สวัสดีครับ เจอกันอีกครั้งหนึ่งแล้วหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานเลย ผมคิดถึงพวกคุณน่ะก็เลยกลัวว่าจะลืมกันไปเสียก่อนก็เลยมาเขียนถึงบ้างเพื่อที่จะให้ผมและคุณๆคลายความความคิดถึง เฮ้อ ในที่สุดผมก็สามารถผ่านและเอาชนะความรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าลงได้อย่างราบคาบ คงจะเป็นเพราะว่าช่วงนั้นอะไรๆก็กำลังอยู่ในช่วงขาลง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องร้อง แต่ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว เดียร์แบบไฟเต็ม100กลับมาแล้วจ้า ก็ช่วงนี้ก็สบายดีมากๆ อาจจะมีเหมือนจะเป็นหวัดแต่ก็หายได้ภายในเวลาอันรวดเร็วยังไงนี่ก็เข้าหน้าฝนแล้วก็ต้องระวังรักษาสุขภาพกันมั่งน้า

          น่าแปลกใจเหมือนกันที่ช่วงนี้รู้สึกว่าชีวิตของผมมันสงบสุขอย่างไรชอบกล(ที่พูดแบบนี้นี่รู้สึกดีน่ะ) รู้สึกว่าพอได้เรียนวิชาปรัชญาแล้วมันทำให้เราเป็นคนที่ใช้ความคิดมากขึ้นมันทำให้เราได้ไตร่ตรองถึงสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ทุกวี่ทุกวันว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง ดี ชั่ว ถูก ผิด ควร ไม่ควร เมื่อก่อนนี้ผมอาจจะไม่สามารถตอบคำถามจากคำตอบที่เกี่ยวกับการประเมินคุณค่าทางจริยศาสตร์เท่าไรนักแต่ตอนนี้ผมพอที่จะรู้แล้วล่ะว่าผมควรที่จะทำอะไรบ้าง ปีนีก็นับว่าแปลกมากที่ลงเรียนแค่ 4 ตัวในสายตาของเพื่อนๆต่างมหาลัยและอาจจะรวมไปถึงเพื่อนๆที่เรียนคณะอื่นก็แน่นอนล่ะ คณะผมมันหนักช่วงฝึกงานนี่นา Summer ไม่ได้มีเวลาว่างไป Workand Travel เหมือนกับคณะอื่นเขา แต่มันก็มีข้อดีที่ทำให้เรานั้นมีเวลาว่างมากขึ้นมากกว่าคณะอื่นๆ สำหรับการเรียนในภาคปรกติ เทอมนี้เป็นเทอมแรกในชีวิต ที่เรียนวิชานอกคณะมากกว่าวิชาในคณะ อันประกอบด้วย ปรัชญา 3 ตัว และวิชาสัมมนาทางสังคมสงเราะห์อีก 1 ตัว นั้นมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมกลายเป็นเด็กปรัชญาไปแล้ว หลังจากที่เทอมที่ผ่านมาได้เรียนวิชาจริยศาสตร์ Ethics ไปแล้วก็รู้สึกว่าปรัชญานั้นเป็นแก่นแท้ของทุกสิ่งทุกอย่างในวัฒนธรรมมนุษย์จริงๆ รู้สึกเรียนแล้วมีความสุข(ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยประสบความสำเร็วเท่าไรนักสอบได้ C+ แต่ผมก็มีความสุขกับมันนะ) พอมาเทอมนี้ก็อัดเข้าไปอีก 3 ตัวอันได้แก่ ปรัชญาตะวันออก ปรัชญาการศึกษา และ จริยธรรมทางการแพทย์ ซึ่งก็ล้วนแต่มีเนื้อหาที่หนักหนาสาหัสสากันพอสมควร ซึ่งก็คิดว่าน่าจะได้เกรดไม่ค่อยจะดี แต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญสำหรับผมอยู่แล้ว เราเรียนเพราะว่าเราอยากจะรู้ เกรดเป็นเพียงแค่การวัดผลสัมฤทธิ์เท่านั้นแต่มันวัดสิ่งที่เราได้จากการศึกษาไม่ได้ทั้งหมดหรอกผมเชื่ออย่างนั้น

 

                                   "ถ้าหากว่าเราจะจบไปเป็นเพียงแค่บัณฑิตที่ไม่รู้จักตนเอง ไม่รู้จักคนอื่น เราก็จะไม่แตกต่างอะไรกับคนที่ขลาดเขลาเหล่านั้น"
          
          ด้วยความคิดนี้เองที่ทำให้ผมตัดสินใจเรียนปรัชญา เพื่อที่จะสามารถเข้าใจตนเองและผู้อื่นมากขึ้น รวมไปถึงการคิดที่มีเหตุมีผลให้ตนเองสามารถใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่วุ่นวายได้อย่างรู้เท่าทัน