สวัสดีครับทุกๆคน เป็นอย่างไรกันบ้างครับไม่ได้เจอกัน 1 เดือนเต็มๆเลยคิดถึงทุกคนเหมือนกันนะครับ แต่ก็ด้วยเวลาที่ไม่ค่อยจะว่างน่ะครับก็เลยไม่ค่อยได้มีเวลาได้คุยกันสักเท่าไรเลย ก็เห็นว่าวันนี้พอว่างสามารถที่จะหาเวลามาแชร์เรื่องราวที่ผมสนใจและชีวิตความเป็นอยู่ของผมผ่าน Spaces แห่งนี้ได้ ตอนนี้ชีวิตผมก็นับได้ว่าเกือบที่จะจบชั้นปริญญาตรีอย่างสมบูรณ์แล้วครับ เกรดที่ออกเทอมสุดท้ายนี้เป็นเทอมที่ลุ้นสุดๆ(ทั้งๆที่รูว่ามันก็ไม่มีอะไรแต่ก็ยังคงลุ้นครับ) ก็เทอมนี้ก็นับว่าพอใช้ได้เลยครับได้ C มา 1 ตัว และ B+ 3 ตัว ครับเกรดที่ออกมาก็คือ 3.13 ครับและเกรดสะสมรวมของผมนับตั้งแต่ปี1 หรือ GPAX ก็คือ 2.98 ครับ(ส่วนตัวรูสึกว่ามันเก๋าดีไม่ถึงสาม) ก็เหลือแต่ทำเรื่องขึ้นทะเบียนบัณฑิตแล้วก็เตรียมตัวรับปริญญาครับ ก็อย่างที่ทุกคนรู้นั่นแหละครับชีวิตของผมเต็มไปด้วยสีสันและประสบการณ์ที่ดีและมีค่าเกี่ยวกับการขับร้องเพลงประสานเสียงมาตลอดทั้ง 4 ปี ไม่ว่าจะในนามของ TU Chorus, The Bangkok Voices หรือจะเป็น Thai Youth Choir ก็นับว่าเป็นประสบการณ์ที่มีค่าทั้งนั้นครับ ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ทำกิจกรรมแล้วได้เกรด 2.98 มันไม่ได้ทำให้ผมกลับไปนึกแล้วเสียดายหรือเสียใจอะไรเลยครับ เพราะว่าผมทำเต็มที่แล้วในทุกๆวันทั้งเรื่องการเรียนและการร้องเพลงก็เต็มที่กับชีวิตดีครับมีเรื่องให้เล่าได้ไม่รู้จบ... ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนๆ Social Work รุ่นเดียวกันจะเป็นอย่างไรบ้างเพราะว่าไม่ได้ติดต่อกันเลย ยังไงก็ขอให้พวกเขามีสุขภาพที่ดีและมีความสุขตามอรรถภาพ

          เหมือนว่าตอนนี้เป็นช่วงที่เหมือนกับว่ากำลังนึกย้อนถอยหลังไปว่าเราได้ทำอะไรไปบ้าง ได้รู้จักกับใครไปบ้าง เมื่อลองนึกย้อนกลับไปแล้วเวลา 4 ปีในชีวิตมหาลัยฯของผมนั้นมันรู้สึกเร็วมากจนแทบไม่รู้สึกตัวเลยว่ามันถึงเวลาที่จะต้องออกไปเผชิญโลกที่แท้จริงเสียแล้ว ผมยังจำได้เสมอถึงตอน Concert ครั้งแรกของผมกับ TU Chorus ว่ามันเป็นอย่างไรบ้างและพวกเราพยายามกันมากแค่ไหนมันเป็นความทรงจำที่มีค่าจริงๆครับ นั่นก็เป็นจุดแรกของผมเลยสำหรับการขับร้องประสานเสียงในเส้นทางที่ผมได้เดินทางจวบจนมาถึงวันนี้ผมได้เข้าร่วมในวงที่เรียกได้ว่าเป็นวงที่ดีที่สุดวงหนึ่งในประเทศไทยหรือ The Bangkok Voices นั่นเอง ผมมีความสุขมากกับการขับร้องประสานเสียงครับ แต่บางครั้งก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยและลำบากใจกับเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นอยู่เหมือนกันแต่ผมก็สามารถผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้ครับ

          ผมก็ต้องขอสารภาพว่าเพื่อนที่มหาลัยฯจริงๆนั้นผมมีอยู่ไม่กี่คนเองครับ เพื่อน...ความหมายของคำว่าเพื่อนนั้นผมว่ามันแตกต่างกับเพื่อนในสมัยมัธยมมากๆจนบางครั้งผมเองก็รู้สึกย่ำแย่กับมันเหมือนกัน ฉะนั้นผมก็ต้องขอแยกก่อนระหว่างเพื่อนกับคนรู้จัก... ก็ต้องบอกว่าผมมีคนรู้จักเยอะด้วยนิสัยที่เป็นกันเองและความห่ามของผมก็ทำให้มีคนรูจักเยอะพอสมควรแต่เพื่อนๆของผมจริงๆแล้วก็คือพวกพี่ๆน้องๆเหล่า TU Chorus รวมไปถึงม่อน,เน,น้องApple และ Pennie ด้วยชีวิตมหาลัยของผมก็มีแต่คนเหล่านี้นี่แหละครับที่นับได้ว่าเป็นเพื่อนส่วนที่เหลือก็เป็นคนรู้จักอาจจะสนิทบ้างหรือไม่สนิทบ้างก็แล้วแต่ครับ ถ้าเทียบกับใครหลายๆคนแล้วผมอาจจะนับได้ว่าเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยมาก(ไม่ได้มีกลุ่มเป็นแก๊งใหญ่ๆ) แต่ผมก็ดีใจครับที่คนเหล่านี้เป็นคนดีและเป็นเพื่อนที่ดีของผมเสมอมา

          ตอนนี้ผมรูสึกว่าชีวิตผมมันออกแนวโหรงเหรงยังไงก็ไม่ทราบครับ...ตั้งแต่ผิดหวังเรื่องการสอบเข้าป.โท(ผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ผ่านสัมภาษณ์) ก็รู้สึกว่าปีหน้าจะต้องพยายามทำให้ได้ แต่เป้าหมายที่ใกล้ตัวที่สุดตอนนี้ก็คือการเตรียมตัวฝึกซ็อมอย่างเต็มที่ก่อนที่จะต้องไปแข่งในรายการ 2nd Asian Choir Games ที่เกาหลีในวันที่ 12 เดือนกรกฏาที่จะถึงนี้แล้วนับว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ผมได้ไปแข่งที่ต่างประเทศในรายการเดียวกันกับเมื่อ 2 ปีที่แล้วที่ผมได้ไปแข่งที่จาร์กาต้าใน 1st Asian Choir Games ที่พวกเราได้เหรียญทองกลับมา ในครั้งนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ง่ายเหมือนครั้งแรก... ด้วยค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับตั๋วเครื่องบินที่สูงขึ้นทำให้พวกเราต้องรับงานและทำงานกันหนักขึ้น บวกกับแรงกดดันที่พวกเราจะต้องทำให้ได้มาตรฐานจามที่พวกเราเคยทำได้เป็นอย่างน้อยที่สุด และความหวังในปีนี้คือ...การเป็นวงคนไทยวงแรกที่ได้ Grand Champion ในการแข่งขันระดับโลก มันคงจะไม่สูงเกินไปครับ ถ้าพวกเราพยายาม ซึ่งผมก็พร้อมสำหรับการรายงานความคืนหน้าและเก็บเอาความทรงจำทุกอย่างที่นั่นมาเขียนลง Spaces ให้ทุกท่านได้ Update กันเหมือนเดิมครับและก่อนที่พวกเราจะไปแข่งนั้นก็จะมี Concert ร่วมกันกับวงโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนและวงสาธิตจุฬา ที่เป็นวงตัวแทนของประเทศไทยไปแข่งขันในครั้งนี้ด้วยเหมือนกันครับ

          นี่เองก็เหลือเวลาอีกเกือบจะไม่ถึง 2 เดือนเต็มแล้วครับที่พวกเราจะต้องทุ่มเททุกอย่างกับการแข่งขันในครั้งนี้ ซึ่งสำหรับตัวผมเองแล้วอาจจะเป็นการแข่งครั้งสุดท้ายกับวง The Bangkok Voices เพราะว่าหลังจากนี้ไปถ้าเกิดว่าผมเรียนปริญญาโทแล้วก็อาจจะไม่มีเวลามาซ้อมแล้วก็อาจจะต้องทำงานควบไปด้วยซึ่งก็คือการใช้ชีวิตเหมือนกับคนทั่วๆไปเสีบที... ผมอาจจะคิดถึงที่นี่มากๆเพราะว่าเป็นที่ๆทำให้ผมได้รูจักอะไรมากขึ้นและทำให้ผมได้ประสบการณ์ที่เรียกว่า "สู้เพื่อชาติ..." มันเป็นอย่างไร

          สุดท้ายนี้ก็ต้องกล่าวขอบคุณทุกคนที่ติดตามเรื่องราวของผมมาตลอด ผมเองก็มีพวกคุณเป็นกำลังใจเหมือนกันครับ ผมเองก็จะพยายามให้เต็มที่ครับ ไม่ให้ทุกคนต้องผิดหวังแน่นอนครับถ้าเกิดว่ามีข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับ Concert ผมก็จะนำมาบอกนะครับ ขอบคุณทุกๆคนนะครับ หวังว่าครั้งหน้าที่ได้เจอกันอีก ทุกคนจะสุขภาพแข็งแรงแล้วก็มีความสุขตามอรรถภาพนะครับ

 

ปล. ขอบคุณนังมี๋(น้องหมีแก้ว)ที่น่ารักและเป็นเพื่อนร่วมทางของผมตลอดมา รักมังมี๋ตัวนี้ตัวเดียวค่ะ...มี๋แก้ว