ผมขื่อ สุคณัชญ์ โพธิ์ศรีสุข ชื่อเล่นชื่อ เดียร์ เลขทะเบียน 4805681253 ครับ ที่บ้านทั้งคุณพ่อและคุณแม่ผมเป็นข้าราชการทั้งสองท่านครับ ผมมีน้องสาวหนึ่งคนครับกำลังศึกษาเกี่ยวกับคหกรรมศาสตร์ครับ ความประทับใจครั้งแรกเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แห่งนี้ก็คงอาจจะเหมือน กับใครหลายๆคนครับ นั่นก็คือ วันปฐมนิเทศมหาวิทยาลัย(รับเพื่อนใหม่)ที่มีการแสดงแสงสีเสียงที่ย้ายพวกเรา จากรังสิตมาท่าพระจันทร์น่ะครับ ผมได้ฟังเพลงที่มีความหมายเกี่ยวกับท่านอาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ผู้ประศาสน์การแห่งมหาวิทยาลัยของเรา ซึ่งเพลงนั้นก็คือเพลงคนดีมีค่า...ครับ ในวินาทีนั้นผมคิดอยู่ในใจเลยว่า สักวันผมจะต้องจบไปเป็นบัณฑิตที่ดีที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสรรค์ ผลักดันให้สังคมเป็นสังคมที่มีความช่วยเหลือเกื้อกูลกันให้ได้สักวัน พร้อมกับความปลื้มปิติบวกกับความไพเราะของบทเพลงในวันนั้นผมกลั้นน้ำตาเอา ไว้ไม่ไหวจริงๆครับ คนที่นั่งข้างๆผมอาจจะคิดว่าผมเป็นเอามากแต่ผมไม่สรหรอกครับจะร้องซะอย่าง เมื่อเข้ามาเป็นนักศึกษาแล้วผมได้สมัครเข้าชุมนุมขับร้องประสานเสียง แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(หรือ TU Chorus นั่นเอง) ซึ่งจุดนี้เองครับเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตการเป็นนักร้องประสานเสียงระดับ ชาติของผม
          ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบร้องเพลงอยู่แล้วโดยปรกติ ก็ไม่ได้เคยเรียนร้องเพลงหรือเรียนดนตรีอะไรมาก่อนแค่รู้ทฤษฏีโน้ตเบิ่องต้น เท่านั้นเองครับ ก็รู้สึกว่าทำไมเสียงตัวเองมันถึงได้ต่ำแบบนี้ร้องเพลง Hit Hit แบบสมัยนี้ไม่ค่อยจะได้เลย เพลงประสานเสียงเนี่ยแหละจะเป็นทางออกของเรา...(เพราะว่าการขับร้องประสาน เสียงนั้นจะมีการแยกเสียงออกเป็น 4 เสียงอันได้แก่ผู้หญิงเสียงสูง Soprano ผู้หญิงเสียงต่ำ Alto และ ผู้ชายเสียงสูง Tenor สุดท้ายก็คือช่วงเสียงที่ผมถนัดที่สุดคือเสีย Bass สำหรับผู้ชายเสียงต่ำครับ) ในช่วงเวลาที่กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่หนึ่งของคณะสังคมสงเคราะห์ที่ผมรัก ช่วงนั้นเองผมก็ได้ทำกิจกรรมคือการร้องเพลงประสานเสียงกับ TU Chorus โดยการควบคุมและฝึกสอนจาก ผศ.ชนนาภ มีนะนันท์(หรือครูฝนของพวกเรา) จนได้ขึ้น Concert เป็นครั้งแรกในชีวิต นั่นก็คือ Concert The Colors of Life Choral Concert ซึ่งเป็น Concert ที่ทางชุมนุมฯและพวกรุ่นพี่จัดกันเองครับโดยได้รับเสียงตอบรับดีมากและอยาก จะให้มีจัดกันทุกปีแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะงบประมาณที่จำกัดครับ... นอกจากนั้นในปีที่1ของชีวิตมหาวิทยาลัยนี่เองที่ผมได้เข้าร่วม Concert ขับร้องประสานเสียงสามสถาบัน The Chulalonkorn Kasetsart Thammasat Choral Concert หรือเรียกสั้นๆว่า Concert CKT นั่นเองครับ ด้วยความที่พวกเราซ้อมกันมาอย่างหนักใน Concert ของพวกเราเองก็เลยทำให้พวกเรามีความพร้อมมากกว่าทั้งสองแห่งก็เลยได้รับ เสียงชื่นชมเหมือนเคยครับ
          ในส่วนของปีที่ 2 นั้นผมก็ได้ทำกิจกรรมเกี่ยวกับการขับร้องประสานเสียงในชุมนุมฯ TU Chorus อย่างต่อเนื่องครับ ในปีนี้เองที่ทางธรรมศาสตร์ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพการจัด Concert CKT บ้างครับปีนี้เองเป็นปีที่ผมเข้าไปร่วมทำงานในคณะกรรมการชุมนุมและคณะ กรรมการ Concert อย่างเต็มตัวครับยอมรับว่าการเรียนและการเป็นคณะกรรมการชุมนุมและการเป็นนัก ร้องที่ต้องศึกษาและฝึกซ้อมโน้ตนั้นยากจริงๆครับ เจออุปสรรคในการทำงานมากมายเช่นการหา Sponsor และเรื่องงบประมาณต่างๆรวมไปถึงการจัดการ Concert ก็เลยรู้ว่าพี่ๆที่ปีที่แล้วนั้นทำงานกันหนักและลำบากมาก ผ่านคราบน้ำตามาหลายหนเหมือนกันครับ แต่พอ Concert ออกมาดีแล้วก็ทำให้หายเหนื่อยมากๆเลยครับ
          ในช่วงของปี 3 นี้เองที่มีการเปลี่ยนแปลงในชีวิตนักกิจกรรม(นักร้องประสานเสียง)ของผมมาก มายคือผมมีโอกาสได้เข้าร่วมขับร้องกับวงขับร้องประสายเสียงระดับประเทศนั่น ก็คือวง The Bangkok Voices(ตอนนั้นยังใช้ชื่อเดิมคือ The Voices) เป็นการเปิดโลกทัศน์ของผมมากมายเกี่ยวกับการร้องประสานเสียงครับผมได้เจอ เพลงที่ท้าทายความสามารถมากขึ้นกับนักร้องที่เรียนทางด้านร้องเพลงมาโดยตรง หรือไม่ก็เป็นครูอาจารย์ที่สอนร้องเพลงครับ ทำให้ผมได้รับความรู้และทักษะทางด้านร้องเพลงประสานเสียงมากขึ้นจนกระทั่งผม ได้มีโอกาสเข้าร่วมมหกรรมการขับร้องประสานเสียง Asian Choir Games ที่จาร์กาตาประเทศอินโดนิเชีย ประมาณเดือนพฤศจิกายน 2550 ครับ วง The Bangkok Voices ก็ได้รับเหรียญทองในประเภท Mixes Chamber และเหรียญเงินในประเภท Gospel & Spiritual ครับ เมื่อกลับมาถึงเมืองไทยแล้วก็ทำให้มีกระแสการขับร้องประสานเสียงได้รับความ สนใจมากขึ้นแต่ก็ไม่ได้มากเท่าที่ควรครับเพราะยังเป็นศิลปะแขนงใหม่อยู่ และในช่วงต้นปี พ.ศ. 2551 ก็มีข่าวที่ทำให้ประชาชนชาวไทยเศร้าโศกเสียใจของการเสด็จสู่สวรรคาลัยของ สมเด็จพระพี่นางฯ ผมและวง The Bangkok Voices ก็ได้ร่วมร้องเพลงถวายความอาลัยกับวง Bangkok Symphony Orchestra(BSO) ในบทเพลง The Rutter's Requiem ครับ ก็ถือว่าเป็นการร่วมกันถวายความอาลัยให้สมเด็จท่านเป็นครั้งสุดท้ายครับ
          ในปีสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัยผมก็ยังคงมีความสุขกับการร้องเพลงประสาน เสียงและสั่งสอนน้องๆในชุมนุมฯเกี่ยวกับการขับร้องประสานเสียงและการใช้ ชีวิตให้มีคุณค่าดังความคิดที่ผมเคยมีต่อตัวเองในครั้งแรกที่ได้เข้า มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แห่งนี้ครับ ในช่วงปี4 นี้เองที่ผมก็ได้มีโอกาสเข้าร่วมกับวง Thai Youth Choir TYC หรือ วงขับร้องประสานเสียงยุวชนไทยครับ ก็ได้ร้องเพลงถวายความอาลัยให้กับสมเด็จพระพี่นางฯในบทเพลงของ Mozart's Requiem ของคีตกวี Wolfgang Amadeus Mozart ครับก็เป็นความภูมิใจส่วนตัวอีกอย่างหนึ่งภายใต้การควบคุมและฝึกสอนโดย ดร.ภาวศุทธิ์ พิริยะพงษรัตน์ ครับและในช่วงนี้(เดือนกรกฏาคม) ก็ได้มีการจัดการแข่งขัน 2nd Asian Choir Games ครั้งที่ 2 ที่ประเทศเกาหลีใต้ครับ แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเพราะว่าการระบาดของเชื้อไข้หวัดใหญ่สาย พันธ์ใหม่ 2009 ได้ทำให้ทางผู้จัดและทางรัฐบาลเกาหลีใต้ได้สั่งให้มีการยกเลิก Event ครับเลยทำให้ผมและสมาชิกในวง The Bangkok Voices อึ้งไปเหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ผมก็ยังพยายามต่อไป
          สิ่งที่ผมได้เล่ามาทั้งหมดนี้ก็เป็นการทำกิจกรรมของผมนอกจากชีวิตการเรียนใน ระดับมหาวิทยาลัยในคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ที่ผมรักที่สอนให้ผมเข้าใจตัวเอง เข้าใจผู้อื่นและสังคมมากยิ่งขึ้น ผมคงจะไม่มีวันนี้เลยถ้าหากว่าผมไม่มีความพยายามตั้งมั่นจากคนที่ไม่เคยร้อง เพลงเป็นเรื่องเป็นราวเวลาผ่านไปแค่เพียงไม่กี่ปีก็ได้ไปแข่งในระดับชาติผม ว่ามันเป็นไปได้นะครับถ้าหากเราพยายามอย่างแท้จริงและไม่ท้อถอยโอกาสจะยังมี ให้เราเสมอครับ สำหรับเกรดเฉลี่ยของผมนั้นผมได้ 2.98 ครับ หลายๆคนอาจจะบอกว่าทำไมไม่พยายามอีกหน่อยล่ะให้ถึง 3.00 ไปเลย ผมก็จะบอกพวกเขาว่าผมไม่เสียดายเลยแม้แต่น้อยที่ผมได้เกรด 2.98 เพราะว่าผมได้ทำอะไรมากมาย ได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากมายสำหรับผม 2.98 นี้ผมก็ดีใจและภูมิใจกับมันที่สุดแล้วครับ เพราะคงจะไม่มีใครรู้ดีมากกว่าเราว่าเราพยายามแค่ไหน
          ในส่วนของกิจกรรมของมหาวิทยาลัยก็มีส่วนให้ผมได้เข้าใจหลักการทำงานมากขึ้น ทำให้ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและผมยังภาคภูมิใจกับการเป็นส่วนหนึ่งในการถ่ายทอด จิตวิญญาณแห่งความเป็นธรรมศาสตร์ให้พวกเขารู้จักตัวเองรู้จักสังคมและรู้จัก ที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นตามคำพูดที่กินใจผมทุกครั้ง "ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉันรักประชาชน" ผ่านการขับร้องเพลงประสานเสียงให้กับเหล่านักศึกษาใหม่ทุกๆปีในงานปฐมนิเทศ และงานรับเพื่อนใหม่มาตลอดทั้ง 4 ปี นอกจากนั้นผมยังคิดว่าการประพฤติตนและหลักความคิดของผมยังสามารถเป็น ตัวอย่างให้รุ่นน้องในชุมนุมและบุคคลอีกมากมายที่ต้องการแรงบันดาลใจในการทำ สิ่งที่ยิ่งใหญ่...
          สุดท้ายนี้ผมเองก็อยากจะมีส่วนร่วมในการทำสิ่งสุดท้าย(แต่ไม่ท้ายสุด)ในการ เป็นนักศึกษาและผู้สำเร็จการศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่จะต้องไปอยู่ใน สังคมและโลกแห่งความเป็นจริงด้วยการร่วมร้องเพลงในครั้งนี้ ผมจะรู้สึกภูมิใจมากและผมเองก็อยากเป็นส่วนร่วมในการปลุกจิตวิญญาณของธรรม ศาสตร์ให้กับเหล่าบัณฑิตก่อนที่พวกเขาจะไปใช้ชีวิตในฐานะบัณฑิตจากรั้ว เหลืองแดงที่พวกเราภาคภูมิใจ...

Cancellation of the World Choir Championships in Korea