นอน) ไม่เป็นไรครับเก็บเอาไว้ร้องปีหน้าก็ได้ไม่เป็นไรหรอก... พวกเรายังอาจจะยังไม่เหมาะกับมันจริงๆก็ได้ ณ เวลานี้ จากนั้นผมก็เดินไปข้างหน้าแล้วก็ดูบัตรของแก้วว่าแก้วกับคุณแม่จะนั่งตรงไหน เมื่อผมทราบแล้วผมก็เดินเข้าไปในหอประชุมเล็กแล้วก็หาที่นั่งนั้นอ่อ Q14, Q15(ถ้าจำไม่ผิด) ผมก็ลองเล็งดูว่าเอจะเห็นเรามั๊ยน้ออ(เมื่อมองลงมา) จากนั้นผมก็ลองเดินลงไปข้างล่างไปนั่งที่ประจำของผมแล้วก็เล็งขึ้นไปว่าผมจะ เห็นหรือไม่...(โอเคผ่านพอมองเห็น) จากนั้นเวลาประมาณ 18.30 ผมก็ได้เดินออกไปข้างนอกเพื่อที่จะไปพบน้องแก้วกับคุณแม่ซึ่งให้เกียรติมาดู ผมและ Bangkok Voices ใน Concert ครั้งนี้(คิดในใจห้ามพลาดเด็ดขาดนะโว๊ย!) ผมก็สวัสดีคุณแม่(รู้สึกเกร็งเล็กน้อย)และคุยกับแก้วสักพักแล้วก็ถ่ายรูปกัน เล็กน้อย จากนั้นผมก็เดินเข้าไปหาน้องๆวง TU Chorus ที่จะมาเป็นหนึ่งในกำลังใจของผม และก็พบกับพวกน้องๆและเพื่อนๆ TYC ที่มาดูด้วยเช่นกันก็ทักทายกันเป็นพิธี ก่อนที่ผมจะต้องเข้าไปนัดแนะกันอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะต้องขึ้น แสดง และแล้วเวลานั้นก็มาถึงครับเขาได้ประกาศให้ผู้ชมทุกท่านเข้ามาในหอ ประชุม ทุกๆคนข้างหลังทีก็ได้เริ่ม Stand by ครับเพื่อที่จะไปร้องเพลงแรกของ Concert ในครั้งนี้ก็คือเพลงสรรเสริญพระบารมีครับ... ความรู้สึกแรกที่ผมเดินขึ้นเวที...ผมรู้สึกว่า "โอ้ทำไมคนมันเยอะอย่างนี้วะเนี่ย!" ผมรู้สึกแปลกใจมากที่มีคนมาดูเยอะมากขนาดนี้เต็มหอประชุมเลยครับรู้สึกดี มากๆครับ ในส่วนของเพลงสรรเสริญพระบารมีนั้นพวกเรายังทำได้ต่ำกว่ามาตรฐานอยู่ครับ ถ้าเทียบกับที่เราเคยร้องออกมาดีที่สุดที่พระราชวังพญาไท(ที่เราแสดงเมื่อ ปลายปีที่แล้วหลังจากกลับมาจากจาร์กาตา) ครั้งนั้นพวกเราร้องกัน Firm มากครับแต่ครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะไม่ดีนะครับพวกเราก็ยังคงทำได้ดี...ในระดับที่ ผมยอมรับได้อยู่ แต่ผมรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยครับเนื่องจากเป็นเพลงแรกใน Concert ก็ไม่เป็นไรเอาไว้ค่อยรวบรวมใจไปเรื่อยๆจาถึงจุดที่ผม Firm... เมื่อเพลงสรรเสริญพระบารมีจบลงพวกเราก็ได้เดินลงครับแล้วก็เป็นการกล่าวเปิด ของคุณหญิงมาลัยวัลย์ บุญยรัตเวช(คุณหญิงที่รักและเคารพของพวกเราคนในวงการขับร้องประสานเสียง) จากนั้นพวกเราก็ได้มาร้องเพลง เพลงแรกจริงๆใน Concert นี้ครับนั่นก็คือเพลง Plaudite Manibus(พลา-อยู-ดิ-เท มา-นิ-บุส) เป็นเพลงที่พวกเราซ้อมกันมาเป็นอย่างดีแล้วครับ Note ไม่ยากสักเท่าไรครับแต่สิ่งที่ยากสำหรับเพลงนี้ก็คือการทำให้เพลงมัน Firm กับจังหวะที่ค่อนข้างจะกระชับและการตบมือและกระทืบเท้าซึ่งก็ต้องมีสมาธินิด หน่อยครับ พวกเราก็ร้องกันได้ดีเลยทีเดียวสำหรับเพลงนี้ไม่มีคนปรบมือพลาดครับ(ซึ่ง ปรกติการซ้อมจะมีคนพลาดทุกครั้ง) Firmมากเอาไปเลย 8.5/10 ส่วนเพลงต่อไปครับชื่อเพลง Exultate Deo(เอ็ก-ซุล-ทา-เท เด-โอ) เป็นเพลงยุค Renaissance ครับไม่มีอะไรมากครับก๊องแก๊งๆๆ ยุคนั้นยังไม่มีเทคนิคอะไรมากร้องให้ Smooth ก็เพราะแล้วครับสำหรับเพลงนี้แต่รู้สึกว่าพวกเราจะร้องกันไม่ Firm สักเท่าไร(มีการมั่วเล็กน้อยของบางพาร์ท) แต่ก็ไม่เป็นไรครับลากมาให้จบได้ก็ OK ล่ะ เอาไป 7.5/10 ล่ะกัน เพลงต่อมาครับ Alleuia ครับเพลงนี้พวกเราก็ซ้อมกันมานานพอสมควรแล้วครับ แต่ครั้งนี้มีปรากฏการณ์บางอย่างเกิดขึ้นครับ ในช่วงแรกพวกเราก็ร้องกันได้ดีพอสมควรเลยนึกในใจแวบหนึ่งรอดแล้วกรู...แต่ ที่ไหนได้ตอนที่ Tenor เข้ามาเป็น Melody แทน Soprano รู้มั๊ยคับว่ามันเกิดอะไรขึ้น... Tenor Flat ครับพวกเขาเปลี่ยน Key Transpose ให้เรียบร้อยเลยเป็นคีย์ไหนก็ไม่รู้คับ(ซวยแล้วมืง) ซึ่งมันต่ำกว่าเดิมมากครับ(เพลงนี้จะมีปัญหามากถ้ามัน Flat เพราะว่าตัวสุดท้ายของเพลงมันเป็น Low D ซึ่งมันต่ำมากกกกอยู่แล้วถ้ามัน Flat มันจะกลายเป็นอะไรก็ไม่ทราบที่ Bass 2 วง Voices ไม่สามารถร้องได้เพราะมันต่ำเกินมนุษย์จะร้องได้แล้ว) เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นผมเองก็หน้าเสียเหมือนกันครับมองไปที่ทุกคน รวมไปถึงคุณหมอก็หน้าเสียเหมือนกัน...เหลือบไปที่คุณหญิง(Sad ครับแกทำหน้าเซ็งมากๆ) เสียงในวงเริ่มเบาลงๆเพราะว่าไม่มีใครกล้าร้องครับ...พี่น้องแต่แล้วด้วย ความเก๋าพี่เต๋อจอมทัพ Bass1 ของเราก็ได้ร้องออกมาผมก็คิดในใจว่าถ้ามันไม่ร้องออกมามันเพลงมันก็ไปไหนไม่ ได้อ่ะ...จะต้องมาตายตอนนี้หรอวะ ยังไม่ทันได้ถึงครึ่งโปรแกรมเลยเวร เอาไงเอากัน ผมเลยเอาวะ ร้องแมร่งทั้งยังงั้นอ่ะ Key ไหนไม่สนใจแล้วต้องร้องให้มันจบ... และแล้วครับ Bass ก็ค่อยๆดังขึ้นจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่งในวงที่พวกเรานั่งสลับกัน... แล้วก็ร้องกันต่อได้ครับแบบกระท่อนกระแท่นไป...และแล้วคอร์ดจบ Amen ผมไม่ร้องครับ(คิดเสียงไม่ออกมันต่ำมากซิ้งเลย) จากนั้นผมก็มองหน้ากันแล้วก็ปาดเหงื่อหนึ่งที(จบซะทีเมิง) แต่ดูเหมือนว่าผู้ชมยังคงทำหน้าปรกติอยู่(นี่แหละครับ Voices แพ้เพลงอยู่ 2 ประเภทคือเพลงช้าและเพลงเบาครับ) เพลงนี้ผมให้คะแนน 3.75/10 ครับจากนั้นผมก็เริ่มคิดในใจว่าเฮ้ย ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วว่ะเพลงต่อไป Richte Mich, Gott(Psalm43) เป็นเพลง Style เราพี่น้องอัดเข้าไปกู้หน้าพวกเราคืนมา!!!! เพลงนี้พวกเราร้องกันดีมากๆๆๆๆ มากๆๆๆ อ่ะครับ Firm สุดๆเสียงเต็มมากกระหึ่ม Hall เอาให้ตายกันไปข้างเลย (อย่างที่บอกครับเพลงอัดๆแบบนี้ Voices บ่หยั้น) ตอนแรกที่ผู้ชายเข้าอ่ะครับ RICH TE MICH GOTT แบบว่ากระหึ่มได้ใจแล้วตัวสุดท้ายของเพลงนี้ก็เป็น Low D เหมือนกันแต่ผมก็ร้องออกมาได้ครับเพราะว่ามันไม่ Flat เอาไปเลยครับ 9.5/10 โอยย กลับมาแล้วว Go Voices Go! เพลงสุดท้ายของเพลงประเภทนี้ครับ Bin Nam ma เพลงนี้พวกเราซ้อมกันมาตั้งแต่ต้นปีน่ะครับ ด้วยความที่มันยากทั้ง Note ทั้งเนื้อทั้งจังหวะ ทั้งตบมือกระทืบเท้าแบบว่า Multi Function มากปวดหัวแรกๆมันก็เป็นเพลงไม้เบื่อไม้เมาของพวกเรามากพอตอนหลังคุณหมอ บังคับให้ไม่ดูเนื้ออันนี้ต้องเล่นโหมด Survivor ตัวใครตัวมันก็ต้องไปจำกันมาอ่ะครับเอาให้มันได้ ตอนร้องพวกเราสื่อถึงความน่ากลัวได้เยี่ยมมากครับผู้หญิงเราหวีดร้องได้น่า กลัวจิงๆถึงใจๆๆๆ และจบด้วย บี ฮิน นาม มา! ยกมือขึ้นเหนือศีรษะโอ้โห เสียงปรบมือดังสนั้นน่ะครับเยี่ยมๆๆ เอาไปเลย 8/10 (ความจริงแล้วเพลงนี้รายละเอียดเยอะมากๆครับซึ่งผมมองว่าเรายังทำมันได้ไม่ ดีเท่าที่ควร) ก็จบแล้วครับสำหรับ Standard Repetoire
          ตอนเดินลงมานี่คุยให้ฟุ้งเลยโห่ไม่น่าพลาดเลยยยย ดีนะที่ Psalm43 เราร้องดีไม่งั้นล่ะก็... หน้าแตกกันถ้วนหน้าแน่นอนลงมาดื่มน้ำกัน 5 นาทีครับอยากจะบอกว่าตอนนี้พลังงานของผมถูกใช้ไปกว่า 40% แล้ว(คิดในใจว่าจะเหลือพอเอาไว้ Solo What a wonderful world ป่าววะเนี่ยย) ผมยังคงเหนื่อยอยู่กับการเต้นไปด้วยร้องไปด้วยเพลง Binnamma แล้วก็ต้องขึ้นไปร้องเพลงในช่วงที่สองครับ Soon Ah Will Be Done(อีกไม่นานกรูก็จะตายแล้ว) ซึ่งเพลงนี้เป็นเพลงที่พวกเราร้องกันมานานแล้วครับเป็นเพลงที่กดดันและมันส์ สนุกเพลงหนึ่งครับ(เพลงช่วงนี้เองเป็นการบ่งบอกถึง Style ที่แท้จริงของ The Bangkok Voices พวกเราถูกสร้างมาเพื่อให้ร้อง Spiritual นี่แหละครับ) เพลงนี้ก็ไม่มีอะไรครับผ่านไปด้วยดีให้คะแนน 8.5/10 ครับ ต่อมาเป็นเพลงฮาแห่งช่วงนี้เลยก็ว่าได้ครับเพลง Dry Bones เพลงนี้เป็นเพลงที่คนดำเขาด่าคนขาวว่าพวกกระดูกไอ้กระดูกไอ้เขี้ยวเนื้่อ เพลงมันว่า Dem bones, dem bones, dry bone...(ความจริงมันมาจากคำว่า Damn bone) มันเป็ลเพลงด่าครับแล้วเพลงนี้มันจะมีเครื่องเล่นด้วยครับเป็นเสียงกระดูก กำลังต่อเป็นโครงครับ ฮาครับ ได้ใจคนดูจริงๆผมเองก็ชอบครับเพลงนี้มันส์ดีให้คะแนน 8/10 ครับ ส่วนเพลงต่อมาเป็นเพลงซึ้งแห่งช่วงนี้เหมือนกันครับ คือ We shall walk through the valley in peace... เป็นเพลงให้กำลังใจอย่างดีเยี่ยมครับ ก่อนจะร้องเพลงนี้ก็ต้องนั่งบิ๊วอารมณ์ตัวเองอยู่สักพักหนึ่ง(ประมาณ 10 วินาที) พวกเราก็ร้องกันได้ดีครับได้อารมณ์อย่างที่ควรจะเป็นมากๆซึ้งครับผมเหลือบลง ไปเห็นฝรั่งหน้าจ๋อย(อิน)กันทุกคน ในช่วงกลางที่เป็นท่อนดังให้ความรู้สึกว่าฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้ววพระเจ้าจะ อยู่กับฉัน...ซึ้งครับร้องเพลงไปก็อินไปเหมือนกัน ก็นับว่าประสบความสำเร็จครับสำหรับเพลงนี้เอาไปเลยยย 9/10 ครับ และเพลงสุดท้ายของช่วงนี้และเป็นเพลงสุดท้ายของครึ่งแรกก่อน Intermission นั่นก็คือ My God is a Rock เพลงนี้ผมชอบสุดๆเลยครับมันส์มากเป็นเพลงที่เหล่าคนดำผู้เชื่อมั่นในพระเจ้า บอกว่าพระเจ้าของพวกเขาคือหินที่คอยปกป้องเขาในยามที่มีพายุในช่วงแรกๆก็จะ ยังคงเหมือนการเล่าเรื่องครับพอผ่านไปช่วงกลางๆเท่านั้นล่ะครับ กลายเป็นเพลง Rock ของจริงสุดๆครับจังหวะมันเร้าใจมากมายและตอนท้ายที่สุดก็จบอย่างสงบแต่มี พลังครับ Amen...(อา...เมนนนนนน....หนึ ปิดตัว N) 9.5/10 ครับเสียงปรบมือเกรียวกราวเหมือนเดิมครับแล้วก็ต่อด้วยเพลงพระราชนิพนธ์อีก 2 เพลงครับ ยามเย็นและแผ่นดินของเราสองเพลงนี้พวกเราก็ไม่ได้ Notice อะไรมากมายครับเป็นเหมือนเพลงเอาไว้พักมากกว่าครับโดยเฉพาะเพลงยามเย็นครับ ออกแนว Jazzy นิดหน่อยครับไม่มีอะไรครับเพลงนี้ผ่านไปได้แต่รายละเอียดยังต้อง Clear กันนิดหน่อยครับ 8/10 ครับส่วนเพลงแผ่นดินของเรานี่เป็นเพลงเหนื่อยของ Soprano ครับตั้งแต่ขึ้นตัวแรกเลยครับสูงมากๆๆ สงสาร Soprano แต่พวกเราก็ร้องกันได้อบอุ่นดีครับและจบด้วยความแกรนด์แบบฉบับ Voices ครับ เอาไปเลยย 8.5/10
          ในตอนพักเปลี่ยนชุดพวกเราก็ได้เม้ากันฟุ้งถึงเรื่องเพลง Alleuia ที่เกิดความผิดพลาดขึ้นแต่ก็ไม่เป็นไรครับมันผ่านมาแล้วก็เอาไว้ค่อย Clear กันวันพรุ่งนี้(วันนี้ที่ผมกำลังเขียน Spaces อยู่) แล้วก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดสีขาวครับเตรียมพร้อมออกไปลุยเพลงในช่วงหลังครับ ในช่วงแรกจะเห็นว่าเพลงที่เราพลาดนั้นมีอยู่้เพลงเดียวนั่นก็คือ Alleuia ที่พวกเราทำได้ต่ำกว่ามาตรฐานมากครับแต่ก็ไม่เป็นไรโดยค่าเฉลี่ยแล้วพวกเรา ก็ยังคงทำได้น่าพอใจอยู่ครับ(แต่พลังงานของผมที่ถูกอัดไปแล้วจนเหลือ 40% งานนี้ผมคงต้องทำอะไรที่เรียกว่าสิ่งมหัศจรรย์แล้วครับ...)
          เพลงแรกในครึ่งหลังก็คือเพลงรักคุณเข้าแล้วครับเป็นเพลง ที่เพราะเพลงหนึ่งเลยครับส่วนตัวแล้วผมชอบมากๆเพราะว่าเขาแต่งเอาไว้เพราะ แล้วก็ชวนฝันเอามากๆ แล้วพวกเราวง Voices ก็ถ่ายทอดออกมา Dreamy Dreamy มากๆครับ(ลองถามแก้วดูเธอบอกว่าคุณแม่ท่านชอบเพลงนี้) แล้วก็จบแบบสวยๆเหมือนลอยอยู่ในอากาศครับ(นี่แก้วเพลงนี้ผมร้องให้คุณนะคะ คุณเห็นมั๊ยที่ผมมองไปที่คุณอ่ะ) 9/10ครับ แล้วเพลงต่อไปคือเพลงบัวขาวครับเพลงนี้เป็นเพลงที่พวกเรามีการแสดงเป็นภาษา มือของพี่โด่งและน้องๆครับเป็นเพลงที่เพราะและสวยงามมากๆอีกเพลงหนึ่งครับ ออกแนว Style เดียวกับรักคุณเข้าแล้วเลยครับแต่จะมี Dynamics มากกว่าครับ ดูท่าทางผู้ชมจะชอบและสนใจมากๆกับเพลงนี้ครับก็จบแบบสงบเรียบร้อยเหมือนเดิม ครับ 9/10 ครับและเพลงต่อไปคือเพลงที่พี่จืดของเราจะต้องเล่นเป็นแมวครับ(ด้วยเหตุผล ที่ว่าไม่มีใครกล้าเล่น!!!) เพลงขอฝนครับเพลงนี้เป็นฝีมือการ Arr. เองของคุณหมอกิตติพรของเราครับ เนื้อเพลงเป็นเพลงพื้นบ้านที่สนุกสนานครับ แล้วก็มีพี่จืดออกมาเป็นแมวครับ(แหมม เข้าไปอ้อนคุณหญิงน้าพี่น้า) น่ารักดีครับแล้วตอนจบแมวตายครับ...ฮาสิ้นดีเลยที่น้องกิ่งออกมาเขี่ยแมว โอยย ผมล่ะฮากลิ้ง เพลงนี้ก็ทำได้น่ารักดีเหมือนเดิมครับ 8.5/10 รายละเอียดภายในยังต้องมีการสะสางนิดหน่อยครับ ก็หมดไปแล้วครับสำหรับเพลงไทยยอดนิยม
          ก็เข้าสู่เพลงสากลยอดนิยมบ้างเพลงนี้ครับ What a wonderful world ถึงคิวกรูขึ้นเขียงแล้ววววววว ผมก็ไม่มีอะไรมากครับเพียงแต่รู้สึกเหนื่อยมากๆกับเพลงที่ผ่านมาและหมดแรง+ เกร็งนิดหน่อยครับ ก็พอเพลงขึ้นสักพักผมก็เดินออกไปตรงกลางเพื่อที่จะ Solo(แบบแข็งๆกึ่กๆๆ) ก็ร้องแบบเท่าที่จะทำได้อ่ะครับก็ไม่รู้ดีไม่ดีเหมือนกันแต่เพลงมันน่ารัก มากเลยน้าาา น้องๆเพื่อนๆ(รวมไปถึงแก้วด้วย)ก็บอกว่าพี่เดียร์ร้อง OK นะน่ารักดี คุณหญิงท่านก็บอกว่าน่ารักดี เหอๆก็เพลงนี้ผมให้ Rating ตัวผมเอง 7.5/10 ครับส่วนภาพรวมนี้ 8.5/10 ครับเพลงนี้เพราะจริงๆครับหนานุ่ม และแล้วก็มาถึงเพลง I'm a Train เพลงนี้เป็นเพลงที่พวกเราชอบกันมากครับเพราะว่ามีการละเล่นอีกแล้วเล่นเป็น รถไฟกันฮาตอนที่พี่ต้นออกมาโบกธงเนี่ยแหละครับ ขำกลิ้งร้องกันได้สะใจจริงๆก็ดูท่าทางคนดูจะชอบครึ่งหลังน่ะครับเอาไปเลย 9/10 ครับ แล้วเพลงสุดท้ายของในช่วงนี้ก็คือ My Way โดยพี่เต๋อ เพียส และพี่ตี้ครับโอ้ พี่เต๋อร้องเพราะจริงๆ ชอบมากเลยครับนักร้องบิ๊วกันเอง Happy เพลงนี้จบแบบกระหึ่มครับ โอ้ เรียกเสียงปรบมือได้กระหึ่มจิงๆ 9.5/10 ครับผม
          เพลงช่วงสุดท้ายครับคือเพลง Christmas ขึ้นมาเพลงแรกก็เป็น Christmas Spiritual Medley Style เราอีกแล้วครับเพลงนี้มี Solo หลายคนแล้วก็มีหลายอารมณ์ด้วยครับเพราะว่ามันเป็น Medley นั่นเองครับพี่นุุ้ยพี่เต๋อSolo ได้ถึงใจเหมือนที่เคยเป็นมา น้องขิงก็แหมม นะ Solo ได้บิ๊กมาม่ามากมายผมชอบจริงๆ เพลงนี้มันโจ๊ะๆด้วยอ่ะครับผมกับพี่ต้นนี่ร้องได้ไม่ได้ไม่สนว่ะเอา Feel ไว้ก่อนก็รับไปเลยครับ 9/10 เพลงต่อมาก็คือเพลงน่ารักๆครับ Santa Clause is coming to town เพลงนี้พวกเราก็ร้องกันมาตลอดครับก็ทำกันได้ดีอยู่แล้วแต่ที่ฮาก็คือพี่ต้น น่ะครับ เขาออกมาพูดตอนจบว่า "โฮ่ๆ ซานต้ามาแล้ว" โอยย ผมล่ะขำกลิ้งเลย(ไม่ได้นัดกันไว้) ก็ 9/10 ครับและอีกเพลงหนึ่งคือ We Wish อันนี้ต้องยอมรับจริงๆครับว่าเกือบพลาดเพราะว่าท่องเนื้อกันไม่ทันแต่ก็ยัง ร้องกันได้แบบกระท่อนกระแท่นน่ะครับ เหอๆ 8/10 ครับ
          เมื่อจบแล้วพวกเราก็ลุกขึ้นมาแล้วก็โค้งให้ครับเสียงปรบ มือดังสนั่นไปทั่ว Hall ผมรู้สึกว่าสิ่งที่พวกเราได้พยายามซ้อมกันอย่างหนักนั้นมันได้ส่งผลให้พวก เราแล้ว ณ วินาทีนี้มันคือสิ่งที่ทุกคนนั้นโหยหาครับ ต่อมาก็มาถึงเพลงแถมเพลงแรกครับเป็นเพลงที่พวกเราเตรียมเอาไว้อยู่แล้วว นั่นก็คือ Rosas Pandan ครับเพลงนี้เป็นเพลงภาษาพื้นบ้านของฟิลิปปินส์ครับจะสังเกตได้ว่าจะหวะจะ เหมือนพวก Spainish เพราะว่าเขาเคยเป็นเมืองขึ้นกันมาก่อนเลยได้รับวัฒนธรรมทางด้านดนตรีมาเยอะ มากครับ จิ๊ก กะ ดิ้ง ติง กะ ดง!!! สนุกมากเลยครับร้องกันได้ถึงใจจริงๆครับ เมื่อลุกขึ้นเสียงปรบมือก็ยังคงดังอยู่ครับอ่ะ แถมให้อีก Jingle Bell Calypso ครับ เพลงนี้ Bass กับ Tenor เป็นซานต้าครับจังหวะที่สนุกสนานทำให้พวกเราลืนเหนื่อยไปเลยครับก็น่ารักดี ครับสำหรับเพลงนี้ แล้วพี่พิธีกรก็เชิญคุณหญิงมามอบดอกไม้ให้กับคุณหมอครับจากนั้นพวกเราก็เดิน ลงไปครับ... ระหว่างที่พวกเราเดินลงไปนั้นพวกเราก็รีบวิ่งๆๆๆ เพื่อที่จะนำ CD ไปขายหน้างานครับแต่ที่ไหนได้... เขาขออีกเพลง! ไม่เป็นไรครับ Voices จัดให้ พวกเราก็ไปร้องเพลง If we hold on together เป็นเพลงช้าๆเพราะๆที่มีความหมายดีเพลงหนึ่งครับผมชอบเพลงนี้มากๆเลยครับ ก็ร้องกันได้ดีพอสมควรครับเพราะว่าไม่ค่อยได้ซ้อมกันเพลงนี้ขุดขึ้นมาร้อง ครับ.... เสียงปรบมือก็ยังคงดังอยู่ครับแต่พวกเราก็ต้องรีบวิ่งไปเพื่อขาย CD หน้างานครับก็วิ่งออกไปเจอกับคุณหญิงท่านก็บอกว่า "น่ารักมากเลย" อิอิ ปลื้มตัวลอยแล้วก็เจอน้องๆเพื่อนๆพี่ๆพวกเขาก็บอกว่าดีมากเป็น Concert ที่ดีมากในปีนี้ผมเองก็ดีใจครับที่เป็นแบบนั้นครับ ก็ได้ขาย CD ไปเยอะเหมือนกันครับก็ดีมากๆเลยที่มีคนสนใจ CD ของพวกเราครับแหมม ก็ร้องกันสะใจซะขนาดนั้นจริงมั๊ยครับ
          ส่วนตัวผมแล้วผมคิดว่า Concert นี้เป็น Concert ที่พวกเราประสบความสำเร็จได้ดีมากครับอาจจะพลาดก็เพลงเดียวคือเพลง Alleuia แต่โดยภาพรวมแล้วพวกเราก็ทำได้ดีมากๆครับมันคุ้มค่าจริงๆกับที่พวกเรา เหนื่อยซ้อมเพลงสะสมมาเป็นเวลา 1 ปีที่พวกเราไม่ได้ออก Concert เลยหลังจากงาน Requiem ก็น่าแปลกนะครับวง Voices เนี่ยเป็นวงที่อัศจรรย์จริงๆเมื่อทุกคนอยู่ที่บนเวทีแล้วทุกคนจะรู้ว่าจะ ต้องทำอย่างไร...โดยสัญชาติญาณมันจะฮึดสู้แบบไม่คิดชีวิตน่ะครับมันไม่เข้า ใจเหมือนกัน ทุกคนจะเป็นหนึ่งเดียวกันและสู้ไปด้วยกัน อย่างที่ผมเคยพูดว่าถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นดวงดาวที่สว่างไสว...แต่ผมก็ ดีใจที่ผมก็ยังได้ร้องเพลงท่ามกลางดวงดาวเหล่านั้น(พี่เต๋อ พี่นุ้ย เพียส ส้ม มนตรี และทุกๆคน)และแสงจากดวงดาวเหล่านั้นก็ทำให้ผมและดูสว่างไสวไปด้วย ผมนั้นไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยแต่อย่างใด(ก็อาจจะรู้สึกเหนื่อยบ้างแต่พอเจอ กับเพื่อนๆหรือคนที่เข้ามาชมนั้นยิ้มให้ผมเองก็หายเหนื่อยแล้วครับ) ผมไม่อยากจะเชื่อเลยเหมือนกันว่าผมจะสามารถร้องเพลงหนักๆได้ 20 เพลงอย่างต่อเนื่องผมรู้สึกว่าผมทำได้ ผมทำสิ่งที่อัศจรรย์ได้ ส่วนในเรื่องการ Solo ครั้งแรกในเวทีของ The Voices ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากผมทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละเพราะผมไม่ได้เกิดมาเป็น Soloist (จะสังเกตได้ว่าเมื่อผมร้องอยู่ใน Choir เสียงผมจะดังยิ่งกว่าร้อง Solo เสียอีก) ก็คงจะต้องฝึกฝนกันต่อไปครับ
          สุดท้ายนี้ผมก็ต้องกล่าวถึงคุณแม่และคุณพ่อมาดูและเป็น กำลังใจให้ผมเสมอมา "ที่ผมไปซ้อมกลับบ้านดึกๆเนี่ยมันคุ้มเนอะ...แม่... ขอโทษที่เดียร์ต้องทำให้แม่เป็นห่วงน้าา...(ซ้อมมาเป็นปีแล้วคุณแม่ผมก็ยัง ไม่ชินเสียที แต่ผมเข้าใจว่าแม่เป็นห่วงผมน้า)" ขอบคุณคุณพ่อ "วันนี้แต่งตัวหล่อเฟี้ยวเลยน้าา ขอบคุณที่ไม่หลับน้าพ่อน้า" ขอบคุณแก้วและคุณแม่ "แก้วจ๋า ผมทำได้เห็นไหม ผมทำได้ ต่อไปนี้จะมีแต่ความเป็นไปได้เพราะผมมีคุณเป็นกำลังใจให้ผมนะคะ" คุณแม่แก้ว "คุณแม่ครับขอบคุณนะครับที่มาดูผมและBangkok Voicesหวังว่าคุณแม่คงจะได้รับความสนุกสนานจากพวกผมนะครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยซื้อ CD พวกผมจะได้มีเงินไปรักษาแชมป์ปีหน้าที่เกาหลีครับ ขอบคุณจริงๆครับ" ขอบคุณน้องๆ TU Chorus "เอย พี่ดีใจที่พวกเอ็งมาดูนะถึงแม้ว่าจะไม่ได้มากันเยอะก็เถอะไม่เป็นไร เก็บประสบการณ์เอาไว้ใช้ใน Concert ของเราน่ะ" ขอบคุณพี่ๆ TU Chorus และ ครูฝน "ขอบคุณนะครับที่สั่งสอนผมเสมอมาผมคงไม่มีวันนี้แน่ถ้าไม่ได้พวกท่าน" ขอบคุณคุณหมอ "คุณหมอครับ...ขอบคุณครับผมชื่นชมในความเสมอต้นเสมอปลายของคุณหมอมากๆครับ" ขอบคุณพี่ๆน้องๆวง The Voices "นี่...เชียงใหม่นี้ผมไม่เอาVodkaนะพี่มีคนห้ามไว้ 555+ ขอบคุณนะครับที่รักกันเสมอมา"
          มันอาจจะไม่ใช่ก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่แต่มันเป็นการก้าวไปข้าง หน้าอย่างมั่นคง รักษาสุขภาพนะครับแล้วเจอกันในครั้งต่อไปคือผมจะเล่าถึงตอนที่ผมไปเชียงใหม่ และไปเปิด Concert ที่ม.พายัพ นะครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบและติดตามผลงานของผมมาตลอดนะครับ

Man & Technology ; Awareness, if anyone can be GOD...
by The RhyThm eX(Pre-Social Worker, Little Philosopher)

           เป็นความทรงจำเดิมของ ผมเมื่อเทอมที่ผ่านมาผมได้เรียนวิชาของภาคปรัชญาในคณะศิลปศาสตร์ซึ่งวิชานี้ มีชื่อตามโครงสร้างหลักสูตรว่า Medical Ethcis หรือ ชื่อภาษาไทยว่าจริยศาสตร์ทางการแพทย์ มันเป็นวิชาที่มีประโยชน์มากมันทำให้เราได้เข้าใจหลักการของแพทย์และผู้ป่วย ตั้งแต่อดีตจนถีงการเปลี่ยนแปลงทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่ทำให้ความ สัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยนั้นต้องเปลี่ยนแปลงไปด้วยเช่นกัน... ในฐานะของนักสังคมสงเคราะห์มันก็เกิดคำถามขึ้นเหมือนกันเกี่ยวกับ "Authority" ที่เรามีอยู่... เราอาจจะทำงานในฐานะของตัวแทนของการเปลี่ยนแปลง(Change Agent) จากทางภาครัฐบาลที่ส่งพวกเราให้เข้าไปทำงานกับผู้ด้อยโอกาสหรือกลุ่มเสี่ยง ที่จะประสบปัญหาขึ้นในอนาคต... ผมกลับมาคิดถึงเรื่องนี้หลังจากที่ผมเกิดคำถามในใจ"ถ้าหากว่าถ้าไม่มีพวกเรา ล่ะ...ถ้าพวกเราไม่ได้ลงไปทำงานล่ะพวกเขาจะยังคงอยู่กันได้มั๊ย..." คำตอบที่เกิดขึ้นหลังจากที่พวกเราได้ฝึกงานกันมานั่นก็ดูเหมือนว่าจะ "ได้...พวกเขาสามารถอยู่ได้...เพราะพวกเขามองไม่เห็นปัญหาที่เกิดขึ้น" เราเป็นเพียงผู้ที่เข้าไปกระตุ้นให้พวกเขาเกิดความตระหนักในปัญาหาเหล่านั้น ซึ่งมันเป็นความหวังดีและหน้าที่ของพวกเรานักสังคมสงเคราะห์ที่จะนำพามาซึ่ง การเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี แน่นอนที่สุดว่าพวกเรามีความตั้งใจดีที่จะทำให้พวกเขามีคุณภาพชีวิตที่ดี ขึ้นแต่ "ความตั้งใจดี" ของพวกเรานั้นมันเป็นการเข้าไปทำให้พวกเขามองว่ามันเป็นปัญหาหรือไม่...พวก เราเข้าไปล้างสมองของพวกเขาหรือไม่...ทำให้สิ่งที่เขามองเห็นว่าไม่เป็น ปัญหากลับกลายเป็นปัญหาหรือไม่...หรือเลวร้ายที่สุด...พวกเราเป็นเครื่องมือ ของรัฐบาลในการสร้างฐานเสียงให้พวกเขาหรือไม่... (ทุกครั้งที่ผมกลับมาคิดถึงประเด็นนี้ทีไรทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้ง ศาสตร์ที่ผมตั้งใจศึกษาเล่าเรียนมามันกลับกลายเป็นเครื่องมือของนักการเมือง ที่หวังจะได้คะแนนนิยมจากหยาดเหงื่อและนำพักน้ำแรงของพวกเรา...) ทำไมไม่มีนักการเมืองที่เป็นนักสังคมสงเคราะห์มั่งล่ะเนี่ย... วิชาชีพของเราต้องการคนจริงเพื่อที่จะให้เกิดการพัฒนาอย่างแท้จริงไม่ใช่แค่ รายงานส่งผู้หน่วยเหนือ...
          ครับๆ กลับมาสู่เรื่องราวของเรากันต่อดีกว่าการที่ผมเรียน Medical Ethics นั้นก็ทำให้ผมทราบว่า Code of Ethics หรือ จรรยาบรรณในเชิงวิชาชีพนั้นมีความสำคัญอย่างไร มันทำหน้าที่ควบคุมในขณะเดียวกันมันก็ได้ปกป้องเราจากการกระทำผิดในหน้าที่ จะมองไปก็คล้ายๆกฏหมายเหมือนกันถ้าเราปฏิบัติมันและไม่ละเมิดมันมันก็จะช่วย คุ้มครองเราเช่นเดียวกัน... ในช่วงท้ายวิชา Medical Ethics ก็จะกล่าวถึงมโนทัศน์จากทางศาสนาที่มีผลต่อแนวคิดทางกฏหมายและทางการแพทย์ ของศาสนาต่างๆ แน่นอนที่สุดครับว่าทุกศาสนา(จากพุทธ คริสต์ อิสลาม พราหมณ์-ฮินดู)นั้นกล่าวว่าการฆ่ามนุษย์ไม่ว่าจะด้วยวิธีไดนั้นเป็นสิ่งที่ ผิดอย่างแน่นอน จากประเด็นที่ผมทำ Report ใหญ่ในวิชานี้ผมทำการศึกษาเกี่ยวกับ Medical Ethics ของเทคโนโลยี Stem Cell ซึ่งมันทำให้ผมได้ความรู้เยอะแยะมากมาย(และสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจ สำหรับผมมากที่สุดก็คือที่ USA มีการสกัดเอา Stem Cell จากเลือดประจำเดือนของสตรี เพื่อที่จะนำมาสร้างเป็น Cellต้นกำเนิดเนื้อเยื่อและ Cellต้นกำเนิดเม็ดเลือด ทานที่สนใจศึกษาในประเด็นนี้ต่อสามารถเข้าไปที่ Web http://www.celle.com/ เป็นเวปของเขาแต่ต้องขอบอกก่อนว่าผมไม่ได้ต้องการจะโฆษณาแต่อย่างใด...เพียง จะบอกว่ามันอยู่ใกล้ตัวเรามากและจำเป็นมากที่เราต้องศึกษามันอย่างรู้เท่า ทัน...) ซึ่งคำถามที่ดูเหมือนจะเป็นคำถามยอดฮิตก็คือการทำ Stem Cell นั้นผิดไหม... ก่อนอื่นต้องเข้าใจก่อนว่า Stem Cell นั้นสามารถได้มานั้นมีอยู่หลายวิธีแต่ประเภทสามารถที่จะแยกออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆนั่นก็คือ Adult Stem Cell คือ Stem Cell ที่เก็บได้จากเซลล์ของผู้ใหญ่ทั่วๆไป Stem Cell ประเภทนี้จะมีความสามารถที่จะพัฒนาเป็นเนื้อเยื่อหรือCell ประเภทอื่นน้อยมากหรือแทบจะเป็นไปไม่ได้เพราะว่ามันได้พัฒนาเป็น Cell ที่ทำหน้าที่อย่างเฉพาะเจาะจงแล้ว ส่วน Stem Cell อีกประเภทหนึ่งก็คือ Embryonic Stem Cell(หรือ ES Cell) Stem Cell ประเภทนี้ได้มาจากเซลล์ตัวอ่อนของมนุษย์ที่มีอายุไม่เกิน 14 วัน(ถ้าจำไม่ผิดไม่ขอยืนยันในตัวเลข) ซึ่ง Stem Cell ประเภทนี้จะบริสุทธิ์มากและสามารถที่จะพัฒนาเป็น Cell อะไรในร่างกายก็ได้โดยอาศัยกระบวนการในห้องทดลองที่มีความยุ่งยากและซับซ้อน มาก(ซึ่งตอนนี้ก็ยังคงศึกษาและวิจัยอยู่เพื่อที่จะพัฒนาเทคนิคเหล่านี้มา ทดลองในมนุษย์) ซึ่งถ้าเราเอา Stem Cell จากตัวอ่อนออกมานั้นจะทำให้ตัวอ่อนนั้นไม่สามารถเจริญเติบโตกลายมาเป็น มนุษย์ได้ กล่าวคือตัวอ่อนนั้นต้องตายไปนั่นเอง... กลับมาสู่คำถามฮอตฮิตอีกครั้ง...ฉะนั้นการได้มาซึ่ง Stem Cell ประเภท Embryonic Stem Cell นั้นถือเป็นการฆ่ามนุษย์หรือไม่... ในประเด็นนี้มันก็มีอยู่สองฝ่ายคือฝ่ายที่เห็นด้วยกับฝ่ายที่คัดค้าน ส่วนตัวผมขอเสนอในฝ่ายที่คัดค้านก็แล้วกันนะครับ ผมไม่ค่อยเห็นด้วยกับฝ่ายที่เห็นด้วยสักเท่าไร ฝ่ายที่คัดค้านบอกว่าเป็นการฆ่ามนุษย์อย่างแน่นอนที่สุด ถึงแม้ว่าตัวอ่อนนั้นจะยังไม่มีสภาพที่จะสามารถเจริญเติบโตได้ด้วยตัวของมัน เองแต่ลักษณะทางพันธุกรรมต่างๆมันบอกชัดว่าเป็น Homo Sapian x Sapian (มนุษย์) อย่างปฏิเสธไม่ได้ การกระทำเช่นนี้จะเป็นการสั่นคลอนคุณค่าของความเป็นมนุษย์อย่างยิ่งถ้าเกิด มีการโคลนนิ่งตัวอ่อนเพื่อที่จะนำมาทำเป็นฟาร์มในการทดลอง...เราจะต้องสูญ เสียชีวิตไปนับไม่ถ้วนกับการทดลองที่ยังดูเหมือนการงมเข็มในมหาสมุทร
       

          อันที่จริงแล้วเพลงนี้ก็ไม่นับว่าเป็นเพลงที่ใหม่แล้วผมจำ ได้ว่าผมได้ยินเพลงนี้ครั้งแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว(ถ้าจำไม่ผิด) ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายกับเพลงๆนี้รู้แต่เพียงว่าเป็นเพลงที่เพราะเพลงหนึ่ง และวันนี้ขณะที่ผมกำลังซ้อมเพลงของ The Bangkok Voices อยู่ชั้น 2 ในขณะนั้นเองผมก็ได้ยินเพลงนี้ขึ้นมาอีกครั้งจากวิทยุที่คุณน้าติ๋งเปิดอยู่ ข้างล่างแว่วๆขึ้นมาผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากก็ซ้อมเพลงของ The Bangkok Voices จนจบเพลงจากนั้นผมก็ได้ไปเปิดเพลง Brown Eyes อีกครั้งใน Youtube ก็พบว่ามันเป็นเพลงที่มีความหมายดีมากเพลงหนึ่งอยากจะให้ทุกคนได้ฟังกันแล้ว ก็อยากจะให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกับที่ผมรู้สึกดีกับเพลงนี้ด้วยเช่นกัน
        

          ประจวบเหมาะกับช่วงนี้เป็นช่วงที่แก้ว เขาไปญี่ปุ่นด้วยก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกคิดถึงเธอขึ้นมาจับใจ ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผมจะต้องเสียน้ำตากับเพลงๆนี้ ไม่รู้สิครับ ผมว่าผมสามารถที่จะเข้าใจเพลงและเข้าถึงซึ่งอารมณ์ของเพลงที่ผู้ร้องต้องการ ให้เรารู้สึก ผมไม่ได้เป็นแบบนี้กับทุกเพลงหรอกนะครับ เป็นเฉพาะบางเพลงเท่านั้นซึ่งส่วนมากเพลงที่ผมฟังจะเป็นเพลง Classic หรือไม่ก็พวก 70s - 90s เสียมากกว่าแต่ต้องยอมรับความเขาแต่งมาดีจริงๆครับสำหรับเพลง Brown Eyes เพลงนี้ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผมเป็นอะไรมากเหรอเปล่าเนี่ย... แน่นอนผมเป็นมาก ผมดีใจที่ผมเป็นแบบนี้นะ มีใครหลายๆคนอยากจะทำได้แบบผมอยากจะรู้สึกกับเพลงได้อย่างลึกซึ้ง ผมบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม่ถึงได้เป็นแบบนี้ หลายๆคนเขาก็บอกว่าผมเป็นคนละเอียดอ่อน เป็นพวกSensitive ก็คงอาจจะจริงเพราะผมว่าความหยั่งรู้ในอารมณ์และความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไป ของคนรอบข้างมันเป็นความสามารถหนึ่งที่ผมว่าผมทำได้ดี เพราะผมสนใจผู้อื่น ผมสนใจในรายละเอียดของทุกๆสิ่งถ้ามันจะดีส่วนประกอบหรือรายละเอียดของมัน ย่อมจะต้องดีมาก่อนถึงจะประกอบกันออกมาเป็นสิ่งที่ดีที่ยิ่งใหญ่ได้...
          สำหรับเรื่องความรักก็เหมือนกันผมรู้สึกว่ามันเป็นการเก็บ รวบรวมเอาสิ่งดีๆ ความรู้สึกที่ดีๆเล็กๆน้อยๆค่อยๆเก็บไปเรื่อยๆ จนมันค่อยๆมากขึ้นกลายเป็นความรู้สึกที่ดีๆจนบางครั้งเรานั้นยังไม่รู้สึก เลยว่า ทำไมหนอ... เธอไม่อยู่แค่ 4 วันถึงได้รู้สึกคิดถึงเธอแบบนี้ สิ่งที่เราเก็บสะสมกันมามันค่อยๆส่งผลต่อกันตอนนี้แหละ ตอนที่เราอยู่ห่างไกลกันความรู้สึกที่เรามีเหล่านั้นมันจะทำให้เรายังคง คิดถึงกันเพราะทุกๆอย่างที่เราเคยให้ความสำคัญเรื่องเล็กๆน้อยๆที่เราเคย สังเกตและสะสมรวมกันเป็นความรักนั้นมันกลับมาทำให้เราได้ยิ้มและมีความสุข ได้ยามที่เราจะต้องห่างไกลกัน ตามที่ในเนื้อเพลงบอก "Remember The First Day When You Smiled At Me?" แค่ท่อนแรกก็ได้ใจแล้วครับ คุณจำได้ไหมว่าคุณยิ้มกับคนที่คุณรักเมื่อไรบ้าง สำหรับผมผมจำไม่ได้ เพราะว่าเรายิ้่มให้กันบ่อยมากทุกครั้งที่เรามีความสุขในแต่ละวัน... ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่าต่อผมมากในแง่ของความสุขสงบทางใจและทางจิต วิญญาณ มันรู้สึกถึงความเติมเต็ม เราสามารถยิ้มหัวเราได้อย่างมีความสุขท่ามกลางโลกที่มีแต่ความเครียดและความ ไม่เข้าใจกันอย่างทุกวันนี้...
          ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าตาของผมมันสีน้ำตาลมาก ผมเองก็เพิ่งจะสังเกตตัวเองเหมือนกันเวลาที่เข้าห้องน้ำในห้างที่มีหลอดไฟ สว่างที่ที่ล้างหน้าผมมองไปในกระจกจะเห็นตาของผมสีน้ำตาลใส โอ้นี่ฉันเป็นอย่างนี้หรอเนี่ย... นับตั้งแต่วันนั้นผมก็ได้ทราบแล้วว่ามีอะไรอยู่ในตาผม แล้วคุณรู้มั๊ยว่ามีอะไรอยู่ในตาคุณ... (ยังๆอย่าเพิ่งตอบผมตอนนี้เอาไว้คุณค่อยมาตอบผมตอนที่คุณกลับมาจากญี่ปุ่น แล้วจะดีกว่า...)  ขอให้คุณกับคุณแม่เที่ยวให้สนุกแล้วก็เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่แหละ คุณไม่ได้ไปไหนจากผมไกลเลย เพราะทุกอย่างรอบๆตัวผมมันทำให้ผมคิดถึงคุณได้ทั้งนั้นแหละ...

ปล. เพื่ออรรถรสในการชมกรุณาเปิด http://www.youtube.com/watch?v=dMlCB7PYBhk ไปพร้อมๆกันด้วย(เขาทำเอาไว้ดีมากๆ)

           ขอกล่าวคำว่าสวัสดีครับอีกครั้งหนึ่งนะครับ ตอนนี้หลังจากที่ผมได้เจอเรื่องราวอันกระอักหนักหน่วง(Dilemma) ซึ่งเกิดจากการที่ผมไม่ได้เป็นผู้ที่สามารถจัดการและตัดสินใจได้ด้วยตนเองตอนนี้ทุกอย่างก็กำลังจะดีขึ้นครับ ผมได้กำลังใจจากแก้วและคุณแม่ของเธออย่างมากมาย ทำให้ผมสามารถตัดสินใจในสิ่งที่ผมต้องการจะเลือกมัน... ไม่ใช่เพราะว่าเลือกมันเพราะว่าคนอื่นเห็นว่ามันดี... แต่เราต้องเห็นว่ามันดีจริงๆนั่นแลถึงจะดีจริง(อ่า เอาเป็นว่าตอนนี้ผมขอยกเรื่องราวอันหนักอึ้งเอาไว้ก่อนก็แล้วกันนะครับ) เพราะว่าตอนนี้อย่างที่พวกเราๆท่านๆทราบกันว่า The Bangkok Voices วงที่ผมสังกัดอยู่ในปัจจุบันก็ไม่ได้มี Concert ที่เป็นของตนเองอย่างเต็มรูปแบบเลยครับ ตั้งแต่เมื่อตอนต้นปีที่พวกเรามี Concert Requiem(John Rutter) ที่ทาง The Bangkok Voices(+Alumni) ได้จับมือกันกับสมาคมขับร้องประสานเสียงและ BSO: Bangkok Symphony Orchestra ร่วมกันจัดขึ้นที่หอประชุมใหญ่ศูนย์วัฒนธรรมในวาระการจากไปของสมเด็จพระพี่นางเธอฯ ซึ่งจากวันนั้นจนถึงวันนี้แล้วก็เกือบจะ 1 ปีเต็มที่พวกเราเก็บตัวกันมา
          ผมและ The Bangkok Voices ไม่ได้หยุดยั้งในการสร้างสรรค์ผลงานการขับร้องประสานเสียงที่ดีและมีคุณค่าต่อทุกคนอย่างต่อเนื่องครับ ไม่ว่าจะเป็นการร้องในรายการ ดนตรีกวีศิลป์ ครับ ซึ่งอันนี้หลายๆคนก็คงอาจจะไม่รู้เพราะว่าผมก็ไม่ได้บอกอย่างทั่วถึง แต่ก็นับว่าพวกเราก็ทำกันได้ไม่เลวครับ ทำให้สังคมไทยได้รู้จักกับการขับร้องประสานเสียงมากขึ้นครับ ในระหว่างนั้นเองพวกเราก็ได้ซ้อมอย่างหนักอย่างต่อเนื่องเพื่อที่จะสร้างสรรค์ผลงานที่ยอดเยี่ยมต่อมา... และเป็นการเตรียมตัวไปสู้ศึก The 2nd Asian Choir Games ที่จะจัดขึ้นในเดือนกรกฎาคมที่ประเทศเกาหลีเพื่อที่จะกลับไปป้องกันตำแหน่งเหรียญทองใน Category Mixes Chamber และ ไปแก้มือใน Category Gospel & Spiritual ที่เราขาดไปไม่ถึง 1 คะแนนจะได้เหรียญทอง... อีกครั้ง(แต่ครั้งนี้พวกเรามีความคาดหวังกันว่าน่าจะได้ Grand Champion ใน 2 Category นี้!!!)
          และในเดือนธันวาคมนี้เองครับที่พวกเราเห็นว่าจะต้องมี Concert ใหญ่ของพวกเราสักครั้งก่อนที่พวกเราจะมีโปรแกรมไปทัวร์ที่เชียงใหม่ด้วยในช่วงปลายปี และเพื่อไม่ให้ผู้ที่ชื่นชมในงานศิลปะการขับร้องประสานเสียงของเราคิดว่าเราหายไปไหนนาน พวกเราก็มี Concert ที่จะจัดขึ้นนี้ก็คือ Concert Voices Celebration 2008!! "A Musical Showcase bt The Bangkok Voices" ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ 22 ธันวาคม 2551 ที่หอประชุมเล็ก ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย เวลา 19:30 ซึ่ง เป็น Free Concert ครับ (อยากจะบอกความเจ็บช้ำของพวกเราที่ไม่สามารถเก็บค่าดูได้เพราะว่าทางสมาคมขับร้องแห่งประเทศไทยและสภาวัฒนธรรมแห่งชาติได้ Sponsored ตัวหอประชุมซึ่งมันก็คงจะน่าเกลียดพิลึกถ้าหากว่าเรายัง...เก็บค่าเข้าชม...) ส่วนตัวแล้วผมไม่อยากจะให้มันเป็น Free Concert เพราะว่ามันจะทำให้คนดูรู้สึกคุ้นกับการดู Concert ดีๆแบบนี้จะต้องฟรีซึ่งมันเป็นการทำร้ายน้ำจิตน้ำใจของคนทำเพลงมากมายครับ พวกเราตั้งใจซ้อมตั้งใจจะให้มันออกมาดี แต่คนดูกลับไม่เห็นค่า เศร้าครับ ก็เนื่องจากมันเป็น Free Concert ครับเลยต้องมีการจองบัตรกันนิดหน่อยครับ ซึ่งสามารถจองบัตรได้ที่สมาคมขับร้องประสานเสียง(Thai Choral Association: TCA) เบอร์ 02-675-3223 อันนี้ต้องบอกกันก่อนนะครับว่าบัตรเนี่ยหมดแล้วหมดเลยนะครับยังไงก็ต้องรีบกันนิดหนึ่งน่ะครับ งานนี้แฟนๆ The Bangkok Voices รอคอยมาเกือบหนึ่งปีเต็ม...
          ผมว่าอีกส่วนหนึ่งที่ทุกท่านอาจจะสนใจน่ะนะครับ ก็คงจะไม่พ้นว่าใน Concert ครั้งนี้พวกเราจะมีเพลงอะไรมาแสดงบ้างในแต่ละช่วง Style ของการจัดเรียงเพลง Concert ก็เหมือนเดิมใน Style ของ The Bangkok Voices ก็คือแบ่งออกเป็นช่วงๆแบ่งออกเป็น Category นั่นเองครับ เริ่มต้นด้วยช่วงแรกที่เป็นเพลงประเภท Classic & Contemporary ครับคือเป็นประเภทเพลงร่วมสมัยนั่นเองซึ่งก็อาจจะเป็นเพลงที่เป็นเพลงเก่าแต่เอามาใช้เทคนิคการเรียบเรียงเสียงประสานแบบสมัยใหม่เข้ามาทำให้เพลงศาสนามีความน่าสนใจขึ้นมากเลยครับ ซึ่งสำหรับท่านผู้ฟังก็อาจจะดูฟังยากสักหน่อยยกตัวอย่างเช่นเพลง Benedictio ที่มีท่วงทำนองการแต่งที่แปลกประหลาดแต่ฟังออกมาแล้วดูตื่นเต้นเร้าใจกับจังหวะที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดทั้งเพลง!!! และเพลง Binnamma เป็นเพลงที่กล่าวถึงความสูญเสียในโศกนาฏกรรมโคลนถล่มที่ประเทศเวเนซูเอลาในช่วงที่มีน้ำท่วมใหญ่...(ท่านต้องดูเอาเองครับผมพิมพ์ไปยังขนลุกไปเลย) ในช่วงต่อมาก็เป็นช่วงของ Gospel & Spiritual ครับซึ่งผมคิดๆดูแล้ว The Bangkok Voices เป็นวงที่ถูกสร้างและออกแบบมาเพื่อCategoryนี้แหละครับ ก็มีเพลง My God is a Rock ที่เป็นเพลงที่แสดงถึงความกดดันของเหล่าคนผิวดำที่ถูกมาใช้แรงงานและทรมานอย่างหนัก พวกเขากล่าวว่าพระเจ้าเป็นเหมือนหินผาในดินแดนที่ไกลแสนไกลช่วยปกป้องในยามที่พวกเรามีภัย...ทำนองมันได้ใจผมจริงเพลงนี้!!! และเพลง We shall walk through the valley in peace เพลงนี้พวกเราเคยร้องใน Concert Raise your voice ก่อนที่เราจะไปแข่งกันที่ Jarkata, Indonisia ครับ เพลงนี้ได้รับความชื่นชมมากในการร้องที่สามารถเข้าถึงความรู้สึกของเพลงได้เป็นอย่างดี...(อยากให้ทุกคนมาฟังจริงๆ... อาจนั่งน้ำตาร่วงได้...)  และช่วงต่อไปก็เป็นเพลงไทยและเพลงPopครับ เพลงที่ผมภูมิใจนำเสนอก็คือเพลงบัวขาว ของ Hoffman เขาเป็น Arranger ชาวเยอรมันครับแต่เรียบเรียงเสียงประสานของเพลงไทยอมตะอย่างบัวขาวได้อย่างไพเราะและเป็นธรรมชาติมากครับอบอุ่นและมีกลิ่นอายของความเป็นตะวันตกและความเป็นไทยผสานกันได้อย่างลงตัว... และในช่วงนี้เองที่มีเพลงที่ผม Solo เป็นครั้งแรกในวง The Bangkok Voices ด้วยนั่นก็คือเพลง What a wonderful world ครับ(อยากจะบอกว่าตรงกับตัวผมตอนนี้จริงๆเล้ยยย มองอะไรก็สวยไปหมด) เอาใจช่วยผมด้วยนะครับ ตื้นเต้นมากมาย... และช่วงสุดท้ายก็จบด้วยเพลง Christmas ครับ แต่อย่าง Voices อยู่แล้ว มี Spiritual Christmas Medley รวมเพลง Christmas ของเหล่าคนดำครับสุดยอดอีกเหมือนกันครับ..
          ก็เกริ่นกันพอสมควรเป็นการเรียกน้ำย่อยนะครับใน Concert นี้จะประกอบด้วยเพลงทั้งหมดประมาณ 24 เพลงครับ นับว่าเยอะมากเมื่อเทียบกับConcert การขับร้องประสานเสียงที่จัดในประเทศไทยที่ผ่านๆมา ผู้ชมจะได้เพลิดเพลินกับการขับร้องประสานเสียงและเพลงหลากหลาย Style ในเวลาเกือบ 2 ชั่วโมงเต็มและที่สำคัญเป็น Free Concert คุณหมอกิตติพรบอกกับผมว่า "เราต้องสร้างมาตรฐานใหม่ให้วงการขับร้องประสานเสียงบ้านเรา" "คนที่เขามาดูเราเขาเสียเวลาเสียค่ารถค่าน้ำมันต่างๆ ในเมื่อมาแล้วก็ต้องดูให้คุ้ม..." ก็นับว่าเป็นนิมิตหมายอันดีครับสำหรับการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ...
          สุดท้ายนี้ผมก็ต้องขอกล่าวขอบคุณครอบครัวผมคุณแม่และคุณพ่อที่ให้หูที่ตรงและแม่นยำให้ผม อีกทั้งให้กล่องเสียงอันมีค่านี้กับผมมา ขอบคุณแก้วที่ให้กำลังใจและความรักกับผมเสมอมา(แต่ละโน้ตที่เปล่งออกมาจากผมผมขอมอบความไพเราะเหล่านั้นให้คุณ) ขอบคุณคุณแม่แก้วสำหรับกำลังใจในเพลง O Magnum Mysterium ผมคิดว่ามันเป็นเพลงที่เพราะที่สุดในชีวิตของผมแล้วล่ะครับ ขอบคุณครูฝน ครูเต้ พี่ๆน้องๆ TU Chorus ที่ติดตามผลงานกันเสมอมา ขอบคุณที่สั่งสอนผมให้ผมเป็นอย่างทุกวันนี้ แล้วผมจะทำแสดงให้ดูว่าผมทำอะไรได้มั่ง...เชื่อในตัวผมเหมือนที่เชื่อในตัวคุณนะครับ...
         
          

           วันนี้ผมตื่นเช้าขึ้นมาเขียน Spaces อีกแล้วผมรู้สึกนอนไม่หลับ...เมื่อคืนนี้หลังจากที่สติแตกอยู่สักพักผมก็เริ่มสงบลง... ผมก็รู้สึกว่าผมจะต้องทำอะไรสักอย่าง...(อีกแล้ว) ทำให้สิ่งเหล่านั้นมันเสร็จสมบูรณ์ในระหว่างที่ผมยังมีโอกาสที่จะได้แก้ไขมัน... เวลาผมเหลือน้อยเหลือเกิน... ถ้าพวกคุรรู้ว่าเวลาของผมมันร่อยหรอลงไปเรื่อยๆคุณก็คงจะเหมือนผมแน่นอนเวลาวินาทีเดียวมันก็มีความหมายเสมอสำหรับเวลาที่มันค่อยๆหมดไป... มันอาจจะพูดยากสักหน่อยเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ คุณคงจะรู้ว่าเราเป็นนักมนุษยศาสตร์ที่มีความเป็นมนุษย์อยู่เต็มเปี่ยมในสายเลือดแน่นอนว่าผมย่อมที่จะเข้าใจความเป็นมนุษย์และลักษณะบางอย่างของมนุษย์มาเป็นอย่างดี "ความกลัวการเปลี่ยนแปลง"(ในสิ่งที่เราไม่รู้...) มันเป็นสิ่งที่ควบคู่มากับมนุษย์มาตั้งแต่ครั้งบรรพการ มันเป็นสิ่งที่ดูเหมือนจะทำให้เกิดซึ่งประวัติศาสตร์หน้าสำคัญของความคิดของมนุษยชาติเราคงไม่สามารถจะปฏิเสธได้ว่าศาสนานั้นเกิดมาจากความกลัว... และมนุษย์ต้องการที่พึ่งทางใจกับการอธิบายบางสิ่งบางอย่างที่มนุษย์ไม่รู้... เช่นเมื่อก่อนนั้นมนุษย์เราอาจจะมีการบูชาท้องฟ้าดวงอาทิตย์ เป็นต้น จนค่อยๆพัฒนามาเรื่อยๆจนกลายเป็นศาสนาที่เราเห็นอย่างทุกวันนี้ และสิ่งที่ศาสนาได้นำพามาก็คือความเชื่อและความศรัทธาและศิลปะวัฒนธรรมรวมไปถึงอารยธรรมต่างๆในโลกมากมาย...
          สำหรับผมตอนนี้ผมเองก็ไม่สามารถปฏิเสธความกลัวที่มีอยู่ในตนเองได้ทำให้ผมเกิดความสับสนมากมายในการดำเนินชีวิต... ชีวิตของผมต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล? ไม่มีวันที่ผมจะเป็นแบบนั้นแน่นอนผมจะรักษาความเป็นผมเอาไว้ให้คนที่ผมรักทั้งหมด... ผมว่าผมก็เกริ่นนำเรื่องมาได้สักระยะหนึ่งแล้วผมว่าพวกคุณคงอยากจะทราบถึงความกลัวของผมแล้วล่ะ... แต่ก่อนหน้านี้ก็เหมือนว่าจะมีข่าวแว่วๆจากทางคุณพ่อและคุณแม่ผมว่าท่านได้ติดต่อคุณป้าเหม่งที่อยู่ที่ NY, US ว่าจะให้ผมไปเรียนต่อที่นั้นผมก็ได้พยายามปฎิเสธมาตลอดว่าจะไม่ไปยังไงก็จะเรียนต่อที่นี่...เมื่อไม่นานมานี้ผมเพิ่งที่จะตกลงปลงใจที่จะไปซื้อใบสมัครเรียน MIOP Master in Organizational Psychology ของม.ธรรมศาสตร์มาตุภูมิของพวกเรา... แล้วก็กะว่าเรียนต่อปริญญาโทในสาขานี้ซึ่งผมเองก็เริ่มอ่านหนังสือเพื่อที่จะสอบเข้าในปลายเดือนมกราคมนี้แล้ว... และแล้วเรื่องราวที่เป็นเหตุให้ผมต้องเป็นแบบนี้ก็เกิดขึ้นเมื่อ 3 วันที่แล้วคืนวันที่ 6 ธันวาคม 2551 คุณแม่ผมก็อยากจะให้ผมคุยกับคุณป้าเหม่ง(ซึ่งท่านเป็นคนสนับสนุนค่าเล่าเรียนป.โททั้งหมดถ้าหากจะเรียนที่ไทย) ให้รู้เรื่องว่าจะเอาอย่างไร แล้วท่านคิดอย่างไร... ผมก็คุยท่านบอกว่าอยู่เมืองไทยมันเรียนได้อย่างเดียวทำงานก็เหนื่อยไม่คุ้มกับรายได้ที่ได้กับความเหนื่อยแล้วไหนจะต้องเรียนอีก ถ้าหากว่าไปเรียนที่ USA เนี่ยมันเรียนแค่ 1-2 วันต่อสัปดาห์เองเราจะได้มีเวลาไปทำงานเก็บเกี่ยวประสบการณ์แล้วทำสำคัญรายได้ก็มากกว่าทำงานที่กรุงเทพฯวุฒิปริญญาตรีเสียอีก... (มันแน่นอนที่สุดครับคือท่านอยากจะให้เราไปเรียนที่นั่นเพราะว่ามันได้ประโยชน์มากกว่าที่เรียนที่นี่...) หลังจากที่วางหูผมก็เริ่มได้สติว่า...ผมคงจะต้องเปลี่ยนแผนที่วางเอาไว้ทั้งหมดแล้วก็ต้องไปเรียนที่นั่นคุณป้าผมหาข้อมูลส่วนหนึ่งเอาไว้บ้างแล้ว U ที่ผมจะไปเรียนนั้นชื่อ Fordham University จุดที่สำคัญคือเขาเพิ่งจะมาเปิด Campus ที่อยู่ใกล้บ้านผมซึ่งเขาเปิดสอนเกี่ยวกับ Social Service ด้วยคุณป้าผมเห็นว่ามันอยู่ไกล้บ้านดีแล้วจะได้ไปมาไม่ลำบาก(Westchester มันละแวกบ้านเราเลยนี่หว่า...)
          ตอนนี้จึงมีเรื่องมากมายที่ผมจะต้องคิดและวางแผนต่อไปเพื่อที่จะไปสู่จุดนั้น ช่วงนี้นับได้ว่าเป็นจุดแรกที่ผมจะต้องเริ่มวางแผนการต่างๆเกี่ยวกับตนเอง... ผมจะต้องสอบ TOEFL และเดินเรื่องอีกหลายๆอย่าง อยากจะบอกว่าตอนนี้ผมค่อนข้างเครียดกับความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น ผมจะไปอยู่ยังไงล่ะทีนี้ แน่ล่ะผมเป็นคนที่ชอบความมั่นคงและความแน่นอนแต่นี้คืออะไรที่เรียกว่าไม่แน่นอน เปรียบเสมือนกับการเปลี่ยนสังคมใหม่สิ่งใหม่ที่กำลังจะเข้ามาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า อย่างเร็วที่สุดผมคงจะต้องไปจากเมืองไทยภายในเดือนสิงหาคมปีหน้าถ้าหากว่าทุกอย่างเรียบร้อยและไม่มีการติดขัดอะไร
          มันอาจจะดูไวเหลือเกินสำหรับผม มันไวจนอาจจะพูดได้ว่าผมคงจะต้องทำใจที่จะต้องจากบ้านเพื่อความมั่นคงในอนาคต อย่างไรผมก็ต้องไปอย่างไม่มีทางเลือก(เพราะทางเลือกนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในหลายๆทางเลือกแล้ว) ผมเคยได้คุยเรื่องนี้กับแก้วมาบ้างแล้วเธอก็เห็นด้วยที่ผมจะไปเรียนที่นั่นเพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมได้ประโยชน์สูงสุด...(รู้น้าว่าในใจก็คิดแบบนี้แต่มันคงจะมีความข้องใจอยู่บ้าง...ผมเข้าใจผมก็เป็นเหมือนกัน) ขอเพียงคุณอย่าได้กลัว... ขอเอาคำพูดของคุณแม่ผมมาพูดอีกครั้ง "เป็นคู่กันแล้วมันไม่แคล้วกันหรอก!!!" คุณเองก็รู้ว่าผมเป็นคนอย่างไร ยังกลัวอยู่เหรอเปล่าเนี่ย... 555+ คุณยังบอกผมเลย "กินบะหมี่ทุกวันไม่เบื่อหรอ" ผมบอกเลยว่าผมไม่เคยเบื่อบะหมี่ที่ผมกินเลย เพราะว่าบะหมี่เป็นอาหารอยู่คู่กับผมมาตลอดตั้งแต่เด็กๆผมยังจำได้สมัยก่อนที่คุณตาผมทำบะหมี่เกี๊ยวทานกันที่บ้านที่ผมเข้าไปช่วยลวกบะหมี่ด้วย ผมยังจำวันนั้นได้ถึงแม้ว่าวันนี้คุณตาผมจะยังไม่อยู่แล้วแต่ทุกครั้งที่ผมกินบะหมี่ผมจะคิดถึงคุณตาผมเสมอ... เช่นกันทุกครั้งที่ผมทานน้ำผมก็จะคิดถึงคุณเหมือนกัน... อย่างที่บอกผมไม่ชอบความเปลี่ยนแปลงผมชอบอะไรเดิมๆ ผมชอบความสุขที่ได้มาจากความสุขสงบภายในใจที่เราไม่จำเป็นต้องไข่วคว้าอะไรให้มากมาย เหมือนที่ผมบอกคุณเสมอ "เงินทองมายา...ข้าวปลาของจิง"(ผมเป็นคนเห็นแก่กินนั่นเอง...555+)
          ผมจะทำให้เวลาที่เหลืออยู่สั้นๆนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของผมก่อนที่ผมจะต้องห่างจากคุณไปสักพักหนึ่ง แต่อยากจะบอกว่าเราสามารถที่จะยังรักษาความสัมพันธ์ที่เรามีอยู่นี้ให้เหมือนเดิมได้... มันอยู่ที่เราสองคนมากกว่าแต่สำหรับผมแล้วผมมีความแนบแน่นทางสังคม(ผมจำศัพท์วิชาการไม่ได้) เยอะเพราะว่าผมรู้สึกว่าผมเป็นส่วนหนึ่งหรือว่าเป็นเจ้าของในสังคมที่ผมอยู่(ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่นักสังคมสงเคราะห์จะต้องผลักดันให้เกิดขึ้นในสภาพสังคมที่กำลังจะแตกสลายเช่นนี้) High Consistency ก็ดีเหมือนกันเวลาสองปีนี้จะได้เป็นเครื่องพิสูจน์เหมือนกัน คุณอย่าได้กังวลผมจะรีบเรียนแล้วก็รีบกลับมาผมสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนแล้วก็ตั้งใจทำงานเก็บเงินเพื่อที่จะได้มาหาคุณบ้างในช่วงที่ผมว่างจากการเรียนและการทำงานค่าเครื่องบินคงจะไม่ได้แพงขนาดผมจะทำหาเงินบินกลับมาหาคุณมั่งไม่ได้...หืมมม!!!