ผมไม่รู้เหมือนว่าผมจะรู้สึกแบบนี้เพียงผู้เดียวเหรอเปล่า? ผมรู้สึกว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้กลับไปเห็นละรู้สึกแบบเดิมอีกครั้ง ผมยังจำได้เมื่อตอนที่ผมอยู่ปี 1 Concert ครั้งแรกในชีวิตผมนั่นก็คือ The Colors of life ซึ่งงานนั้นก็ได้ให้อะไรกับผมมามากมาย ความรู้สึกที่ดีๆ ความทรงจำที่ดีๆรวมทั้งความสามารถที่เพิ่มพูนขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปีกับ The CKT Choral Concert ที่ทุกๆคนได้ตรากตรำต่อสู้และผ่านพ้นมาได้อย่างไม่ค่อยจะสู้ดีนัก... ถึงตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่า TU Chorus ได้กลับมาแล้ว...

         ผมได้ทราบข่าวจากเนว่ามีงานเข้ามาให้เราไปร้องในวันที่ 30 สิงหาคม 2550 ที่โรงแรมแชงกรีลา ตอนนั้นผมเองรู้สึกว่าจะเป็นปัญหานิดหน่อยเกี่ยวกับการมาซ้อมของน้องๆเพราะว่ามันเป็นช่วงปิดกีฬามหาวิทยาลัยโลกพอดีและก็อาจจะมีน้องๆมาซ้อมน้อย...แต่ปรากฏว่าเนก็ได้แก้ไขปัญหาด้วยการให้น้องๆที่คิดว่าจะสามารถมาซ้อมเพื่อที่จะออกงานได้มาเขียนแสดงความจำนง เพื่อเป็นการเช็คยอดน้องๆที่จะไปร้องสำหรับงานนี้ หลังจากนั้นก็มีการนัดน้องๆมาซ้อมช่วงปิดเทอมโดยมี พี่นิต(และทีมงาน) เป็นโต้โผหลักในการซ้อม ผมจึงมีโอกาสได้เห็นพัฒนาการของน้องๆกลุ่มนี้ที่เก่งขึ้นทุกวันเก่งวันเก่งคืน...

         เมื่อวานนี้เป็นวันที่เรียกได้ว่าเป็นวันซ้อมวันสุดท้ายก่อนที่จะไปแสดงจริง มีครูฝน พี่ต่าย พี่นิต พี่ปอม มาดูการซ้อมของพวกเราด้วย การซ้อมของพวกเราก็เหมือนกับทุกๆครั้งที่ผ่านมา มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกประหลาดใจมากนั่นก็คือเพลง Star ที่เพิ่งจะต่อไปเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาแต่พวกเราก็ร้องกันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ พอได้การปรับที่สวยงามจากครูฝนก็ยิ่งเป็นการทำให้เพลงที่เป็นเพลงธรรมดายิ่งเพราะขึ้นไปอีก... จากนั้นเมื่อ Organizer มาฟังและอัดเทปไปให้ลูกค้าซึ่งเป็นบริษัท Phillip ดูเขาก็บอกว่าชอบมากๆที่มีเต้นด้วย พวกเรามีจุดเด่นอยู่ตรงที่มีการแสดงน่ารักๆประกอบการร้องด้วย ทำให้การร้องเพลงของพวกเรามีสีสันมากขึ้น

          เป็นเวลากว่า 2 ปีแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้อีกเหมือนกับว่าผมได้กลับไปเป็นปี 1 อีกครั้งแต่ในขณะที่มีนักร้องหน้าใหม่ๆ ต้องขอขอบคุณน้องๆทุกคนที่ช่วยเติมเต็มความรู้สึกที่ดีๆให้กลับมาอีกครั้ง ขอบคุณครูฝนที่ไม่เคยทอดทิ้งพวกเราและให้การช่วยเหลือพวกเรามาตลอด ขอบคุณรุ่นพี่ที่ได้สร้างรากฐานที่มั่นคงให้ได้มีวันนี้ที่สดใส ผมเองก็ไมทราบเหมือนกันว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ที่แน่ๆ TU Chorus จงเจริญญญ

 

ปล. Exultation TU Chorus!!!

          เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา มันเป็นวันที่ดูสุขแล้วก็สงบมากเลยทีเดียว เหมือนกับทุกๆวันในช่วงปิดเทอม(เหรอเปล่า) แต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาสำหรับวันนี้ก็คือกลางดึกวันนั้นในบรรยากาศที่เงียบสงบ... หลังจากที่ผมได้คุยกับเพื่อนๆและพี่ๆทาง MSN และรู้สึกหิวก็ได้ลงมาหาอะไรทานซึ่งอาหารประจำบ้านยามที่ไม่มีอะไรก็คือ "มาม่า" ผมก็ได้ไปต้มมาม่ากิน ซึ่งระหว่างนั่งกินนั้นก็มีโอกาสที่จะได้เปิดโทรทัศน์ไปด้วยเพื่อให้การรับประทานมาม่านั้นได้อรรถรสมากขึ้น...ทันไดนั้นเมื่อได้เปิดไปช่อง3 Series ไต้หวันเรื่องนั้น...เรื่องที่ผมได้ดูเป็นระยะๆแต่ก็ไม่ได้ติดตามอยากดูเหมือนจะเป็นจะตายถ้าไม่ได้ดู..."ลิขิตรักจากดวงดาว..." หรือ "Silent" ซึ่งเมื่อดูไปก็รู้สึกว่าสิ่งที่เคยดูมามันมาถูกคลี่คลายทั้งหมดในวันนี้...วันนี้ก็คือตอนจบนั่นเอง แหมอะไรจะดวงดีปานนั้น...เมื่อดูไปสักพักก็เริ่มเกิดอารมณ์ร่วม "อิน" มากถึงมากที่สุดภาพต่างๆสถานที่ต่ายๆในหนังมันช่างสวยงามเสียเหลือเกิน มันเป็นเรื่องที่Classicเอามากๆ พระเอกตายครับท่าน... แล้วนางเอกก็อยู่กับพระเอกจนวาระสุดท้ายของเขา... เฮ่อ... และแล้วสิ่งที่ผมอดที่จะพูดไม่ได้ก็คือตอนสุดท้ายก่อนที่จะจบ นางเอกซึ่งเป็นใบ้มาใช้ภาษามือพร้อมกับเพลง "Try to remember" เนื้อหามันช่างวิเศษมากบวกกับภาษามือที่เราเข้าใจได้ไม่ยาก... อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมา...เหมือนกับว่าจิตใจได้เจอกับอาหารที่มันต้องการจะได้กินมาเป็นเวลานานมันทำให้จิตใจได้ชื่นบานและอบอุ่นอีกครั้ง...มันคอยเติมเติมรอยร้าวในใจให้กลับมาประสานกันอีกครั้ง...มันช่างเป็นความรู้สึกดีที่จริงๆ...(Unexplainable)

 

 

"Try to Remember"

 

Try to remember the kind of September
When life was slow and oh, so mellow.
Try to remember the kind of September
When grass was green and grain was yellow.
Try to remember the kind of September
When you were a tender and callow fellow.
Try to remember, and if you remember,
Then follow.

Follow, follow, follow, follow, follow,
Follow, follow, follow, follow.

Try to remember when life was so tender
That no one wept except the willow.
Try to remember when life was so tender
That dreams were kept beside your pillow.
Try to remember when life was so tender
That love was an ember about to billow.
Try to remember, and if you remember,
Then follow.

Follow, follow, follow, follow, follow,
Follow, follow, follow, follow.

Follow, follow, follow, follow, follow,
Follow, follow, follow, follow.

Follow, follow, follow, follow, follow,
Follow, follow, follow, follow.

Deep in December, it's nice to remember,
Although you know the snow will follow.
Deep in December, it's nice to remember,
Without a hurt the heart is hollow.
Deep in December, it's nice to remember,
The fire of September that made us mellow.
Deep in December, our hearts should remember
And follow.

 

          ไม่อยากจะเชื่อเลยเหมือนกันว่าหนังกับเพลงจะมีผลกับคนเรามากถึงเพียงนี้ไม่รู้เหมือนกับว่าผมจะเป็นแบบนี้แค่คนเดียวหรือไม่แต่ผมว่าไม่แน่ เมื่อได้สติอีกครั้งก็ได้กลับมาคิดถึงเรื่องของตนเอง...นี่ก็เป็นเวลาเกือบ 4 เดือนแล้วที่ยังต้องใช้ชีวิตอยู่กับตนเองเพียงลำพังถ้าไปคิดถึงคำพูดที่ว่า "แต่ก่อนก่อนที่ยังไม่มีใครก็ยังอยู่ได้..." ผมว่ามันเป็นคำพูดที่เอาไว้ปลอบใจคนพูดเองเสียมากกว่า เพราะว่าถ้าลองได้สัมผัสกับความรักแล้วไม่ว่าจะทุกข์สักเพียงไร มัน็จะมีความสุขที่แทรกซึมอยู่ทุกอณูของความรู้สึกด้วย... 4 เดือนที่ผ่านมามันเป็น 4 เดือนแห่งความว่างเปล่าและเดียวดาย บางครั้งการที่มีคนให้คิดถึงมันก็ทำให้เราได้มีความสุขได้เหมือนกันถึงแม้ว่ามันจะไม่สมหวังก็ตามแต่แค่นั้นมันก็มีความสุขแล้วจริงใหม?

          ก็ยังมีความหวังอยู่ลึกๆว่าสักวันจะต้องมีคนที่ทำให้เราได้พบกับความรู้สึกอบอุ่นและรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นฤดูหนาว(ที่อากาศดีและอบอุ่น)ตลอดทั้งปี ผม "พยายามที่จะนึกถึง" บางสิ่งที่อยู่ในเดือนกันยายนเมื่อปีที่แล้ว...ตอนนั้นผมกำลังมีความสุขอยู่เหรอเปล่านะ...แต่ที่แน่ๆวันลอยกระทงเมื่อ 2 ปีที่แล้วเป็นวันลอยกระทงที่ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต และวันลอยกระทงเมื่อ 5 ปีที่แล้วเป็นวันลอยกระทงซึ่งผมได้ลอยกระทงเป็นครั้งแรกกับคนรัก ความทรงจำที่ดีของผมยังมีอีกมากมาย วันนี้เป็นวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม 2550 ผมรู้สึกว่าการที่ได้พูดคุยกับตัวเองกับ Spaces ที่มธ.ท่าพระจันทร์อากาศยามบ่ายมันช่างสงบและมีความสุขเสียจริงๆ เพลงเพราะๆลมพัดเย็นชื่นใจ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ห้องแอร์ในห้องสมุดก็รู้สึกเหมือนกับว่าทำให้เราได้เติมเต็มได้อีกครั้ง

          ขอบคุณคุณแม่ที่เมื่อคืนตื่นมานั่งคุยกับผมตอนกลางดึกถึงเรื่องที่ผมไม่สบายใจต่างๆ ถึงแม้ว่าคุณแม่จะช่วยอะไรผมไมได้(เพราะมันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจากความคิดของผมเอง) แต่มันก็แสดงให้เห็นถึงความรักและความห่วงใยที่คุณแม่มีให้ผมมาตลอด คุณแม่เป็นบุคคลที่ช่วยในการสร้างความเป็น "เดียร์" ขึ้นมา ไม่มีพระคุณไหนจะมากยิ่งไปกว่าพระคุณของแม่อีกแล้ว... ผม "พยายามที่จะนึกถึง" วันที่ผมลงจากเครื่องบินและคุณแม่มารับที่สนามบินหลังจากที่กลับมาจาก USA มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากได้กอดแม่เป็นครั้งแรกในรอบ 3 เดือน มันเป็นความรู้สึกยากที่จะลืมเลือนจริงๆ

 

ขอให้คุณแม่จงมีสุขภาพที่แข็งแรงอยู่กับเดียร์ไปอีกนานๆ

ขอให้คนที่เดียร์รักและเคยรักจงมีความสุขตามอรรถภาพ

ขอให้เดียร์จง"พยายามที่จะนึกถึง"ต่อไป

ขอให้เดียร์มีคนที่ให้"นึกถึง"เสียที...

          ถ้าจะพูดถึงวง The Voices แล้วสำหรับผม มีอีกคนหนึ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลย นั่นก็คือ พี่ปอม จาก TU Chorus สังกัดเดียวกัน พี่ปอมเป็นบุคคลที่นับได้ว่าเป็น Legendary อีกคนหนึ่งในไม่กี่คนของเหล่า Legendary เป็นโชคดีของผมมากๆ ที่ได้พี่ปอมเป็นที่ปรึกษาในเรื่องต่างๆ ที่ผ่านมาในชีวิตที่ Voices พี่ปอมเป็นนักร้องที่มีความตั้งใจ(มาก) เพราะว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมได้เห็นความสุดยอด ว่าทำไมพี่เขาถึงได้เป็น Legendary ก็ตรงที่เพลงสุดเดือด Benedictio พี่ปอมพยายามท่องจนจำได้ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้สมาชิกใน The Voices เริ่มเห็นความสามารถของพวกเรา(พี่ปอมและผม)มากขึ้น และหลังจากช่วงนั้นพวกเราก็สามารถทำในเรื่องที่ยากๆให้กลายเป็นเรื่องที่ง่ายๆได้ซ้อมเพลง 20 เพลงกับเวลา 4 เดือนผมว่ามันไม่มากเลยจริงๆ พี่ปอมก็สามารถแสดงให้เห็นว่าพวกเราทำได้ และอีกหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่พี่ปอมได้แสดงให้พวกเรารู้ว่าอะไรที่มันเป็นไปได้และอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้

          ไม่นานมานี้มันเกิดมีปัญหาที่พวกเราไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับพวกเรามาก่อน พี่ปอม ก็ยังคงเข้มแข็งและเป็นที่พึ่งให้ผมตลอด...ในขณะที่ผมสับสนและว้าวุ่นกินไม่ได้นอนไม่หลับ เมื่อได้คุยกับพี่ปอมก็สบายใจขึ้นโดยทันที เรื่องราวในครานั้น ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางความคิดกับผมขนานใหญ่เลยทีเดียว

          เมื่อวานนี้เป็นวันที่ผมตกใจมากๆที่ได้ทราบจากพี่ปอมว่าพี่ปอมจะออกจาก The Voices ด้วยเหตุผลด้านการเรียน...มันทำให้ผมรู้สึกหวิวๆไปเหมือนกันและงงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมยังทำใจไม่ได้กับการสูญเสียพี่ปอมไป มันไม่มีใครอีกแล้วรู้สึกเหมือนกับว่าเราอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางเหล่าเทพ...

          นับตั้งแต่วันแรกก็ได้ทราบข่าวการเชิญให้ไป Audition พร้อมๆกัน ไป Audition พร้อมๆกัน และ ก็ติดวง The Voices พร้อมๆกันเป็นสมาชิกพร้อมๆกัน ต่อแต่นี้ไปจะไม่ได้เห็นพี่ปอมไม่ได้ Blend กับพี่ปอมอีกแล้ว...

 

 

 

แด่ พี่ปอม