จะเห็นได้ว่าช่วงนี้นั้นผม Update Spaces ของผมบ่อยเหลือเกิน ก็แน่ล่ะครับมันมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมมากมายเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่พจะไม่พูดถึงไม่ได้เลยสำหรับวันนี้ก็คือ การซ้อมปริญญาของแต่ละคณะครับ ซึ่งคณะผมก็นัดเอาที่หอประชุมเล็ก(ศรีบูรพา) ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ครับ อยากจะบอกว่าวันนี้ความรู้สึกเหมือนงานรวมญาติ(คณะ)ขนาดย่อมๆเลยทีเดียว บางคนที่ผมไม่ค่อยได้เห็นนานงานนี้ก็ได้เจอครับ แต่ก็รู้ึสึกแปลกๆเหมือนกัน... อาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่ได้มีเพื่อนสนิทอยู่ในคณะเลย นอกจากพวกม่อนกับเน อันนี้ผมก็ทราบดีครับ เพราะว่าที่ผ่านๆมานั้นผมทุ่มทุกสิ่งทุกอย่างให้กับชุมนุมมันก็ไม่แปลกที่ผมจะรู้สึกโหวงๆ กับเพื่อนในคณะ เพื่อนๆส่วนใหญ่ในคณะจะรู้จักผมเพรา่ะว่าความ "แรง" และวีรกรรมที่ผมเคยสร้างเอา่ไว้ให้ประจักษ์ตอนปี 1 นั้นผมหวนกลับไปคิดทีไรล่ะแหม ขนลุกทุกทีเลยทีเดียว...

           คงจะเป็นอีกครั้งที่ผม อยู่ว่างๆจึงได้มีโอกาสที่จะได้คิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านมาอีกครั้ง หัวข้อในประเ็ด็นทีผมจะพูดถึงในวันนี้ก็คือเรื่องของ "เวลา..." เมื่อไม่นานมานี้ผมมีความสนใจเกี่ยวกับประเด็นเกี่ยวกับปรัชญาในกรณีร่วม สมัยหรือการนำปรัชญามาใช้ในการตอบคำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยีหรือสิ่งที่มนุษย์ สงสัยหรือกำลังจะดำเนินไปและเกิดขึ้นในอนาคต วันนั้นเป็นวันที่ผมว่างผมจึงได้ไปหาหนังสืออ่านที่หอสมุดปรีดีฯ ที่ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ ผมก็ได้พบหนังสือที่พูดเกี่ยวกับ "เวลา..." ในแง่ของปรัชญาและวิทยาศาสตร์ แต่เสียดายที่ผมไม่ได้จำว่าหนังสือเล่มนี้ชื่ออะไร ผมอ่านตั้งแต่ต้นจนจบภายในเวลา 3 ชั่วโมง (ประมาณ 180 หน้า) หลายๆคนอาจจะคิดว่าผมอ่านช้า ก็คงจะใช่ครับเพราะว่าผมต้องใช้เวลาในการหยุดคิดตามอยู่เป็นระยะๆ เพราะว่าเขาจะพูดถึงทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับ "เวลา..." ที่นักวิทยาศาสตร์ในยุคต่างๆได้ให้ความคิดเห็นหรือได้บรรยายเอาไว้ ซึ่งก็หมายรวมไปถึง ไอแซค นิวตัน(ความจริงก็มีนักวิทยาศาสตร์ที่เก่ากว่านั้นแต่ผมจำไม่ได้) มาจนถึงยุคปัจจุบันอย่างเช่น อัลเบอร์ก ไอน์สไตน์ สุดยอดอัจฉริยะ ที่ได้คิดค้นสูตรทางฟิสิกส์ที่ปฏิวัติความคิดทางฟิสิกส์ของนักวิทยาศาสตร์ ทศวรรษนี้... สิ่งที่ผมได้อ่านเจอในช่วงสุดท้ายและทำให้ผมนั้นรู้สึกถึงความเข้าใจและลุ ถึงประโยชน์ของการบริหารเวลาซึ่งผมจะพูดจากความทรงจำโดยสรุปของผมนั่นก็คือ "มันคุ้มกันไหม... กับการที่เราขับรถเร็วขึ้น10-20กิโลเมตรต่อชั่วโมงเพื่อที่จะถึงที่หมายให้ เร็วขึ้นอีกเพียงแค่ 10 นาที แต่ต้องแลกมาด้วยความปลอดภัยของชีวิต..." แน่นอนที่สุดครับคือเราไม่ควรที่จะแลกความปลอดภัยของชีวิตเรากับการที่จะ ึถึงที่หมายให้เร็วขึ้นเพียงเล็กน้อย...
          มนุษย์เราทุกคนนั้นมี เวลาเท่าๆกัน เวลาที่ำกำลังเดินอยู่นี้ก็เดินอยู่ไปพร้อมๆกัน ส่วนตัวผมนั้นผมคิดว่าคงจะเป็นไปไม่ได้ในแง่วิทยาศาสตร์ที่เราจะสามารถหยุด เวลาและย้อนเวลาได้ (เพราะว่าถ้าหากว่าเราต้องการจะหยุดเวลา เราต้องเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าแสง...ซึ่งในวิทยาศาสตร์ในตอนนี้ไม่ สามารถเป็นไปได้ และถ้าหากว่าเราต้องการจะย้อนเวลา เราก็จะต้องเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือแสง ซึ่งเป็นไปไม่ได้มากกว่าการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าแสงเสียอีกเพราะว่า แสงเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่ได้เร็วที่สุดในจักรวาลแล้ว...) แต่เราสามารถที่จะย้อนเวลาได้เสมออย่างน้อยๆก็ในความทรงจำของเราซึ่งผมก็คิด ว่ามันก็เป็นสิ่งที่ดีกว่าการที่เราจะกลับไปแก้อดีตที่เราได้ทำเรื่องผิด พลาดลงไป เพราะว่าการที่เราสามารถที่จะย้อนเวลากลับไปแก้ไขนั้นมันจะทำให้เกิดสิ่งที่ เรียกว่า The Butterfly Effect หรือ "ผีเสื้อกระพือปีก กระเทือนถึงดวงจันทร์" ถ้าเราได้ทำ(หรือไม่ทำ) อะไรมันจะส่งผลต่อสิ่งอื่นๆ(สิ่งแวดล้อมรอบๆตัวเรา)เสมอ... ฉะนั้นคุณค่าของการกระทำ(คิดก่อนทำ) มันจะยังคงมีผลต่อมวลมนุษยชาติและทุกๆสิ่ง(มุมมองเรื่องเกี่ยวกับ Ethics) ต่อไป เพราะถ้าหากเราสามารถแก้ไขในเรื่องต่างๆได้ด้วยการย้อนเวลากลับไป มันคงจะวุ่นวายและเราอาจจะต้องบัญญัติความคิดและกระบวนทรรศเกี่ยวกับการให้ คุณค่าดีชั่ว ถูกผิด ความดีความงามทั้งหมดใหม่... ฉะนั้นก่อนที่เราจะทำอะไรลงไปจึงต้องคิดก่อนว่าจะส่งผลกระทบต่อตนเองและผู้ อื่นอย่างไร เพราะว่าถ้าหากทำลงไปแล้วเกิดผลเสียตามมาขึ้น เราก็จะได้ความทรงจำ(อันเลวร้าย) ติดอยู่ในหัวของเราและเป็น Time Machine ส่วนตัวแบบไม่ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีไฮเทค ติดตัวเราตลอดไป เช่นกัน ถ้าหากเราทำสิ่งที่ดีงามและมีคุณค่าต่อตนเองและผู้อื่น มันก็จะยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไปเ่ช่นกัน...

อนึ่ง ผมจะรับประราชทานปริญญาบัตรในวันที่ 13 สิงหาคม ที่จะถึงนี้ ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ในโอกาสนี้ก็ขอเิชิญ ทุกๆท่านมาร่วมแสดงความยินดีและถ่ายภาพเป็นที่ระลึก(แห่งความทรงจำ) ในวันดังกล่าว ผมจะขอบคุณเป็นอย่างยิ่งครับ

           สวัสดีครับทุกคนเป็น อย่างไรกันบ้างครับ ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียวเองแต่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมมากมาย ผมบอกตามตรงว่าผมคิดถึงที่นี่แ้ล้วก็ทุกๆคนที่นี่มากเลยครับ เพราะมันเป็นที่ที่เราได้พบกันแล้วก็ได้รับรู้ถึงชีวิตและความเปลี่ยนแปลง ของผม ในขณะเดียวกันผมเองก็อยากที่จะติดตามความเคลื่อนไหวของทุกคนเหมือนกัน แต่อย่างที่ทราบๆกันว่าสมาชิกในระบบ Social Network ของ MSN Spaces นั้นลดน้อยลงทุกทีๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะว่าถ้าหากคุณยังได้อ่าน Spaces ของผมนี้แปลว่า ผมก็ยังมีพวกคุณอยู่เช่นกัน...

กรูมาเอาคืนใน Gospel Spiritual
          ผมคิดไ่ม่ออกว่าผมจะ เริ่มพูดจากเรื่องอะไรก่อนดีครับเพราะว่ามันมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมมากมาย เลย เริ่มจากเรื่องแรกก่อนก็แล้วกันครับ นั่นก็คือเรื่องที่ผมได้มีโอกาสไปแข่งขันขับร้องประสานเสียงที่พัทยาในงาน 2nd International Choral Festival ที่จัดโดยองค์กรที่เกี่ยวกับการขับร้องประสานเสียงระหว่างประเทศที่มีชื่อ ว่า Festamusicale ครับใน จุดเริ่มต้นของงานนี้ก็คือท่านอ.คุณหญิงมาลัยวัลย์ นั้นได้แนะนำให้พวกเรามาแข่งขันรายการนี้หลังจากที่พวกเราชอกช้ำจากการแข่ง ขัน 2nd Asian Choir Games ที่ประเทศเกาหลีที่โดนยกเลิกไป เพื่อไม่ให้เพลงที่พวกเราทุ่มซ้อมกันอย่างหนักนั้นเสียเปล่าครับ ในรายการนี้ก็มีพวกวงน้องๆ เช่น BCC Glee Club และ วงจุฬดาร์ ที่ก็มาแข่งในรายการนี้เหมือนกันครับ แต่ดูท่าทางแล้วงานนี้คุณหมอของพวกเราจะรู้สึก Chilled Chilled กับงานนี้เป็นอย่างยิ่งเพราะว่าพวกเราซ้อมเพลงเหล่านี้มามากมายแล้วก็แค่ไป ร้องให้เหมือนกับที่พวกเราซ้อมกันมาก็ถือว่าเยี่ยมยอดแล้วครับ ผมได้ออกจากกทม.มากับรถคุณหมอ(กิตติพร)ซึ่งมีน้องมนตรีและน้องขิงนั่งมาเป็น เพื่อนร่วมทางด้วย ระหว่างเดินทางผมก็ได้ใข้มือถือ N78 ของผมช่วยคุณหมอนำทางไปอีกแรงหนึ่งครับ และแล้วเมื่อพวกเราถึงโรงแรม Mountain Beach ที่พัทยาก็ดึกแล้วเหมือนกันครับประมาณ 3 ทุ่ม พวกเราก็มีโอกาสได้เล่นเกมไพ่ Bridge กับพวกพี่ๆในวงก็ทำให้พวกเราสนุกแล้วก็มีความสุขกันก่อนนอนครับ ยอมรับว่าตะโกนแหกปากไปมากเหมือนกันครับ เมื่อพวกเราตื่้นขึ้นมาในตอนเช้าในเวลาประมาณ 7:00 ยอมรับว่าเมื่อคืนที่พวกเราเข้านอนกัน(ตี2) นั้นมันดึกมากๆตื่นมาแบบงัวเงียครับ จากนั้นก็ลงไปทานข้าวเช้าที่โรงแรม อันนี้ผมอัดไปเต็มที่เหมือนกันครับ ชอบใส้กรอกกับแฮมมากมายครับเลยซัดไปหน่อย เมื่อพวกเราถึงสถานที่แข่งนั่นคือโรงแรม Ambassador จอมเทียน ก็เข้าไปวอร์มเสียงแล้วก็เปลี่ยนชุดกันนิดหน่อยครับ อีกทั้วซ้อมเพลงทั้งหมดครับ เพื่อความมั่นใจอีกครั้งครับ พวกเราเข้าไปแข่งขัน 2 Category ครับ ก็ได้แก่ Mixes Voice อันนี้ก็คล้ายๆกับ Mixes Chamber ที่เราไปแข่งที่จาร์กาตาครับ และ Gospel Spiritual พวกเราก็แข่งในช่วงแรกครับ ซึ่ง 2 เพลงนั้นก็ได้แก่ เพลง Plaudite Manibus ที่พวกเราก็ทำกันได้ดีอย่างสม่ำเสมอครับ แรงและเข้มแข็งใน Style The Bangkok Voices ครับ ส่วนอีกเพลงนึงก็คือเพลงที่พวกเรานั้นไม่ค่อยจะมั่นใจ(ชอบ)กันเสีบเท่าไร เพราะว่าไม่ได้ซ้อมมาหลายเดือนแล้ว อีกทั้งมันก็ยังเคยล่มใน Concert ก่อนไปเชียงใหม่ Choral Showcase มาแล้วด้วย นั่นก็คือเพลง Aleluia ของ Thomson ซึ่งก็ยอมรับว่ามันเป็น Standard Repetoire ครับอีกทั้งคุถณหญิงก็แนะนำมาว่าให้ร้องก็เลยต้องจัดไปครับ พวกเราก็ร้องกันได้ไม่ค่อยดีสักเท่าไรครับสำหรับเพลงนี้ พอเดินออกมาจากห้องแข่งก็รู้สึกค่อนข้างแย่ครับ แต่ละคนหน้าตาไม่ไหวแล้วผมก็เดินเข้าไปหาพี่น้อง Bass ที่รักทุกท่าน พี่ต้นและพี่โด่ง ผมก็บอกพี่ซัดแหลกเลยนะพี่โยกเต็มที่เลย จัดปายยย!!! พอเดินเข้าไปในห้องผมก็เก็บเอาความแค้นทุกอณูมาลงใน Gospel Spiritual ครับ ก็เริ่มเพลงแรกด้วย The Battle of Jericho ของ Moses Hogan อยากจะบอกว่าเต็มที่โยกกันเต็มอารมณ์ Peak ครับ.... จากนั้นก็เป็นเพลงแรงอีกเพลงหนึ่งนั่นก็คือ Wade in the water ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเพลง Spiritual ที่พวกเราร้องกันดีที่สุดในปีนี้แล้วครับ ก็ร้องได้สวยงามและไม่มีที่ติครับ ผมชอบเพลงนี้จริงๆเลย และก็จบด้วย Music Down in my Soul ครับ ก็เป็นเพลงดั้งเดิมของพวกเราครับ ก็ร้องกันด้วยจิตวิญญาณ ทุกๆโน้ตที่เราเปล่งออกไปครับ สิ่งที่น่าประทับใจก็คือ เมื่อพวกเราร้องเสร็จมีเสียงปรบมือดังสนันจากทั้งด้านนอก(พวกน้องๆเด็ก BCC) และด้านในที่เป็นชาวต่างชาติและวงอื่นๆครับ พวกเราทำกันได้ดีมากๆเลยครับ ออกมาจากห้องที่จัดแข่งด้วยความประทับใจพร้่อมกับความคิดในหัวผมว่า..."กรู มาเอาคืนใน Spiritual" พวกเราก็ได้เหรียญทองมา 2 เหรียญ จากทั้ง 2 ประเภทครับ ก็นำความชื่นชมยินดีกับพวกเรามากเลยครับ...

เพื่อนคู่กายใหม่ของผม...
          ทั้งเรื่องความต้องการของผมหลังจากที่ผมเรียบจบแล้วผมก็ คิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้คอมพิวเตอร์ Notebook ของผมอีกต่อไป ผมจึงตัดสินใจขาย Dell Inspiron 1525 ให้กับพี่จืด(พี่ในวง The Bangkok Voices) ในราคาที่ค่อนข้างถูก... เพื่อที่จะไปซื้อ Netbook ครับ อิอิ เหตุผลที่ผมต้องการใช้งาน Netbook นั้นเพราะว่าผมไม่ต้องการที่ีจะแบก Notebook เครื่องหนักๆของผมอีกต่อไปครับเพราะว่าที่ผ่านๆมาผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะ ต้องใ้ช้ CPU Dual Core แรงๆ้เพื่อที่จะตัดต่อภาพหรือแปลงไฟล์หนังใหญ่ๆต่างๆ ผมจึงตัดสินใจที่จะขายแล้วนำไปซื้อ Netbook เพื่อสนองตอบต่อการใช้งานของผมที่เน้นการใช้งาน Internet และการพิมพ์งาน Office นอกสถานที่ ฉะนั้น Netbook คือคำตอบของผมในตอนนี้ครับ เมื่อศุกร์ที่ 31ที่ผ่านมา หลังจากที่ผมนำ Notebook ของผมไปให้พี่จืดและได้รับเงินมาแล้วผมกับมี๋แก้วก็รีบดิ่งกันไป พันธุ์ทิพย์พลาซ่า กันครับ อันนี้ผมยอมรับว่าดูมาหลายๆรุ่นครับ แต่พอมาดูตัวจริงแล้วก็ไม่ค่อยจะถูกใจสักเท่าไรครับ มาถูกใจเอาตัวที่แพงกว่าที่ตั้งงบเอาไว้ครับ นั่นก็คือ Acer Aspire One A751 ครับ รุ่นนี้เป็นรุ่นล่าสุดของ Netbook จาก Acer ครับเป็นรุ่นที่พัฒนาต่อยอดมาจาก Aspire One รุ่นก่อนหน้านี้ครับ คีย์บอร์ดที่มีขนาดใหญ่ 100% ครับ ซึ่งเป็นจุดที่ผมประทับใจมากอีกทั้ง CPU ที่ประหยัดไฟมากครับอันนี้ผมพิสูจน์แล้วด้วยความเร็ว 1.3 Ghz มันก็ไม่ได้ช้าอย่างที่คิดนะครับ ตอนนี้ผมอาจจะยังไม่ค่อยชินกับคีย์บอร์ดที่เปลี่ยนไปครับแต่เดี๋ยวอีไไม่น านผมก็จะชินแล้วครับ ตอนนี้ก็เริ่มพิมพ์ได้ด้วยความเร็วที่พิมพ์ได้ตามปรกติแล้วครับ ก็หวังว่าเพื่อนคู่กายของผมเครื่องนี้จะช่วยงานและอยู่กับผมไปอีกหลายปีครับ

สมัครเป็นตัวแทนบัณฑิตไปนำร้องเพลง...
          อันนี้ก็สืบเนื่องจากที่ผมได้สมัครไปครับ แต่มารู้ทีหลังว่าที่เขียนไปน่ะเขาไม่ค่อยจะได้เห็นความสำคัญสักเท่าไร วันเสาร์ที่ผ่านมา(วันที่ 1 สิงหาคม) ก็ไปครับนึกว่าจะเป็นการคัดตัวครับแต่ก็เหมือนว่าไปคุยกันมากกว่าครับ แล้วก็ชี้แจงแล้วก็ซ้อมครับ ผมก็ร้องให้ฟังก็ดูเหมือนว่าจะมีโอกาสครับเพราะว่าผมก็แหมนะ ร้องมาซะขนาดนี้แล้วครับ แต่ดูเหมือนว่าพวก Tenor จะมีปัญหาเพราะว่าถ้าขึ้นสูงเกินไปก็จะทำให้ผู้หญิงร้งไม่ได้ครับ(อันนี้ผม ก็เ้ข้าทางเลย) ก็เขาก็บอกว่าเอาไว้ทดสอบอีกทีวันเสาร์หน้า(วันซ้อมรวม) อันนี้ก็ต้องวัดกันอีกทีครับ ผมเองก็ไม่ได้ Serious อะไรมากครับได้ก็ดีไม่ได้ก็ไม่เป็นไร...

ไปถ่ายรูปที่รังสิตกับเหล่าพี่น้องคอรัส
          วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมมีความสุขมากครับ เพราะว่าเ้ป็นวันที่ผมได้มาเจอและได้สนุกกับน้องๆในชุมนุมที่มาถ่ายรูปให้ พวกเราเหล่าบัณฑิตก็ได้แก่ผม ณุ เน แล้วก็พี่แอคครับอยากจะบอกว่าวันนี้เดินกันขาลากเลยครับ วันนี้ผมก็ขับรถไปรังสิตด้วยครับค่อนข้างตื่นเต้นตั้งแต่ขับมาแล้วครับ พวกเราก็เริ่มถ่ายรูปกันตั้งแต่ตึกโดมเดินมาเรื่องๆที่สถาบันญี่ปุ่นฯครับ ก็ถ่ายมาเรื่อยๆแล้วก็นั่งรถรางไปที่SC ตึกคณะสังเคราะห์ฯ แล้วก็มาจบกันที่ลานพญานาคและMain Stadium ครับ หลังจากที่พวกเราเริ่มไม่ไหวหน้าเหียกกันแล้วก็ไปทาน Sizzler กันที่ Future รังสิตครับ ก็อิ่มกันเต็มที่เลยครับ วันนี้เป็นวันหนึ่งที่มีความสุขมากบวกกับความเหนื่อยแบบสุดๆครับ แต่ก็ไม่รู้ว่าวันแบบนี้จะได้เกิดขึ้นอีกเมื่อไร

          เอาไว้ถ้ามีอะไรเกิด ขึ้นผมจะพยายามมาเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะครับ จะไม่ดองแล้วครับเพราะว่า ช่วงนี้มีอะไรเกิดขึ้นเร็วจริงๆครับ ทุกวันเลยอ่ะครับ เอาไว้ถ้ามีอะไร Update แล้วค่อยว่ากันนะครับ แล้วค่อยเจอกันนะครับ สุดท้ายนี้ก็ต้องรักษาสุขภาพกันนะครับ เพราะว่าโรคหวัดใหญ่ 2009 มันร้ายแรงมากครับ ยังไงก็ระมัดระวังตัวเองด้วยนะครับ