"การจะเป็นที่หนึ่งนั้นที่ว่ายากแล้ว แต่การจะรักษาเอาไว้ซึ่งการเป็นที่หนึ่งนั้นยากกว่า..." ในตอนนี้พวกเราอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องการรักษาเอวไ้ว้ซึ่งการเป็นที่หนึ่งเลย... เราลองถามตัวเองอีกครั้งด้วยใจอันเป็นกลางว่าพวกเรานั้นเป็นที่หนึ่งแล้วจริงหรือ? สิ่งที่ผมจะเขียนวันนี้ผมหวังว่าจะเป็นอีกสิ่งหนึ่งหรืออีกหนึ่งเสียงไม่ว่าจะเป็นการแสดงความคิดเห็นหรือให้กำลังใจ(พวกเรากันเอง) ก็อยากจะให้ทุกๆคนได้อ่าน 

          สวัสดีครับ...พบกันอีกแล้วเช่นเคยที่เดิมใน Spaces ของผมแห่งนี้ครับ เมื่อไม่นานมานี้ผมมีโอกาสได้่อ่านบทความใน Spaces ของน้องเปิ้ล(TU PH50) ถ้าจำไม่ผิดในบทความนั้นที่น้องเปิ้ลได้พูดเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนกับคดีที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน(ซึ่งก็มีแต่คดีที่น่ากลัวมากขึ้นทุกวันทั้งสิ้น) ว่าสมควรที่จะมีการกล่าวถึงโทษประหาร...หรือไม่(ประมา๊ณนั้น) สำหรับผมแล้วในประเด็นนี้...เป็นประเด็นที่น่าสนใจมากที่จะต้องถกเถียงกันเกี่ยวกับการนำ Concept เรื่องสิทธิมนุษยชน(Human Rights and Human Dignity) นำมาประยุกต์ใช้ในบริบทกับสังคมที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป ในความคิดของผมสิทธิมนุษยชนนั้นไม่มีขีดจำกัดในแง่ของความหมายแต่อาจจะมีขีดจำกัดต่างๆในแง่ของการบังคับใช้ ซึ่งการจะปลูกฝังถึงเรื่องนี้นั้นจะต้องทำให้สังคมที่เป็นอยู่ทั้งหมดรู้สึกตระหนักไปพร้อมๆกัน อาจจะเริ่มตั้งแต่ครอบครัว สถานศึกษาต่างๆ ไปจนถึงหน่วยงานที่จะต้องรับเาอนโยบายและ Concept นี้มาปฏิบัติซึ่งก็ได้แก่หน่วยงานที่มีสายงานทางด้านสังคมสงเคราะห์และการพัฒนาสังคม ซึ่งก็จะต้องพัฒนาและได้รับการกระตุ้นไปพร้อมๆกันจึงจะเกิดการขับเคลื่อน Concept นี้สู่สังคมได้... ผมนั้นยังคงเชื่อถึงเรื่องสิทธิมนุษยชนว่า เราไม่มีสิทธิ์ในการที่จะพรากชีวิตของใครไม่ว่าจะด้วยเหตุผลและวิธีใด แต่เงื่อนไขของผมนั้นจะต้องดูถึงบริบทของสังคมด้วยว่า เรานั้นสามารถหรือเราจะพัฒนาขีดความสามารถให้ผู้ที่กระทำผิด(ในกรณีนี้คือผู้ต้องโทษประหาร) สามารถกลับตัวเป็นคนดีคืนสู่สังคมได้มากเพียงใด ถ้าเกิดว่าสามาารถทำให้เขามามีสำนึกถึงเรื่องสิทธิมนุษยชนได้นั้นแน่นอนว่าเขาย่อมจะไม่ทำผิดอีกอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างไรก็ตาม... เราเองก็ไม่มีสิทธิ์ในการตัดสินให้ผู้ใดต้องตาย... ถึงแม้ว่าดเขาจะทำลายชีวิตผู้อื่นก็ตาม เพราะว่าเราเชื่อในความดีที่อยู่ในใจของคนทุกคนอยู่ เปรียบเสมือนแสงสว่างในความมืด ที่รอวันเปล่งประกายถ้าหากได้รับโอกาสอีกครั้ง... ก็ไม่ทราบเหมือนกันแต่ผมเองก็เชื่ออย่างนั้นอย่างสุดใจว่ามนุษย์ทุกคนไม้ได้เกิดมาเพื่อที่จะเป็นคนเลว... การที่คนกระทำผิดนั้นเป็นผลผลิตของระบบสังคมที่มีความผิดพลาดเกิดขึ้น ซึ่งก็ไม่ควรที่จะไปโทษเอาปัจเจกชนที่กระทำผิดเสมอไป ควรจะต้องมีการตั้งคำถามครั้งใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสังคมโดยรวมของเราน่าจะสร้างสรรค์กว่า...(ผมว่านะ) 

          สวัสดีครับเป็นอย่างไรกับบ้างเนี่ย หวังว่าจะสบายดีกันถ้วนหน้านะครับ ช่วงนี้อากาศไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ฝนตกหนักมากๆในช่วงเย็นๆค่ำๆครับ อย่างไรก็อยากจะให้รักษาสุขภาพนะครับ และขอให้ช่วยส่งกำลังใจไปให้คนฟิลิปปินส์ที่ประสบภัยจากอุทกภัยและพายุ ขอให้พวกเขารอดปลอดภัยและได้รับการช่วยเหลืออย่างเต็มที่จากภาคส่วนต่างๆในโลก หรือว่าที่มันมีพายุพัดเข้าสู่ฝั่งบ่อยขึ้นอาจจะเป็นผลพวงมาจากภาวะโลกร้อน ยังไงถ้าจะใช้พลังงานหรือทรัพยากรธรรมชาติก็อย่าลืมนึกถึงคนรุ่นต่อไปด้วยนะครับ นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของจริยศาสตร์(Ethics) เช่นเดียวกัน

           หลายครั้งที่เราพยายามถามตัวเองอยู่เสมอว่า ความสุขและความสงบที่แท้จริงที่ชีวิตเราต้องการนั้นคืออะไรกันแน่ ผมเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้นมานานแล้ว แล้วก็พยายามหาคำตอบ(แต่ก็ไม่รู้ว่าคำตอบที่ได้มันจะเปลี่ยนไปตามช่วงเวลาของชีวิตหรือไม่...) เมื่อตอนที่ผมเป็นเด็กสมัยสักมัธยมปลายได้ ผมรู้สึกว่าการที่เราทำคะแนนได้ดีๆ ทำกิจกรรมที่มีประโยชน์ทำให้เรามีความสุข เพราะว่าความสุขก็คือการที่ได้รับเกียรติและความชื่นชมจากเหล่้าคณาจารย์ มันเลยอาจจะเป็นแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่สำหรับผมเลยในช่วงนั้น ซึ่งผมเองก็มาได้รู้ที่หลังว่าความสุขที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย ยกเว้นที่"ใจ"ของเราเอง การที่เราพึงพอใจกับสิ่งเร้าต่างๆภายนอกที่เข้ามากระทบกับประสาทสัมผัสของเราแล้วทำให้เรารู้สึกสบายใจหรือมีความสุขนั้นก็เพราะว่าใจของเรานำเอาข้อมูลที่ได้มาจากประสาทสัมผัสทั้งหลายเอามาประมวลผลนั่นเอง หลายๆครั้งที่เราอาจจะรู้สึกว่าเราไม่มีความสุขหรือไม่สบา่ยกายไม่สบายใจ อาจจะเป็นเพราะว่าเราได้รับรู้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งหลายของเรา แต่เราก็ยังคงมีสิทธิ์ที่จะมีความสุขได้ถ้า"ใจ"ของเราเข้มแข็งพอที่จะปฏิเสธสิ่งต่างๆที่จะไม่ดีไม่ให้ทำให้เรารู้สึกแย่ไปด้วย(กรุณาอ่าน Defend Machanismเพิ่มเติม)
          ผมว่าเป็นโอกาสที่ดีที่ผมได้มีโอกาสเรียนเกี่ยวกับวิชาที่ทำให้ผมเข้าใจสิ่งต่างๆได้ดีขึ้น "ปรัชญา" วิชารากแก้วแห่งปัญญา ทำให้ผมได้มีโอกาสใช้เวลาว่างได้พิจารณาถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เมื่อไม่นานมานี้ผมมีโอกาสได้ดูภาพยนต์เรื่อง The Matrix Revolution ทาง TRUE Vision ตอนก่อนที่จะจบในภาคสุดท้ายนี้เป็นการต่อสู้ของ Neo กับ ไวรัส Smith ในโลกของ Matrix ซึ่งทั้งสองก็สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายท่ามกลางตัว Copy ของสายลับ Smith ที่ตอนนี้เป็นไวรัสคุกคามระบบ Matrix ไปแล้ว ระหว่างการสู้กัน Neo ได้ถูก Smith ทำร้ายอย่างแรงจนแทบจะไม่มีแรงสู้ต่อ แต่ Neo ก็ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล พร้่อมกับคำถามของ Smith (ประมาณ)ว่า แกจะสู้ไปทำไม แกจะสู้ไปเพื่อความรัก มิตรภาพหรือเสรีภาพหรืออย่างไร รู้ว่ายังไงๆก็ไม่มีทางชนะจะสู้ไปเพื่ออะไร... คำตอบของ Neo ที่กระแทกหูผมมาก(ซึ่งอาจจะไม่โดนใจคนที่ดูหนังเพื่อความมันส์และสนุกสนานเพียงอย่างเดียว)ก็คือคำว่า "ก็เพราะผมเลือกอย่างนั้น..." คำตอบสั้นๆนี้ได้ให้ความหมายเกี่ยวกับปรัชญามากมายที่เกี่ยวกับปรัชญาอัตถิภาวะนิยม(Existentialism) ซึ่งให้ความสำคัญกับการมีตัวตนอยู่ ไม่ว่าสิ่งแวดล้อมรอบๆตัวนั้นจะเป็นอย่างไร(กรุณาไปศึกษาต่อเกี่่ยวกับปรัชญาอัตถิภาวะนิยม) ซึ่งมันเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนมีนั่นก็คือ "ทางเลือก..." เราคงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าเรานั้นมีทางเลือกถึงแม้ว่าเราจะไม่เลือกอะไรเลยนั้นก็มีความหมายว่าเรา้เลือกทีจะไม่เลือกอะไรเลย ไม่ว่าสภาพรอบตัวจะเป็นอย่างไร... จะแย่แค่ไหนแต่เราสามารถเลือกที่จะมีความสุขได้ตามอรรถภาพด้วยการมองโลกในแง่บวกและมองโลกตามความเป็นจริง...
            ผมขออนุญาติพากลับเข้ามาสู่คำถามเดิมตาม Topic ที่ผมได้เขียนไปในตอนต้น ชีวิตที่อุดมสมบูรณ์คืออะไร? มันอาจจะดูเป็นคำถามที่มีคำตอบได้อย่างอนันต์หรือเป็นคำถามที่มีคำตอบสัมพันธ์มากๆ ไม่ว่าผู้ใดจะตอบอย่างไรมันก็มีความหมายในตัวของมัน แต่ถ้าลองสังเกตให้ดีแล้ว คำตอบเหล่านั้นจะวนเข้ามาสู้จุดเดียวคือ "ความสุข..." ความสุขเองก็มีหลายความหมายเช่นกันก็แล้วแต่ว่าแต่ละคนจะคิดอย่างไร สุดท้ายแล้วก็คงจะต้องขึ้นอยู่กับใจของผู้อ่านเอง(ผมว่านะ) ก็อาจจะเป็นเพราะว่าความสุขมันไม่สามารถวัดได้แปรออกมาเป็นคำทางคณิตศาสตร์ได้ คงจะต้องใช้ใจวัด สำหรับผมแล้วตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขกับชีวิตที่สงบมาก... หลังจากช่วงงานรับปริญญาที่วุ่นวายเป็นต้นมา ซึ่งก็เป็นช่วงที่ผมว่างจากการเีรียน ผมจึงได้มีโอกาสใช้ชีวิตอย่างสงบ วันจันทร์และอังคารเย็นผมจะได้ไปซ้อมร้องเพลงในฐานะสมาชิกของวงขับร้องประสานเสียงที่ดีที่สุดวงหนึ่งในประเทศไทย The Bangkok Voices วันพฤหัสผมอาจจะได้ไปดูความเป็นไปของน้องๆชุมนุม TU Chorus แหล่งกำเนิดของผมในวงการขับร้องประสานเสียงด้วยความคิดถึง วันศุกร์ผมจะได้มีโอกาสทำในสิ่งที่ผมรักพร้อมๆกันทั้ง 2 อย่างคือการได้สอน(เป็นครู)การขับร้องประสานเสียงให้กับน้องๆม.ราชมงคลมหาเมฆ ก็อาจจะต้องบอกว่ามันอาจจะไม่ได้เงินมากสักเท่าไรแต่ผมก็มีความสุขมากที่ได้ทำในสิ่งที่ผมรัก...
           ผมบอกตัวเองอยู่ทุกวันว่าทุกวันนี้ผมมีความสุขมากขนาดไหนกับความสงบที่ไ้ด้รับมา...ถึงแม้ว่าอาจจะเป็นได้แค่ช่วงสั้นๆ(ก่อนการเรียนต่อป.โท)แต่ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะได้สัมผัสกับชีวิตแบบนี้อีกเมื่อไร... อาจจะเป็นช่วงที่ผมเลิกทำงานเกษียนอาุยุก็คงจะเป็นไปได้ สำหรับท่านอื่นๆ ผมอยากจะทิ้งท้ายเกี่ยวกับเรื่องความสุขเหล่านี้ ว่าตัวท่านเองเป็นคนตัดสินว่าท่านจะมีความสุขและพอใจในสิ่งที่มีอยู่แค่ไหน แต่ที่แน่ๆผมขอให้ทุกคนีมีความสุขตามอรรถภาพครับ แล้วพบกันใหม่นะครับ

          จะเห็นได้ว่าช่วงนี้นั้นผม Update Spaces ของผมบ่อยเหลือเกิน ก็แน่ล่ะครับมันมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมมากมายเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่พจะไม่พูดถึงไม่ได้เลยสำหรับวันนี้ก็คือ การซ้อมปริญญาของแต่ละคณะครับ ซึ่งคณะผมก็นัดเอาที่หอประชุมเล็ก(ศรีบูรพา) ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ครับ อยากจะบอกว่าวันนี้ความรู้สึกเหมือนงานรวมญาติ(คณะ)ขนาดย่อมๆเลยทีเดียว บางคนที่ผมไม่ค่อยได้เห็นนานงานนี้ก็ได้เจอครับ แต่ก็รู้ึสึกแปลกๆเหมือนกัน... อาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่ได้มีเพื่อนสนิทอยู่ในคณะเลย นอกจากพวกม่อนกับเน อันนี้ผมก็ทราบดีครับ เพราะว่าที่ผ่านๆมานั้นผมทุ่มทุกสิ่งทุกอย่างให้กับชุมนุมมันก็ไม่แปลกที่ผมจะรู้สึกโหวงๆ กับเพื่อนในคณะ เพื่อนๆส่วนใหญ่ในคณะจะรู้จักผมเพรา่ะว่าความ "แรง" และวีรกรรมที่ผมเคยสร้างเอา่ไว้ให้ประจักษ์ตอนปี 1 นั้นผมหวนกลับไปคิดทีไรล่ะแหม ขนลุกทุกทีเลยทีเดียว...

           คงจะเป็นอีกครั้งที่ผม อยู่ว่างๆจึงได้มีโอกาสที่จะได้คิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านมาอีกครั้ง หัวข้อในประเ็ด็นทีผมจะพูดถึงในวันนี้ก็คือเรื่องของ "เวลา..." เมื่อไม่นานมานี้ผมมีความสนใจเกี่ยวกับประเด็นเกี่ยวกับปรัชญาในกรณีร่วม สมัยหรือการนำปรัชญามาใช้ในการตอบคำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยีหรือสิ่งที่มนุษย์ สงสัยหรือกำลังจะดำเนินไปและเกิดขึ้นในอนาคต วันนั้นเป็นวันที่ผมว่างผมจึงได้ไปหาหนังสืออ่านที่หอสมุดปรีดีฯ ที่ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ ผมก็ได้พบหนังสือที่พูดเกี่ยวกับ "เวลา..." ในแง่ของปรัชญาและวิทยาศาสตร์ แต่เสียดายที่ผมไม่ได้จำว่าหนังสือเล่มนี้ชื่ออะไร ผมอ่านตั้งแต่ต้นจนจบภายในเวลา 3 ชั่วโมง (ประมาณ 180 หน้า) หลายๆคนอาจจะคิดว่าผมอ่านช้า ก็คงจะใช่ครับเพราะว่าผมต้องใช้เวลาในการหยุดคิดตามอยู่เป็นระยะๆ เพราะว่าเขาจะพูดถึงทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับ "เวลา..." ที่นักวิทยาศาสตร์ในยุคต่างๆได้ให้ความคิดเห็นหรือได้บรรยายเอาไว้ ซึ่งก็หมายรวมไปถึง ไอแซค นิวตัน(ความจริงก็มีนักวิทยาศาสตร์ที่เก่ากว่านั้นแต่ผมจำไม่ได้) มาจนถึงยุคปัจจุบันอย่างเช่น อัลเบอร์ก ไอน์สไตน์ สุดยอดอัจฉริยะ ที่ได้คิดค้นสูตรทางฟิสิกส์ที่ปฏิวัติความคิดทางฟิสิกส์ของนักวิทยาศาสตร์ ทศวรรษนี้... สิ่งที่ผมได้อ่านเจอในช่วงสุดท้ายและทำให้ผมนั้นรู้สึกถึงความเข้าใจและลุ ถึงประโยชน์ของการบริหารเวลาซึ่งผมจะพูดจากความทรงจำโดยสรุปของผมนั่นก็คือ "มันคุ้มกันไหม... กับการที่เราขับรถเร็วขึ้น10-20กิโลเมตรต่อชั่วโมงเพื่อที่จะถึงที่หมายให้ เร็วขึ้นอีกเพียงแค่ 10 นาที แต่ต้องแลกมาด้วยความปลอดภัยของชีวิต..." แน่นอนที่สุดครับคือเราไม่ควรที่จะแลกความปลอดภัยของชีวิตเรากับการที่จะ ึถึงที่หมายให้เร็วขึ้นเพียงเล็กน้อย...
          มนุษย์เราทุกคนนั้นมี เวลาเท่าๆกัน เวลาที่ำกำลังเดินอยู่นี้ก็เดินอยู่ไปพร้อมๆกัน ส่วนตัวผมนั้นผมคิดว่าคงจะเป็นไปไม่ได้ในแง่วิทยาศาสตร์ที่เราจะสามารถหยุด เวลาและย้อนเวลาได้ (เพราะว่าถ้าหากว่าเราต้องการจะหยุดเวลา เราต้องเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าแสง...ซึ่งในวิทยาศาสตร์ในตอนนี้ไม่ สามารถเป็นไปได้ และถ้าหากว่าเราต้องการจะย้อนเวลา เราก็จะต้องเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือแสง ซึ่งเป็นไปไม่ได้มากกว่าการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าแสงเสียอีกเพราะว่า แสงเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่ได้เร็วที่สุดในจักรวาลแล้ว...) แต่เราสามารถที่จะย้อนเวลาได้เสมออย่างน้อยๆก็ในความทรงจำของเราซึ่งผมก็คิด ว่ามันก็เป็นสิ่งที่ดีกว่าการที่เราจะกลับไปแก้อดีตที่เราได้ทำเรื่องผิด พลาดลงไป เพราะว่าการที่เราสามารถที่จะย้อนเวลากลับไปแก้ไขนั้นมันจะทำให้เกิดสิ่งที่ เรียกว่า The Butterfly Effect หรือ "ผีเสื้อกระพือปีก กระเทือนถึงดวงจันทร์" ถ้าเราได้ทำ(หรือไม่ทำ) อะไรมันจะส่งผลต่อสิ่งอื่นๆ(สิ่งแวดล้อมรอบๆตัวเรา)เสมอ... ฉะนั้นคุณค่าของการกระทำ(คิดก่อนทำ) มันจะยังคงมีผลต่อมวลมนุษยชาติและทุกๆสิ่ง(มุมมองเรื่องเกี่ยวกับ Ethics) ต่อไป เพราะถ้าหากเราสามารถแก้ไขในเรื่องต่างๆได้ด้วยการย้อนเวลากลับไป มันคงจะวุ่นวายและเราอาจจะต้องบัญญัติความคิดและกระบวนทรรศเกี่ยวกับการให้ คุณค่าดีชั่ว ถูกผิด ความดีความงามทั้งหมดใหม่... ฉะนั้นก่อนที่เราจะทำอะไรลงไปจึงต้องคิดก่อนว่าจะส่งผลกระทบต่อตนเองและผู้ อื่นอย่างไร เพราะว่าถ้าหากทำลงไปแล้วเกิดผลเสียตามมาขึ้น เราก็จะได้ความทรงจำ(อันเลวร้าย) ติดอยู่ในหัวของเราและเป็น Time Machine ส่วนตัวแบบไม่ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีไฮเทค ติดตัวเราตลอดไป เช่นกัน ถ้าหากเราทำสิ่งที่ดีงามและมีคุณค่าต่อตนเองและผู้อื่น มันก็จะยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไปเ่ช่นกัน...

อนึ่ง ผมจะรับประราชทานปริญญาบัตรในวันที่ 13 สิงหาคม ที่จะถึงนี้ ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ในโอกาสนี้ก็ขอเิชิญ ทุกๆท่านมาร่วมแสดงความยินดีและถ่ายภาพเป็นที่ระลึก(แห่งความทรงจำ) ในวันดังกล่าว ผมจะขอบคุณเป็นอย่างยิ่งครับ

           สวัสดีครับทุกคนเป็น อย่างไรกันบ้างครับ ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียวเองแต่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมมากมาย ผมบอกตามตรงว่าผมคิดถึงที่นี่แ้ล้วก็ทุกๆคนที่นี่มากเลยครับ เพราะมันเป็นที่ที่เราได้พบกันแล้วก็ได้รับรู้ถึงชีวิตและความเปลี่ยนแปลง ของผม ในขณะเดียวกันผมเองก็อยากที่จะติดตามความเคลื่อนไหวของทุกคนเหมือนกัน แต่อย่างที่ทราบๆกันว่าสมาชิกในระบบ Social Network ของ MSN Spaces นั้นลดน้อยลงทุกทีๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะว่าถ้าหากคุณยังได้อ่าน Spaces ของผมนี้แปลว่า ผมก็ยังมีพวกคุณอยู่เช่นกัน...

กรูมาเอาคืนใน Gospel Spiritual
          ผมคิดไ่ม่ออกว่าผมจะ เริ่มพูดจากเรื่องอะไรก่อนดีครับเพราะว่ามันมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมมากมาย เลย เริ่มจากเรื่องแรกก่อนก็แล้วกันครับ นั่นก็คือเรื่องที่ผมได้มีโอกาสไปแข่งขันขับร้องประสานเสียงที่พัทยาในงาน 2nd International Choral Festival ที่จัดโดยองค์กรที่เกี่ยวกับการขับร้องประสานเสียงระหว่างประเทศที่มีชื่อ ว่า Festamusicale ครับใน จุดเริ่มต้นของงานนี้ก็คือท่านอ.คุณหญิงมาลัยวัลย์ นั้นได้แนะนำให้พวกเรามาแข่งขันรายการนี้หลังจากที่พวกเราชอกช้ำจากการแข่ง ขัน 2nd Asian Choir Games ที่ประเทศเกาหลีที่โดนยกเลิกไป เพื่อไม่ให้เพลงที่พวกเราทุ่มซ้อมกันอย่างหนักนั้นเสียเปล่าครับ ในรายการนี้ก็มีพวกวงน้องๆ เช่น BCC Glee Club และ วงจุฬดาร์ ที่ก็มาแข่งในรายการนี้เหมือนกันครับ แต่ดูท่าทางแล้วงานนี้คุณหมอของพวกเราจะรู้สึก Chilled Chilled กับงานนี้เป็นอย่างยิ่งเพราะว่าพวกเราซ้อมเพลงเหล่านี้มามากมายแล้วก็แค่ไป ร้องให้เหมือนกับที่พวกเราซ้อมกันมาก็ถือว่าเยี่ยมยอดแล้วครับ ผมได้ออกจากกทม.มากับรถคุณหมอ(กิตติพร)ซึ่งมีน้องมนตรีและน้องขิงนั่งมาเป็น เพื่อนร่วมทางด้วย ระหว่างเดินทางผมก็ได้ใข้มือถือ N78 ของผมช่วยคุณหมอนำทางไปอีกแรงหนึ่งครับ และแล้วเมื่อพวกเราถึงโรงแรม Mountain Beach ที่พัทยาก็ดึกแล้วเหมือนกันครับประมาณ 3 ทุ่ม พวกเราก็มีโอกาสได้เล่นเกมไพ่ Bridge กับพวกพี่ๆในวงก็ทำให้พวกเราสนุกแล้วก็มีความสุขกันก่อนนอนครับ ยอมรับว่าตะโกนแหกปากไปมากเหมือนกันครับ เมื่อพวกเราตื่้นขึ้นมาในตอนเช้าในเวลาประมาณ 7:00 ยอมรับว่าเมื่อคืนที่พวกเราเข้านอนกัน(ตี2) นั้นมันดึกมากๆตื่นมาแบบงัวเงียครับ จากนั้นก็ลงไปทานข้าวเช้าที่โรงแรม อันนี้ผมอัดไปเต็มที่เหมือนกันครับ ชอบใส้กรอกกับแฮมมากมายครับเลยซัดไปหน่อย เมื่อพวกเราถึงสถานที่แข่งนั่นคือโรงแรม Ambassador จอมเทียน ก็เข้าไปวอร์มเสียงแล้วก็เปลี่ยนชุดกันนิดหน่อยครับ อีกทั้วซ้อมเพลงทั้งหมดครับ เพื่อความมั่นใจอีกครั้งครับ พวกเราเข้าไปแข่งขัน 2 Category ครับ ก็ได้แก่ Mixes Voice อันนี้ก็คล้ายๆกับ Mixes Chamber ที่เราไปแข่งที่จาร์กาตาครับ และ Gospel Spiritual พวกเราก็แข่งในช่วงแรกครับ ซึ่ง 2 เพลงนั้นก็ได้แก่ เพลง Plaudite Manibus ที่พวกเราก็ทำกันได้ดีอย่างสม่ำเสมอครับ แรงและเข้มแข็งใน Style The Bangkok Voices ครับ ส่วนอีกเพลงนึงก็คือเพลงที่พวกเรานั้นไม่ค่อยจะมั่นใจ(ชอบ)กันเสีบเท่าไร เพราะว่าไม่ได้ซ้อมมาหลายเดือนแล้ว อีกทั้งมันก็ยังเคยล่มใน Concert ก่อนไปเชียงใหม่ Choral Showcase มาแล้วด้วย นั่นก็คือเพลง Aleluia ของ Thomson ซึ่งก็ยอมรับว่ามันเป็น Standard Repetoire ครับอีกทั้งคุถณหญิงก็แนะนำมาว่าให้ร้องก็เลยต้องจัดไปครับ พวกเราก็ร้องกันได้ไม่ค่อยดีสักเท่าไรครับสำหรับเพลงนี้ พอเดินออกมาจากห้องแข่งก็รู้สึกค่อนข้างแย่ครับ แต่ละคนหน้าตาไม่ไหวแล้วผมก็เดินเข้าไปหาพี่น้อง Bass ที่รักทุกท่าน พี่ต้นและพี่โด่ง ผมก็บอกพี่ซัดแหลกเลยนะพี่โยกเต็มที่เลย จัดปายยย!!! พอเดินเข้าไปในห้องผมก็เก็บเอาความแค้นทุกอณูมาลงใน Gospel Spiritual ครับ ก็เริ่มเพลงแรกด้วย The Battle of Jericho ของ Moses Hogan อยากจะบอกว่าเต็มที่โยกกันเต็มอารมณ์ Peak ครับ.... จากนั้นก็เป็นเพลงแรงอีกเพลงหนึ่งนั่นก็คือ Wade in the water ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเพลง Spiritual ที่พวกเราร้องกันดีที่สุดในปีนี้แล้วครับ ก็ร้องได้สวยงามและไม่มีที่ติครับ ผมชอบเพลงนี้จริงๆเลย และก็จบด้วย Music Down in my Soul ครับ ก็เป็นเพลงดั้งเดิมของพวกเราครับ ก็ร้องกันด้วยจิตวิญญาณ ทุกๆโน้ตที่เราเปล่งออกไปครับ สิ่งที่น่าประทับใจก็คือ เมื่อพวกเราร้องเสร็จมีเสียงปรบมือดังสนันจากทั้งด้านนอก(พวกน้องๆเด็ก BCC) และด้านในที่เป็นชาวต่างชาติและวงอื่นๆครับ พวกเราทำกันได้ดีมากๆเลยครับ ออกมาจากห้องที่จัดแข่งด้วยความประทับใจพร้่อมกับความคิดในหัวผมว่า..."กรู มาเอาคืนใน Spiritual" พวกเราก็ได้เหรียญทองมา 2 เหรียญ จากทั้ง 2 ประเภทครับ ก็นำความชื่นชมยินดีกับพวกเรามากเลยครับ...

เพื่อนคู่กายใหม่ของผม...
          ทั้งเรื่องความต้องการของผมหลังจากที่ผมเรียบจบแล้วผมก็ คิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้คอมพิวเตอร์ Notebook ของผมอีกต่อไป ผมจึงตัดสินใจขาย Dell Inspiron 1525 ให้กับพี่จืด(พี่ในวง The Bangkok Voices) ในราคาที่ค่อนข้างถูก... เพื่อที่จะไปซื้อ Netbook ครับ อิอิ เหตุผลที่ผมต้องการใช้งาน Netbook นั้นเพราะว่าผมไม่ต้องการที่ีจะแบก Notebook เครื่องหนักๆของผมอีกต่อไปครับเพราะว่าที่ผ่านๆมาผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะ ต้องใ้ช้ CPU Dual Core แรงๆ้เพื่อที่จะตัดต่อภาพหรือแปลงไฟล์หนังใหญ่ๆต่างๆ ผมจึงตัดสินใจที่จะขายแล้วนำไปซื้อ Netbook เพื่อสนองตอบต่อการใช้งานของผมที่เน้นการใช้งาน Internet และการพิมพ์งาน Office นอกสถานที่ ฉะนั้น Netbook คือคำตอบของผมในตอนนี้ครับ เมื่อศุกร์ที่ 31ที่ผ่านมา หลังจากที่ผมนำ Notebook ของผมไปให้พี่จืดและได้รับเงินมาแล้วผมกับมี๋แก้วก็รีบดิ่งกันไป พันธุ์ทิพย์พลาซ่า กันครับ อันนี้ผมยอมรับว่าดูมาหลายๆรุ่นครับ แต่พอมาดูตัวจริงแล้วก็ไม่ค่อยจะถูกใจสักเท่าไรครับ มาถูกใจเอาตัวที่แพงกว่าที่ตั้งงบเอาไว้ครับ นั่นก็คือ Acer Aspire One A751 ครับ รุ่นนี้เป็นรุ่นล่าสุดของ Netbook จาก Acer ครับเป็นรุ่นที่พัฒนาต่อยอดมาจาก Aspire One รุ่นก่อนหน้านี้ครับ คีย์บอร์ดที่มีขนาดใหญ่ 100% ครับ ซึ่งเป็นจุดที่ผมประทับใจมากอีกทั้ง CPU ที่ประหยัดไฟมากครับอันนี้ผมพิสูจน์แล้วด้วยความเร็ว 1.3 Ghz มันก็ไม่ได้ช้าอย่างที่คิดนะครับ ตอนนี้ผมอาจจะยังไม่ค่อยชินกับคีย์บอร์ดที่เปลี่ยนไปครับแต่เดี๋ยวอีไไม่น านผมก็จะชินแล้วครับ ตอนนี้ก็เริ่มพิมพ์ได้ด้วยความเร็วที่พิมพ์ได้ตามปรกติแล้วครับ ก็หวังว่าเพื่อนคู่กายของผมเครื่องนี้จะช่วยงานและอยู่กับผมไปอีกหลายปีครับ

สมัครเป็นตัวแทนบัณฑิตไปนำร้องเพลง...
          อันนี้ก็สืบเนื่องจากที่ผมได้สมัครไปครับ แต่มารู้ทีหลังว่าที่เขียนไปน่ะเขาไม่ค่อยจะได้เห็นความสำคัญสักเท่าไร วันเสาร์ที่ผ่านมา(วันที่ 1 สิงหาคม) ก็ไปครับนึกว่าจะเป็นการคัดตัวครับแต่ก็เหมือนว่าไปคุยกันมากกว่าครับ แล้วก็ชี้แจงแล้วก็ซ้อมครับ ผมก็ร้องให้ฟังก็ดูเหมือนว่าจะมีโอกาสครับเพราะว่าผมก็แหมนะ ร้องมาซะขนาดนี้แล้วครับ แต่ดูเหมือนว่าพวก Tenor จะมีปัญหาเพราะว่าถ้าขึ้นสูงเกินไปก็จะทำให้ผู้หญิงร้งไม่ได้ครับ(อันนี้ผม ก็เ้ข้าทางเลย) ก็เขาก็บอกว่าเอาไว้ทดสอบอีกทีวันเสาร์หน้า(วันซ้อมรวม) อันนี้ก็ต้องวัดกันอีกทีครับ ผมเองก็ไม่ได้ Serious อะไรมากครับได้ก็ดีไม่ได้ก็ไม่เป็นไร...

ไปถ่ายรูปที่รังสิตกับเหล่าพี่น้องคอรัส
          วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมมีความสุขมากครับ เพราะว่าเ้ป็นวันที่ผมได้มาเจอและได้สนุกกับน้องๆในชุมนุมที่มาถ่ายรูปให้ พวกเราเหล่าบัณฑิตก็ได้แก่ผม ณุ เน แล้วก็พี่แอคครับอยากจะบอกว่าวันนี้เดินกันขาลากเลยครับ วันนี้ผมก็ขับรถไปรังสิตด้วยครับค่อนข้างตื่นเต้นตั้งแต่ขับมาแล้วครับ พวกเราก็เริ่มถ่ายรูปกันตั้งแต่ตึกโดมเดินมาเรื่องๆที่สถาบันญี่ปุ่นฯครับ ก็ถ่ายมาเรื่อยๆแล้วก็นั่งรถรางไปที่SC ตึกคณะสังเคราะห์ฯ แล้วก็มาจบกันที่ลานพญานาคและMain Stadium ครับ หลังจากที่พวกเราเริ่มไม่ไหวหน้าเหียกกันแล้วก็ไปทาน Sizzler กันที่ Future รังสิตครับ ก็อิ่มกันเต็มที่เลยครับ วันนี้เป็นวันหนึ่งที่มีความสุขมากบวกกับความเหนื่อยแบบสุดๆครับ แต่ก็ไม่รู้ว่าวันแบบนี้จะได้เกิดขึ้นอีกเมื่อไร

          เอาไว้ถ้ามีอะไรเกิด ขึ้นผมจะพยายามมาเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะครับ จะไม่ดองแล้วครับเพราะว่า ช่วงนี้มีอะไรเกิดขึ้นเร็วจริงๆครับ ทุกวันเลยอ่ะครับ เอาไว้ถ้ามีอะไร Update แล้วค่อยว่ากันนะครับ แล้วค่อยเจอกันนะครับ สุดท้ายนี้ก็ต้องรักษาสุขภาพกันนะครับ เพราะว่าโรคหวัดใหญ่ 2009 มันร้ายแรงมากครับ ยังไงก็ระมัดระวังตัวเองด้วยนะครับ

           ผมขื่อ สุคณัชญ์ โพธิ์ศรีสุข ชื่อเล่นชื่อ เดียร์ เลขทะเบียน 4805681253 ครับ ที่บ้านทั้งคุณพ่อและคุณแม่ผมเป็นข้าราชการทั้งสองท่านครับ ผมมีน้องสาวหนึ่งคนครับกำลังศึกษาเกี่ยวกับคหกรรมศาสตร์ครับ ความประทับใจครั้งแรกเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แห่งนี้ก็คงอาจจะเหมือน กับใครหลายๆคนครับ นั่นก็คือ วันปฐมนิเทศมหาวิทยาลัย(รับเพื่อนใหม่)ที่มีการแสดงแสงสีเสียงที่ย้ายพวกเรา จากรังสิตมาท่าพระจันทร์น่ะครับ ผมได้ฟังเพลงที่มีความหมายเกี่ยวกับท่านอาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ผู้ประศาสน์การแห่งมหาวิทยาลัยของเรา ซึ่งเพลงนั้นก็คือเพลงคนดีมีค่า...ครับ ในวินาทีนั้นผมคิดอยู่ในใจเลยว่า สักวันผมจะต้องจบไปเป็นบัณฑิตที่ดีที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสรรค์ ผลักดันให้สังคมเป็นสังคมที่มีความช่วยเหลือเกื้อกูลกันให้ได้สักวัน พร้อมกับความปลื้มปิติบวกกับความไพเราะของบทเพลงในวันนั้นผมกลั้นน้ำตาเอา ไว้ไม่ไหวจริงๆครับ คนที่นั่งข้างๆผมอาจจะคิดว่าผมเป็นเอามากแต่ผมไม่สรหรอกครับจะร้องซะอย่าง เมื่อเข้ามาเป็นนักศึกษาแล้วผมได้สมัครเข้าชุมนุมขับร้องประสานเสียง แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(หรือ TU Chorus นั่นเอง) ซึ่งจุดนี้เองครับเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตการเป็นนักร้องประสานเสียงระดับ ชาติของผม
          ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบร้องเพลงอยู่แล้วโดยปรกติ ก็ไม่ได้เคยเรียนร้องเพลงหรือเรียนดนตรีอะไรมาก่อนแค่รู้ทฤษฏีโน้ตเบิ่องต้น เท่านั้นเองครับ ก็รู้สึกว่าทำไมเสียงตัวเองมันถึงได้ต่ำแบบนี้ร้องเพลง Hit Hit แบบสมัยนี้ไม่ค่อยจะได้เลย เพลงประสานเสียงเนี่ยแหละจะเป็นทางออกของเรา...(เพราะว่าการขับร้องประสาน เสียงนั้นจะมีการแยกเสียงออกเป็น 4 เสียงอันได้แก่ผู้หญิงเสียงสูง Soprano ผู้หญิงเสียงต่ำ Alto และ ผู้ชายเสียงสูง Tenor สุดท้ายก็คือช่วงเสียงที่ผมถนัดที่สุดคือเสีย Bass สำหรับผู้ชายเสียงต่ำครับ) ในช่วงเวลาที่กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่หนึ่งของคณะสังคมสงเคราะห์ที่ผมรัก ช่วงนั้นเองผมก็ได้ทำกิจกรรมคือการร้องเพลงประสานเสียงกับ TU Chorus โดยการควบคุมและฝึกสอนจาก ผศ.ชนนาภ มีนะนันท์(หรือครูฝนของพวกเรา) จนได้ขึ้น Concert เป็นครั้งแรกในชีวิต นั่นก็คือ Concert The Colors of Life Choral Concert ซึ่งเป็น Concert ที่ทางชุมนุมฯและพวกรุ่นพี่จัดกันเองครับโดยได้รับเสียงตอบรับดีมากและอยาก จะให้มีจัดกันทุกปีแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะงบประมาณที่จำกัดครับ... นอกจากนั้นในปีที่1ของชีวิตมหาวิทยาลัยนี่เองที่ผมได้เข้าร่วม Concert ขับร้องประสานเสียงสามสถาบัน The Chulalonkorn Kasetsart Thammasat Choral Concert หรือเรียกสั้นๆว่า Concert CKT นั่นเองครับ ด้วยความที่พวกเราซ้อมกันมาอย่างหนักใน Concert ของพวกเราเองก็เลยทำให้พวกเรามีความพร้อมมากกว่าทั้งสองแห่งก็เลยได้รับ เสียงชื่นชมเหมือนเคยครับ
          ในส่วนของปีที่ 2 นั้นผมก็ได้ทำกิจกรรมเกี่ยวกับการขับร้องประสานเสียงในชุมนุมฯ TU Chorus อย่างต่อเนื่องครับ ในปีนี้เองที่ทางธรรมศาสตร์ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพการจัด Concert CKT บ้างครับปีนี้เองเป็นปีที่ผมเข้าไปร่วมทำงานในคณะกรรมการชุมนุมและคณะ กรรมการ Concert อย่างเต็มตัวครับยอมรับว่าการเรียนและการเป็นคณะกรรมการชุมนุมและการเป็นนัก ร้องที่ต้องศึกษาและฝึกซ้อมโน้ตนั้นยากจริงๆครับ เจออุปสรรคในการทำงานมากมายเช่นการหา Sponsor และเรื่องงบประมาณต่างๆรวมไปถึงการจัดการ Concert ก็เลยรู้ว่าพี่ๆที่ปีที่แล้วนั้นทำงานกันหนักและลำบากมาก ผ่านคราบน้ำตามาหลายหนเหมือนกันครับ แต่พอ Concert ออกมาดีแล้วก็ทำให้หายเหนื่อยมากๆเลยครับ
          ในช่วงของปี 3 นี้เองที่มีการเปลี่ยนแปลงในชีวิตนักกิจกรรม(นักร้องประสานเสียง)ของผมมาก มายคือผมมีโอกาสได้เข้าร่วมขับร้องกับวงขับร้องประสายเสียงระดับประเทศนั่น ก็คือวง The Bangkok Voices(ตอนนั้นยังใช้ชื่อเดิมคือ The Voices) เป็นการเปิดโลกทัศน์ของผมมากมายเกี่ยวกับการร้องประสานเสียงครับผมได้เจอ เพลงที่ท้าทายความสามารถมากขึ้นกับนักร้องที่เรียนทางด้านร้องเพลงมาโดยตรง หรือไม่ก็เป็นครูอาจารย์ที่สอนร้องเพลงครับ ทำให้ผมได้รับความรู้และทักษะทางด้านร้องเพลงประสานเสียงมากขึ้นจนกระทั่งผม ได้มีโอกาสเข้าร่วมมหกรรมการขับร้องประสานเสียง Asian Choir Games ที่จาร์กาตาประเทศอินโดนิเชีย ประมาณเดือนพฤศจิกายน 2550 ครับ วง The Bangkok Voices ก็ได้รับเหรียญทองในประเภท Mixes Chamber และเหรียญเงินในประเภท Gospel & Spiritual ครับ เมื่อกลับมาถึงเมืองไทยแล้วก็ทำให้มีกระแสการขับร้องประสานเสียงได้รับความ สนใจมากขึ้นแต่ก็ไม่ได้มากเท่าที่ควรครับเพราะยังเป็นศิลปะแขนงใหม่อยู่ และในช่วงต้นปี พ.ศ. 2551 ก็มีข่าวที่ทำให้ประชาชนชาวไทยเศร้าโศกเสียใจของการเสด็จสู่สวรรคาลัยของ สมเด็จพระพี่นางฯ ผมและวง The Bangkok Voices ก็ได้ร่วมร้องเพลงถวายความอาลัยกับวง Bangkok Symphony Orchestra(BSO) ในบทเพลง The Rutter's Requiem ครับ ก็ถือว่าเป็นการร่วมกันถวายความอาลัยให้สมเด็จท่านเป็นครั้งสุดท้ายครับ
          ในปีสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัยผมก็ยังคงมีความสุขกับการร้องเพลงประสาน เสียงและสั่งสอนน้องๆในชุมนุมฯเกี่ยวกับการขับร้องประสานเสียงและการใช้ ชีวิตให้มีคุณค่าดังความคิดที่ผมเคยมีต่อตัวเองในครั้งแรกที่ได้เข้า มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แห่งนี้ครับ ในช่วงปี4 นี้เองที่ผมก็ได้มีโอกาสเข้าร่วมกับวง Thai Youth Choir TYC หรือ วงขับร้องประสานเสียงยุวชนไทยครับ ก็ได้ร้องเพลงถวายความอาลัยให้กับสมเด็จพระพี่นางฯในบทเพลงของ Mozart's Requiem ของคีตกวี Wolfgang Amadeus Mozart ครับก็เป็นความภูมิใจส่วนตัวอีกอย่างหนึ่งภายใต้การควบคุมและฝึกสอนโดย ดร.ภาวศุทธิ์ พิริยะพงษรัตน์ ครับและในช่วงนี้(เดือนกรกฏาคม) ก็ได้มีการจัดการแข่งขัน 2nd Asian Choir Games ครั้งที่ 2 ที่ประเทศเกาหลีใต้ครับ แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเพราะว่าการระบาดของเชื้อไข้หวัดใหญ่สาย พันธ์ใหม่ 2009 ได้ทำให้ทางผู้จัดและทางรัฐบาลเกาหลีใต้ได้สั่งให้มีการยกเลิก Event ครับเลยทำให้ผมและสมาชิกในวง The Bangkok Voices อึ้งไปเหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ผมก็ยังพยายามต่อไป
          สิ่งที่ผมได้เล่ามาทั้งหมดนี้ก็เป็นการทำกิจกรรมของผมนอกจากชีวิตการเรียนใน ระดับมหาวิทยาลัยในคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ที่ผมรักที่สอนให้ผมเข้าใจตัวเอง เข้าใจผู้อื่นและสังคมมากยิ่งขึ้น ผมคงจะไม่มีวันนี้เลยถ้าหากว่าผมไม่มีความพยายามตั้งมั่นจากคนที่ไม่เคยร้อง เพลงเป็นเรื่องเป็นราวเวลาผ่านไปแค่เพียงไม่กี่ปีก็ได้ไปแข่งในระดับชาติผม ว่ามันเป็นไปได้นะครับถ้าหากเราพยายามอย่างแท้จริงและไม่ท้อถอยโอกาสจะยังมี ให้เราเสมอครับ สำหรับเกรดเฉลี่ยของผมนั้นผมได้ 2.98 ครับ หลายๆคนอาจจะบอกว่าทำไมไม่พยายามอีกหน่อยล่ะให้ถึง 3.00 ไปเลย ผมก็จะบอกพวกเขาว่าผมไม่เสียดายเลยแม้แต่น้อยที่ผมได้เกรด 2.98 เพราะว่าผมได้ทำอะไรมากมาย ได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากมายสำหรับผม 2.98 นี้ผมก็ดีใจและภูมิใจกับมันที่สุดแล้วครับ เพราะคงจะไม่มีใครรู้ดีมากกว่าเราว่าเราพยายามแค่ไหน
          ในส่วนของกิจกรรมของมหาวิทยาลัยก็มีส่วนให้ผมได้เข้าใจหลักการทำงานมากขึ้น ทำให้ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและผมยังภาคภูมิใจกับการเป็นส่วนหนึ่งในการถ่ายทอด จิตวิญญาณแห่งความเป็นธรรมศาสตร์ให้พวกเขารู้จักตัวเองรู้จักสังคมและรู้จัก ที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นตามคำพูดที่กินใจผมทุกครั้ง "ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉันรักประชาชน" ผ่านการขับร้องเพลงประสานเสียงให้กับเหล่านักศึกษาใหม่ทุกๆปีในงานปฐมนิเทศ และงานรับเพื่อนใหม่มาตลอดทั้ง 4 ปี นอกจากนั้นผมยังคิดว่าการประพฤติตนและหลักความคิดของผมยังสามารถเป็น ตัวอย่างให้รุ่นน้องในชุมนุมและบุคคลอีกมากมายที่ต้องการแรงบันดาลใจในการทำ สิ่งที่ยิ่งใหญ่...
          สุดท้ายนี้ผมเองก็อยากจะมีส่วนร่วมในการทำสิ่งสุดท้าย(แต่ไม่ท้ายสุด)ในการ เป็นนักศึกษาและผู้สำเร็จการศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่จะต้องไปอยู่ใน สังคมและโลกแห่งความเป็นจริงด้วยการร่วมร้องเพลงในครั้งนี้ ผมจะรู้สึกภูมิใจมากและผมเองก็อยากเป็นส่วนร่วมในการปลุกจิตวิญญาณของธรรม ศาสตร์ให้กับเหล่าบัณฑิตก่อนที่พวกเขาจะไปใช้ชีวิตในฐานะบัณฑิตจากรั้ว เหลืองแดงที่พวกเราภาคภูมิใจ...

Cancellation of the World Choir Championships in Korea

          อันที่จริงแล้วผมก็เป็นคนที่มองเห็นคุณค่าของการดำรงอยู่ของชีวิตมาโดยตลอด แต่มันก็ยังคงมีนิสัยแย่ๆที่อาจจะทำให้สุขภาพร่างกายของผมนั้นแย่ลง... ผมจึงได้กลับมาคิดทบทวนถึงคุณค่าของการดำรงอยู่รวมไปถึงการรักษาสุขภาพอีกครั้งซึ่งมันเกิดขึ้นได้อย่างไรนั้นผมจะเล่าให้ทุกๆคนฟังเพื่อเป็นอุทาหรณ์ในการดำรงชีวิตอย่างไม่ประมาทต่อไป...

           ความจริงแล้วผมตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ว่าตอนนั้นยังอยู่ในช่วงที่ยังไม่ค่อยจะว่างจะเขียนสักเท่าไรตอนนี้ได้โอกาสดีก็เลยเขียนสักหน่อยดีกว่าก่อนที่ความทรงจำดีๆนั้นจะลืมเลือนไปมากกว่านี้ สำหรับความทรงจำของผมเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์นั้นส่วนมากก็จะเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับการเรียนและเรื่องชุมนุมขับร้องประสานเสียงเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งเรื่องที่ผมจะกล่าวต่อไปนี้เองมันจะคาบเกี่ยวกันกับชุมนุมขับร้องประสานเสียงที่ผมอยู่มาตลอด 4 ปีนี้(และจะยังคงติดต่ออยู่เสมอ) ถึงแม้ว่าจะทราบว่าหน้าที่และความรับผิดชอบโดยตรงของผมนั้นจะสิ้นสุดลงนับตั้งแต่เทอมนี้แล้ว...
           ประมาณกลางเดือน กรกฎาคม 2551 ช่วงนั้นเองเป็นช่วงที่เรากำลังจะเปิดเทอมใหม่และมีงานประจำของชุมนุมฯ ที่ถัดมาจากการแสดงในวันแรกพบและรับเพื่อนใหม่มาตามลำดับ วันนั้นก็คือวันเปิดตัวชุมนุมฯ นั่นเองก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าวันเปิดตัวชุมนุมนั้นเป็นอย่างไร วันเป็นตัวชุมนุมก็คือวันแรกที่น้องๆที่ได้สมัครเพื่อที่จะเข้าชุมนุมของเราในช่วงวันรับเพื่อนใหม่ได้มาพบกับเราเป็นครั้งแรก ในวันนี้เองก็มีการแนะนำตัวพี่ๆ(ทั้งรุ่นปัจจุบันและรุ่นที่จบไปแล้วเท่าที่จะสามารถตามมาได้) รวมไปถึงบอกน้องๆถึงประวัติชุมนุมของเราอย่างคร่าวๆรวมไปถึงงานที่จะต้องมีขึ้นแน่ๆในรอบหนึ่งปีว่ามีอะไรบ้าง และที่ขาดไม่ได้ก็คือการแสดงของพวกเราเองเป็นการเรียกน้ำย่อยก่อนที่น้องๆจะได้เริ่มการซ้อมและเป็นส่วนหนึ่งของวงเราจริงๆ ในช่วงก่อนนั้นเองผมจำได้ว่าผมนั้นเข้าไปบริหารจัดการอยู่ไม่น้อยเลย เพราะดูเหมือนว่าคณะกรรมการชุดใหม่ยังคงจะใหม่อยู่จริงๆ ผมได้ช่วยน้องๆจัดการเกี่ยวกับการแสดงเพราะว่าผมอยากจะให้ทุกอย่างออกมาดีเพราะว่าวันเปิดตัวชุมนุมนั้นเป็นเหมือนกับการพบเจอกันระหว่างเรากับน้องๆครั้งแรกจริงๆที่เป็นการเจอกันแบบไม่เป็นทางการ(ไม่ได้อยู่ในงาน) ก็เกือบตายเหมือนกันครับพวกนั้นก็โดนผมโวยไปเยอะเหมือนกัน แต่สิ่งที่ออกมาก็ค่อนข้างดูดีและผ่านไปได้ด้วยดีครับในวันนั้น...
          ต่อจากนั้นก็น่าจะเป็นการ Audition น้องๆที่เข้ามาสมัครกับเราเข้าชุมนุมครับ งานนี้ผมเองก็เป็นโต้โผในการรับ Audition น้องๆเข้าชุมนุมเหมือนกันครับ ด้วยความที่มีประสบการณ์ในการร้องอยู่พอสมควรและพอที่จะรู้อะไรบ้างเลยเข้าไปช่วยครับ ในวันนี้ก็มีรุ่นพี่สูงอายุก็ได้แก่ผม พิษณุ(ต้องขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของคุณพ่อของพิษณุมา ณ โอกาสนี้) และพี่นิต ซึ่งส่วนตัวผมแล้วทั้ง 2 คนที่กล่าวมานี้เป็นบุคคลที่อาจจะเรียกได้ว่าผมมี(ค่า)ความเชื่อมั่นมากที่สุดในวง เพราะจากการร้องเพลงด้วยกันมา 2 คนนี้คือนักร้องที่จะกล่าวได้ว่าดีที่สุดตั้งแต่ร่วมงานกันมา ในวันนั้นเองผมรู้สึกเหนื่อยมากผมจึงขอไปนอนที่ห้องของน้องจิ๊กกี้(หัวหน้าวงปี 51) ก่อนที่จะไปเจอกันที่ห้องซ้อมที่บร.1ซึ่งเป็นที่ๆเราจะใช้ในการ Audition ในส่วนตัวผมเองผมรู้สึกว่าปีนี้เป็นปีแรกที่เราได้ออกแบบการ Audition อย่างเป็นระบบมากๆ โดยเราจะแบ่งออกเป็น 3 ฐานด้วยกัน โดยที่ฐานแรกนั้นจะเป็นฐานที่เกี่ยวกับเรื่อง VocalizationและInterval จะเป็นการทดสอบประสิทธิภาพของหูและเรื่องทักษะเกี่ยวกับการร้องในรูปแบบต่างๆ ซึ่งฐานนี้เองผมก็เป็นคนรับผิดชอบ ส่วนฐานที่ 2 เป็นฐานที่เกี่ยวกับจังหวะครับก็จะเป็นการให้จำจังหวะแล้วก็ปรบมือตามอะไรประเภทนั้นน่ะครับ ส่วนฐานที่ 3 ซึ่งเป็นฐานสุดท้ายนั้นก็เกี่ยวกับทัศนคติที่เกี่ยวกับชุมนุมครับ อันนี้จะเป็นการทดสอบโดยรุ่นพี่(ว่าที่)นักสังคมสงเคราะห์และจิตวิทยาในการสัมภาษณ์ครับ รู้สึกว่าเป็นการใช้องค์ความรู้ที่เป็นสหวิชาชีพดีครับ
          วันนั้นเมื่อผมเข้ามาถึงที่ห้องออดิชั่นผมเห็นน้องๆที่นั่งรอคิวเรียกเข้าไปมานั่งรอกันมากพอสมควรผมก็ได้ฝ่าฝูงชนเข้าไปในห้อง โอยพอเข้ามาแล้วค่อยเย็นสบายหน่อย ผมก็เข้าไปแล้วก็ไปนั่งในฐานที่ 1 วันนี้ก็ยอมรับครับว่าที่ผ่านมามีน้องๆที่พอจะดูแล้วมีหน่วยกร้านใช้ใดหลายคนทีเดียว แต่ผมก็ยังไม่ได้หวังอะไรมากกับน้องๆกลุ่มที่ผ่านการออดิชั่นนี้เพราะว่าเขาอาจจะอยากเข้ามาทำกิจกรรมหรืออยากจะแค่เข้ามาดูว่าชุมนุมเรานั้นทำอะไรบ้างและเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ได้ต้องการจะมาเป็นนักร้องหรือ Performer จริงๆอันนี้ผมก็เข้าใจ อีกทั้งอาจจะยังมีบางส่วนที่อาจจะท้อถอยกับการร้องเพลงแบบการขับร้องประสานเสียง ว่าตนเองอาจจะไม่ได้ร้องในสิ่งที่เป็นปรกติ(ร้องเป็นMelody)เหมือนที่พวกเขาได้เข้าใจมา(แต่สำหรับผมแล้วตอนนั้นผมจำได้ว่าผมร้อง Melody ไม่ไหวเพราะว่ามันสูงเหลือเกินนักร้องสมัยนี้ไม่รู้เป็นอะไรมากฮิตเหลือเกินเสียงสูงๆเนี่ย ผมอยากร้องเพลงแต่อยากร้องในสิ่งที่ผมคิดว่าผมจะทำมันได้ดีเพราะว่ามัน Specified สำหรับผมมากกว่า) หลังจากการ Audition ครั้งนี้ก็อาจจะมีน้องๆทยอยหายไปเรื่อยๆ ซึ่งมันเปรียบเสมือนกับชะตากรรมที่พวกรุ่นพี่และคณะกรรมการจะต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงนี้เพราะว่าจำนวนนักร้องที่เหลืออยู่นั้นจะเป็นตัวแปรสำคัญในการรับงานนอกและการจัด Concert ต่างๆด้วย
           แต่สิ่งที่น่าสังเกตก็คือมีน้องผู้หญิงอยู่คนหนึ่งที่เข้ามา Audition ในวันนี้เองผมเห็นเธอเดินเข้ามาในห้องแล้วก็รู้สึกว่า "......."(พูดอะไรไม่ออก) จากนั้นเมื่อผมลองฟังเสียงของเธอและทักษะที่เธอมีก็ทราบว่าเธอนั้มไม่ธรรมดาจริงๆ เธอบอกผมว่าเธอเคยเรียนเปียโนและเคยเรียนร้องมาก่อน ด้วยประสบการณ์ของผมก็ทำให้สามารถเดาอาจารย์ที่สอนเธอได้ไม่ยาก เธอคนนั้นชื่อน้องแก้ว ผมเขียน Comment ลงไปในโบ Audition ของเธอว่า ดีที่สุดเท่าที่เคย Audition มา เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ(ไม่ค่อยสูง) แต่ค่อนข้างจะดูอวบๆนิดๆ เดินไปเดินมาดูดุ๊กดิ๊กๆน่ารักดี ดูๆไปแล้วเธอก็เหมือนหมีขาว(หมีขั้วโลก)(ซึ่งปัจจุบันผมก็เรียกเธอแบบนี้่) เมื่อเธอพ้นไปจากฐานที่ 1 ของผมแล้วผมไม่อยากจะละสายตาจากเธอไปเลยแต่ด้วยหน้าที่ผมเลยจำเป็นต้องรับออดิชั่นน้องคนต่อไป เวลาผ่านไปเพียงแว๊บเดียวเธอก็ได้ค่อยๆเปิดประตูออกไปจากห้องเสียแล้ว... และแล้วเธอก็เดินเข้ามาในห้องอีกเพื่อที่จะรอเพื่อนของเธอ(ชะเอม) ก็ได้เห็นหน้าเธออีกสักครู่หนึ่งจากนั้นเธอก็ได้ออกไปจากห้องกับเพื่อนของเธอ
          ไม่อยากจะคิดเลยว่าหน้าของน้องคนนั้นจะมีอิทธิพลต่อผมเสียยิ่งกระไร จากวันนั้นผมก็ไม่ได้เข้าไปคุยกับเธอหรืออะไรมากมายเพราะดูๆไปเธอดูเป็นคนไม่ค่อยอยากจะคุยกับใครสักเท่าไร ก็ได้แต่มองเธอไปอย่างนั้นเอง แต่ก็ไม่เป็นไรก็ยังดีกว่าไม่ได้เจอเธอเลย เพราะทีแรกก็คิดไว้เสียก่อนแล้วว่าเอ คนเก่งๆอย่างเธอทำไมถึงอยากจะมาเข้าชุมนุมฯของเรา บางครั้งเธออาจจะเบื่อก็ได้ที่จะต้องรอไปพร้อมๆกับเพื่อนๆที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลย (อันที่จริงตอนที่ผมอยู่ปี 1 ผมก็เป็นน้องๆที่ไม่มีประสบการณ์เหมือนกันแต่ผมจะต้องมาร้องอยู่กับเพื่อนๆร่วมพาร์ทที่อยู่ร.ร.กรุงเทพคริสเตียนที่ร้องมาแล้วกว่า 6 ปีมันก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ผมได้มายืนอยู่ในจุดนี้ได้ด้วยความพยายามที่ไม่ลดละ) ก็คิดว่าเธอคงอาจจะไม่ได้อยู่กับพวกเรานานเพราะสักพักเธอก็จะเริ่มเบื่อแล้วก็ออกไปเอง...

(ติดตามตอนต่อไป...)

           สวัสดีครับทุกๆคนเป็นอย่างไรกันบ้างครับ สบายดีกันเหรอเปล่าไม่ได้คุยกันเสียนานเลยนะครับ อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนั้นผมอยู่ในช่วงที่อาจจะเรียกได้ว่าหนักหนาที่สุดของชั้นปีที่ 4 เลยก็ว่าได้ครับ(และผมเองก็รู้สึกว่ามันหนักกว่าทุกปีที่ผ่านมาเสียด้วย) ในระยะเวลา 3 เดือนที่ผ่านมาตั้งแต่ช่วงปีใหม่นั้นผมเองก็รู้สึกได้ว่ามันเป็นความวุ่นวายแบบสุดๆไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเรียนในภาคสุดท้ายของการเป็นนักศึกษา หรือจะเป็นการเตรียมตัวและการสอบเพื่อที่จะเรียนต่อในระดับปริญญาโท ซึ่งก็ได้ทราบผลแล้วว่าผมไม่ผ่านการสอบสัมภาษณ์ก็น่าขำเหมือนกัน ผมเองรู้สึกตกต่ำไปหลายวันเหมือนกันกว่าที่จะรวบรวมสติขึ้นมาใหม่ได้ แต่ในใจลึกๆก็ยังคงข้องใจอยู่เหมือนกันครับว่าทำไมถึงได้ไม่ติด(ทั้งๆที่ผู้ใหญ่หลายๆคนก็ได้ให้เหตุผลและให้กำลังใจแล้ว) แต่ก็ไม่เป็นไรครับปีนี้เขาไม่เลือกเราปีหน้าก็ค่อยลองดูใหม่ก็แล้วกันครับ ผมเองก็ยังไม่สิ้นหวังเสียทีเดียว...
            ในช่วงนี้เองที่ผมได้รู้สึกว่าความว่างที่แท้จริงนั้นมันเป็นอย่างไร ชีวิตผมถ้าลองดูแล้วตั้งแต่ชั้นปีที่ 1 จนถึง ปีที่ 4 ผมไม่ได้พักเลยครับ ในช่วง Summer ผมเองก็ไม่ได้พักเพราะว่าจะต้องไปฝึกงานตามหลักสูตรสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ที่นักศึกษาทุกคนจะต้องลงฝึกงานทั้ง Case Work ในการฝึก 1 และ แบบ (Essential)Community Work ในการฝึก 2 ถึงแม้กระนั้นในช่วงที่มีการฝึกภาคปฏิบัติอยู่นั้นเอง ผมก็ไม่ได้ละเว้นการซ้อมของทั้ง The Bangkok Voices และ TU Chorus นับได้ว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นความเหน็ดเหนื่อยของผมไม่น้อยเลยในช่วงเวลานั้น
           แต่ในตอนนี้...ผมรู้สึกแตกต่างกันออกไป มันเป็นความรู้สึกว่าง...เคว้งคว้างอย่างไรก็บอกไม่ถูก(มันเคว้งเพราะว่าทางเลือกที่เราได้เลือกไปแล้วนั้นเมื่อเดินมาถึงปลายทางก็ได้ทราบว่ามันเป็นทางขาดไม่สามารถเดินได้อีกต่อไป...) ทำอย่างไรล่ะทีนี้... ผมก็ได้สับสนกับตนเองอยู่นานเหมือนกันว่าจะทำอย่างไรดี ณ ตอนนี้ ผมบอกตามตรงว่าการที่ให้ผมมีโอกาสได้ทำโน่นทำนี่มันยังดีเสียกว่านั่งเล่นเกมอยู่บ้าน หรือปล่อยให้เวลามันผ่านไปวันๆแบบไร้ค่า มันเป็นความรู้สึกแปลกๆที่ผมไม่ค่อยจะได้เคยรู้สึกแบบนี้นัก
           ผมก็มีแนวคิดเหมือนกันที่จะหางานทำแต่อยากจะทำงานแบบเรื่อยๆไม่ต้องแข่งขันอะไรกับใครมากมาย อาจจะทำงานอยู่ในพวก NGOs หรือมูลนิธิอะไรไปก่อนเพื่อเป็นการหาประสบการณ์ในการทำงาน ก่อนที่จะลองสอบเข้าปริญญาโทอีกครั้งในปีหน้า หรือไม่ผมก็อาจจะไปเรียนหลักสูตรบัณฑิตอาสาสมัครเพื่อที่จะได้เป็นการหาประสบการณ์ในการทำงานกับชุมชนในชนบทเพื่อการพัฒนา(ก็คงจะสอดคล้องกันสิ่งที่เราได้ร่ำเรียนมา) เป็นเวลา 1 ปีก่อนที่จะมาสมัครเรียนปริญญาโทอีกครั้ง
          ณ ตอนนี้ทางข้างหน้าของผมยังดูไม่ค่อยจะแจ่มแจ้งนัก ทัศนวิสัยที่ผมจะมองออกไปข้างหน้านั้นมันสันลงได้ขนัดตา อาจจะเป็นเพราะว่าผมอาจจะต้องเลือกที่จะกรุยทางเดินใหม่ของตัวผมเองด้วยตัวเอง เหมือนการเดินป่าที่เราจะต้องฝ่าพงหญ้าที่สูงเลยหัวทำให้เรามองอะไรข้างหน้าไม่เห็น แต่...ผมคงจะไม่หลงป่าแน่นอนเพราะว่าผมมีเข็มทิศนำทางเสมอ เข็มทิศเหล่านี้ก็คือพวกคุณไง(คุณพ่อ คุณแม่ แก้ว และผู้ใหญ่หลายๆคนที่ให้การสนับสนุนช่วยเหลือมาตลอด) ทางมันก็คงจะมีให้เราเสมอเพียงแต่เราจะเลือกเดินไปหรือเปล่าเท่านั้นเอง...

ปล. อยากจะประชาสัมพันธ์ Concert ของ The Bangkok Voicces ที่จะมีขึ้นที่โบสถ์โรงพยาบาลมิชชั่นวันที่ 21 มีนาคม 2552 นี้ อยากให้ทุกคนไปดูนะครับชวนกันไปเยอะๆ ผมเชื่อว่าพวกเราไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังครับ เอาไว้เจอกันวันที่ 21 นี้นะครับ

           ผมกลับมาทบทวนถึงเรื่องความรักอีกครั้ง... เหตุผลที่ทำให้ผมนั้นต้องกลับมาทบทวนมันอีกครั้งหนึ่งก็เพราะว่าผมเริ่มรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงแห่งความหมายของมันในความคิดของผมในประเด็นย่อยๆ แต่ในประเด็นหลักใหญ่นั้นผมเองก็ยังเชื่อเสมอว่า "ความรักคือความดีทั้งปวง..." เพราะว่ามันได้ก่อให้เกิดความดีทั้งปวงไม่ว่าจะเป็น ความปรารถนาดี ความซื่อสัตย์ ความเห็นอกเห็นใจ และอื่นๆอีกมากมาย ก็น่าแปลกที่ "ความรัก" ได้ทำให้คนเราทำในสิ่งที่ดีงามได้มากมาย ที่สำคัญมันทำให้เรา "เป็นผู้ให้และผู้รับที่มีความสุข" ในเวลาเดียวกันโดยในขณะที่เราเป็นผู้ให้นั้นเราเองก็สามารถรับรู้และรู้สึกถึงความสุขจากการที่ได้ให้มันก็สามารถทำให้เรามีความสุขได้แล้ว และในขณะเดียวกันที่เราเป็นผู้รับเราก็มีความสุขที่ได้รับความรู้สึกดีๆจากคนที่เรารัก ผมถึงได้บอกว่า เราเป็นผู้ให้และผู้รับที่มีความสุขในเวลาเดียวกัน... ฉะนั้นความรักจึงไม่ต้องการผลตอบแทนในสิ่งใดแต่อย่างใด เพราะว่าคนที่รักย่อมจะได้สิ่งต่างๆเหล่านั้นจากการกระทำของตนอยู่แล้ว...
          แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมไม่นานมานี้มันทำให้ผมรู้ว่าการที่จะต้องเปลี่ยนความคิดหลัก(Concept หลัก) ในการที่เราใช้เป็นแนวทางในการดำรงชีวิตและตอบคำถามถึงเรื่องราวต่างๆที่พบเจอในชีวิตประจำวัน ผมอาจจะใช้ปรัชญาและแนวคิดหลายๆอย่างมาประกอบด้วยกันเป็น Concept ในการดำรงชีวิต ซึ่งก็คงจะแตกต่างกันไปในแต่ละเรื่อง แต่เมื่อ 2 แนวคิดในแต่ละเรื่องนั้นเกิดสิ่งที่เรียกว่า Conflict หรือ ความขัดแย้ง ขึ้นมาล่ะผมจะต้องจัดการอย่างไรกับความคิดของผมที่มันถูกทำให้เป็นระบบระเบียบดีอยู่แล้ว
          ผมขอยกตัวอย่างเรื่องง่ายๆที่เราอาจจะได้เจอในชีวิตประจำวัน... ในประเด็นในเรื่องความดีชั่ว,ถูกผิดหรือจริยศาสตร์(Ethics) กับหน้าที่ความรับผิดชอบในสังคม(Social Function) และความรู้สึกความผูกพันหรือความรัก... ซึ่งเมื่อถึงเวลาแล้วเราจะต้องเลือกยืนอยู่ข้างใดข้างหนึ่ง ซึ่งเราถูกบังคับที่จะต้องเลือก... ผมขอยกตัวอย่างในกรณีที่ลูกเป็นผู้รักษากฎหมายหรือตำรวจแต่จะต้องมารับจับพ่อแม่หรือคนในครอบครัวซึ่งกระทำความผิด เขาจะเลือกยืนอยู่ข้างไหน... ระหว่างความถูกต้องดีงามกับความรู้สึกและบุญคุณของผู้ที่ให้กำเนิด หรือยกตัวอย่างในกรณีสุด Classic อีกเรื่องหนึ่งก็คือ การที่นักการเมืองจะเลือกทำงานเพื่อชาติบ้านเมืองตามหน้าที่หรือว่าเลือกที่จะเข้ามาเพื่อดูแลและจัดการผลประโยชน์เพื่อพวกพ้องของตนเองเท่านั้น... ซึ่งเราก็คงจะได้เห็นแล้วว่าในสังคมไทยในปัจจุบันนักการเมืองเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาเป็นอย่างไรกัน...
          หลายครั้งหลายครา ผมมีความรู้สึกขัดแย้งในตัวเองอย่างมากในการจัดการเกี่ยวกับความรู้สึกและความถูกต้องดีงาม ผมบอกตัวเองอยู่เสมอว่าอย่าให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล อย่าให้ปัจจัยใดๆมามีส่วนหรือมีอิทธิพลในการตัดสินใจนอกจากเหตุผลที่บริสุทธิ์จากตัวเรา ถ้าเราจะพูดถึงความดี อย่างไรมันก็คือความดีวันยังค่ำ มันไม่มีวันที่จะเปลี่ยนแปลงไปได้ เช่นเดียวกันความไม่ดี(ชั่ว)ก็ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนเป็นความดีได้ มนุษย์เรารู้อยู่แก่ใจ ไม่สามารถที่จะทำให้กฎเหล่านี้มันงอหรือมันหักได้... (บางครั้งผมรู้สึกไอพวกที่ใช้กฎหมายเพื่อผดุงความยุติธรรมอย่างไม่เป็นธรรมกฎหมายมันก็เป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้คนเราเอาเปรียบกันมากขึ้นและออกห่างจากสภาพแห่งความเกื้อกูลและช่วยเหลือกันมากขึ้นเท่านั้นเอง) ซึ่งเราอาจจะทำได้แค่โกหกตัวเองไปวันๆว่ามันไม่ได้เป็นสิ่งที่แย่หรือไม่ถูกต้อง... ทั้งๆที่เราก็รู้อยู่แก่ใจเราไม่สามารถจะเปลี่ยนผิดให้เป็นถูกได้หรอก...
          ลองศึกษากลับไปดูเหล่า Hero ในประวัติศาสตร์ประเทศต่างๆ ไม่ต้องไกลตัวเราในประวัติศาสตร์ชาติไทยก็มีตั้งหลายท่านที่เสียสละเพื่อผู้อื่นและธำรงค์ไว้ซึ่งความเป็นชาติไทย พวกเขาจะต้องผ่านความคิดและสิ่งเหล่านี้มาแล้วนักต่อนักจนชีวิตพวกท่านเหล่านั้นจะหาไม่... หลายๆครั้งท่านอาจจะต้องตอบคำถามของตัวเองว่า...จะทำแบบนี้ทำไม ทำไปแล้วได้อะไร... แต่ด้วยความแน่วแน่ของท่านก็ได้ยังประโยชน์ให้กับพวกเราได้ถึงปัจจุบันนี้และเรื่องราวความเสียสละของท่านก็ได้เป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ ท่านจะไม่มีวันตาย ความตายจะสามารถพรากไปได้ก็เพียงแต่ชีวะ(หมายถึงร่างกายในความเชื่อของศาสนาพราหมณ์ฮินดูบางนิกาย) แต่ความดีนั้นจะยังคงอยู่ต่อไป ฉะนั้นการบอกว่าความดีนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถจะทำให้เปลี่ยนแปลงไปได้ก็คงจะถูกต้องบ้าง
          ปรกติแล้วผมใช้หลักปรัชญาในการดำรงชีวิตส่วนใหญ่เป็นหลักมนุษนิยม ผมเชื่อในศักยภาพของมนุษย์และการที่มนุษย์ไม่ได้เกิดมาเลว มนุษย์ทุกคนมีความไฝ่ดีและต้องการที่จะเป็นคนดี แต่บางครั้งที่เราอาจจะเห็นผู้อื่นไม่ได้เป็นคนดีนั้นมันอาจจะเกิดจากความผิดพลาดระหว่าง Mean และ End รวมไปถึงการเชื่อมันในหลักเสรีภาพและหลักสิทธิมนุษยชน ที่มนุษย์ทุกคนล้วนแต่เท่ากันและมีความภราดรภาพรู้สึกเหมือนเป็นพี่เป็นน้องกัน



          ผมมีคำถามจะถามคุณเหมือนกัน คุณจะหักล้างความเชื่อที่คุณสร้างสมมาตลอดจนกลายเป็นหลักในการดำรงชีวิต... เพื่อคนที่คุณรัก... คุณจะยอมทำไหม? คุณจะยอมเพิ่มข้อยกเว้นในคนที่คุณรักถ้ามันขัดแย้งกับความเชื่อของคุณหรือไม่...?



          ผมจะทำ ผมจะพยายามทำไม่ว่ามันจะยากสักแค่ไหน... ผมจะเป็นผมคนเดิมที่เชื่อเหมือนเดิมแต่ผมจะให้ข้อยกเว้นสำหรับคนที่ผมรัก เพราะผมรักเธออย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน (องค์ประกอบที่ไม่ดีอาจจะทำให้มาเป็นส่วนผสมที่ดีก็ได้ เช่น Na โซเดียม และ Cl คลอรีน ทั้งสองตัวนี้ไม่สามารถรับประทานได้และเป็นสารพิษต่อร่างกาย แต่ถ้าเอาทั้งสองมารวมกันกลายเป็น NaCl โซเดียมคลอไรน์ ก็คือเกลือแกงที่เราสามารถกินได้และให้รสชาติ) ไม่ว่าจะอย่างไรผมจะยอม Break Operation ให้กับเธอคนที่ผมรักมากที่สุด

 
สุดท้ายนี้ผมก็อยากจะบอกกับทุกคนที่มีความรัก จงจริงใจกับความรู้สึกของตนเอง จงใจกว้างเปิดรับแนวคิดใหม่หรือสิ่งใหม่ๆที่จะเข้ามาในชีวิตโดยไม่ยึดติด จงให้โอกาสกับผู้อื่นในความผิดพลาดในอดีตที่เคยผ่านมา จงรักในทุกๆอย่างของคนที่คุณรักอย่ารักแต่เฉพาะเพียงบางอย่างเพราะมันจะทำให้คุณและคนที่คุณรักเสียใจ

ขอให้ความรักจงเจริญ


ผมรักคุณหมีของผม

           สวัสดีครับ... ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะครับ เป็นอย่างไรกันบ้างครับสบายดีเหรอเปล่า ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในช่วงที่เรียกว่ายุ่งสุดๆในชีวิตเลยครับ หลังจากที่ผมได้เสร็จสิ้นไปหนึ่งภารกิจที่ดูแล้วก็ไม่น่าจะประสบความสำเร็จสักเท่าไร(ซึ่งก็คือเรื่องที่ผมจะเล่าให้ทุกคนฟังวันนี้ครับ) ก็รู้สึกว่าว่างขึ้นเล็กน้อยครับ ผมไม่อยากจะนึกเลยว่าตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่อยู่ชั้นปี 1-3 เสียอีกครับ ตอนที่ผมยังเด็กๆนั้นผมยังไม่ต้องมีความรับผิดชอบและไม่ต้องคิดอะไรมากมายถึงขนาดนี้ แต่ตอนนี้เวลามันเปลี่ยนไปทุกๆอย่างก็คงจะต้องปรับเปลี่ยนไปตามเวลาที่แปรเปลี่ยนไป ผมที่เป็นเด็กที่วันๆเอาแต่สนุกและมีความสุขกับการร้องเพลงประสานเสียงทั้งในวง TU Chorus และ The Bangkok Voices ไปวันๆนั้นวันนี้ผมย่อมที่จะต้องคิดถึงอนาคตมากขึ้น เพราะว่าต่อไปเราคงจะต้องทำงานเพื่อที่จะหาเลี้ยงครอบครัวและจุนเจือคุณพ่อและคุณแม่...นอกจากนั้นผมยังคิดไปไกลถึงการเป็นส่วนหนึ่งในการร่วมจรรโลงสังคมที่พวกเราอยู่ให้ดีขึ้น(ส่วนตัวแล้วก็อาจจะคิดบ้างว่าแค่เราเพียงจุดเดียวจะทำให้อะไรมันดีขึ้นมากสักเท่าไรกันเชียว... แต่ผมก็ยังเชื่ออยู่ว่าต่อไปคนแบบผมจะร่วมมือกันทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ทำให้ประเทศไทยเป็นประเทศไทยของทุกคนและทำให้โลกเป็นดาวเคราะห์ที่ได้เรียนรู้ถึง ความเสมอภาคและภราดรภาพในที่สุดสักวันหนึ่ง...ผมยังไม่เคยสิ้นหวัง)
          ครั้งนี้ผมถือว่าเป็นความผิดพลาดของผมเสียเป็นส่วนใหญ่(ผมไม่อยากจะโทษปัจจัยภายนอกเพราะมันทำให้เราไม่รู้จักโทษตัวเองและการพัฒนาตนเองจะเป็นไปได้ยากในอนาคต...) หลังจากที่ผมได้ตัดสินใจเรียนต่อในระดับปริญญาโท ในสาขาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์กร(Master in Industrial and Organizational Psychology: MIOP) ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ของเรานั่นเอง หลังจากนั้นผมก็ได้สมัครและพยายามอ่านหนังสือเป็นอย่างมาก แต่เวลาและความรับผิดชอบในเรื่องต่างๆมันไม่ค่อยจะปราณีผมเลย ผมไม่ค่อยมีเวลาได้อ่านหนังสืออย่างเต็มที่ครับ นั่นเป็นความผิดพลาดของผมที่ผมเชื่อว่าเป็นความผิดพลาดจากปัจจัยภายในที่ผมให้ความสนใจกับมันน้อยเกินไป...(อันที่จริงก่อนหน้านี้ผมก็ได้คุยกับที่บ้านไว้แล้วว่าผมอยากจะพักผ่อนสักหน่อย...หรืออยากจะลองทำงานดูอยากจะลองนำความรู้ที่ได้ศึกษาเล่าเรียนมาในระดับปริญญาตรีมาลองใช้งานจริงดู จะได้รู้ว่าเราเหมาะที่เราจะเรียนต่อในสาขาไหนกันแน่...) กับปัจจัยภายนอกอีกอย่างคือผมได้มีโอกาสไปงานเปิดบ้าน MIOP มาเขาก็มีการติวข้อสอบด้วย เขาบอกว่าส่วนมากจะออกเรื่องจิตวิทยาทั่วไปประมาณ 80% และจะออกจิตวิทยาองค์กรอีก 20% ซึ่งผมเองก็เชื่ออย่างนั้นเพราะว่าเขาบอกว่าทุกๆปีที่ผ่านมามันเป็นแบบนี้ ผมก็เลยบ้าอ่านเอาแต่จิตวิทยาทั่วไป จำสมองได้เป็นส่วนๆจำโรคที่เกิดจากความผิดปรกติจากทางกายและทางจิตได้เป็นอย่างดี(ในระดับหนึ่ง) แต่ที่ไหนได้...ดันออกจิตวิทยาองค์กรล้วนๆเลยประมาณ 50% เห็นจะได้(ปีนี้มาแปลก) พอผมเริ่มทำไปถึงข้อ 170(จาก 300 ข้อ) ผมก็เริ่มรู้สึกว่าทำไม่ได้แล้วเพราะว่าเราไม่ได้อ่านมานั่นเอง... ออกชื่อทฤษฎีมาแล้วก็ให้ตอบชื่อคนแบบนี้จะไปทำได้ไหมล่ะง๊าบบบ!!! การสอบครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 ช่วงใหญ่ๆ ก็คือการสอบในช่วงเช้าจะเป็นการสอบสถิติเบื้องต้นและตอนบ่ายจะเป็นการสอบจิตวิทยาเบื้องต้นครับ ในช่วงเช้านั้นความจริงแล้วผมกลัวมากๆเพราะว่าผมไม่ได้เรียนมาในสายวิทย์ที่จะมีความเข้ากันได้ดีกับตัวเลขและอะไรทำนองนี้มากกว่าแต่ผมก็ไม่กลัวครับก็อ่านและทำความเข้าใจไปพอสมควรครับ ในช่วงเช้านั้นผมก็ได้เค้นเอาประสิทธิภาพทางการคำนวนของผมออกมาจาก ซิริเบลรัม(สมองส่วนหน้า)ซีกขวา(ที่เกี่ยวกับการคำนวนและตรรกะ) ออกมาอย่างเต็มที่ ในช่วงเช้าซึ่งผมกลัวนั้นผมกลับพอทำได้ครับ แบบว่าขุดเอาความรู้จากชั้นม.6 ออกมาใช้กันสุดฤทธิ์ครับ ผมก็คุยกับแก้วและคุณแม่ผมว่าเนี่ยๆๆๆ ทำได้ถ้าเกิดเป็นการสอบนะก็น่าจะได้สัก C+ เพราะว่าทำได้เกินครึ่งมาพอสมควรครับ แต่ตอนบ่ายอย่างที่ผมได้บอกไปแล้วนั่นน่ะสิครับ เป็นข้อสอบกากบาท 300 ข้อ ใน 3 ชั่วโมง เป็น Speed Test ของจริง... ตอนที่ผมออกมาจากการสอบในภาคบ่ายนั้นผมก็รู้สึกได้ว่ามันทำไม่ได้...(ปรกติแล้วผมจะบอกตัวผมเองเสมอว่าผมทำได้เสมอ) ผมไม่ได้กังวลว่าผมอาจจะไม่ติด(เรื่องติดไม่ติดผมมีแผนสำรองวางเอาไว้แล้ว ผมอาจจะไปสอบเป็นนักสังคมสงเคราะห์ของ กทม. เป็นข้าราชการตามรอยคุณพ่อและคุณแม่ซะเลยแล้วปีหน้าค่อยมาวัดกันใหม่ข้อสอบเอ๋ย... หรือไม่ก็ถ้าทางกทม.ยังไม่เปิดรับผมก็อาจจะไปบวชเป็นพระเพื่อทดแทนบุญคุณของบุพการีย์ให้เรียบร้อยจะได้เป็นลูกผู้ชายตัวจริงสักที!) แต่ที่ผมรู้สึกแย่เพราะว่าผมรู้สึกทำไม่ได้... มันเป็นความรู้สึกที่แย่กว่าสิ่งใดเสียอีก ที่บ้านผมบอกผมเสมอว่าเดียร์ทำได้ เดียร์ทำได้... แม่ครับครั้งนี้เดียร์ทำไม่ได้...แม่อย่าเสียใจน้า การสอบทุกครั้งที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมจะออกมาแล้วรู้สึกหวิวแบบนี้(ตามทฤษฎีระบบของสังคมสงเคราะห์ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ผมชอบนำมาตอบข้อสอบของสังคมสงเคราะห์เพราะว่าเป็นทฤษฎีที่ Classic และนำมาประยุกต์ใช้ได้เสมอ System Theory นี้กล่าวถึง Input Process Output Environment และ Feedback ซึ่งจะกลับไปเป็น Input ใหม่มันจะเป็น Loop แบบนี้เสมอ ในการทำข้อสอบของผมก็เหมือนกัน ในเมื่อผมไม่มีข้อมูลที่จะ Input เข้าไป มันจะ Process อะไรและจะ Output ออกมาเป็นอะไร...เฮ้อออ)
          ในตอนเย็นผมจะต้องมีงานไปทานข้าวกับครอบครัวเพราะว่าลูกของเพื่อนคุณพ่อนั้นรับปริญญานิติศาสตร์บัณฑิตของม.อัสสัมชัญ ซึ่งเขาก็จัดงานเลี้ยงฉลองกันในตอนเย็นวันนั้น ซึ่งผมเองนั้นก็ไม่มีอารมณ์อยากจะไปสักเท่าไร เพราะว่าเหนื่อยและเซ็งกับตัวเองมากๆแต่ก็ต้องไป ระหว่างทางที่อยู่บนรถก็นั่งคิดอยู่คนเดียวว่า "ผู้ยิ่งใหญ่คือผู้ที่สามารถยิ้มและหัวเราะให้กับความผิดพลาดของตัวเองได้"(เพราะว่าเขาเป็นผู้ที่มีความมั่นใจในตัวเองอย่างแท้จริง...) ผมก็เลยเลิกคิดถึงเรื่องความผิดพลาดของผมไปในแง่ลบอีกเลยตั้งแต่วินาทีนั้น ความผิดพลาดแค่นี้มันไม่สามารถมาทำอะไรผมได้หรอก มันก็แค่อุปสรรคอย่างหนึ่งในชีวิต ซึ่งมันก็ยังมีอีกหลาย Stage ที่ผมจะต้องวิ่งผ่านมันไปให้ได้ แค่นี้จิ๊บๆ จากนั้นในงานผมก็ให้ความสนใจกับน้ำพันช์(ที่เพื่อนคุณแม่ทำ) รสชาติอร่อยและเข้มข้นมากครับทานเข้าไปแล้วก็รู้สึกมึนๆ(เพราะว่าเขาใส่ Black ไป 3 จาก 10 ส่วน) ก็รู้สึกรื่นเริงมากเลยครับ จากนั้นที่ไหนได้ทางพิธีกรเขาก็เรียกให้ผม "ขอเชิญน้องเดียร์ร้องเพลงอวยพรให้พี่ฝนหน่อยครับบบ..." ผมก็คิดในใจว่างานเข้าแล้วมืง เดินยังไม่ค่อยจะไหวเลย(ดื่มไปเยอะเมา) คุณแม่ก็ต้องเดินพาไปส่งขึ้นเวที วันนั้นผมร้องเพลง Fly me to the moon กับเพลงเกิด What a wonderful world มีเสียงตอบรับมาว่าผมร้องได้ Jazzy มากๆ(เพราะว่าเมานั้นเองครับ...555+) จากนั้นผมก็ได้เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วก็นั่งเม้ากันอย่างสนุกสนานครับ กลับมาถึงบ้านผมรู้สึกสดชื่นมากขึ้นและบอกกับตัวเองว่า "ช่างมันเถอะ!!!" วันนั้นเป็นวันที่ผมพูดคำนี้ได้อย่างจริงใจ(กับตัวเอง)มากที่สุดแล้ว...
          ผมแอบสงสัยเหมือนกันว่าชะตาของผมจะต้องไปทำงานเพื่อช่วยคนอื่นเท่าไรหรือ... ทำไมถึงจะไปเรียนในสายงานที่ทำงานเพื่อ Make Money บ้างไม่ได้... ผมก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน แต่ผมคิดว่าสังคมสงเคราะห์ทำให้ผู้เรียนเป็นคนละเอียดอ่อนคิดถึงผู้อื่นในทางที่ดีและสามารถเข้ากับผู้อื่นได้ ผมว่าแค่นี้มันก็เป็นทักษะที่สามารถทำให้ชีวิตเรามีความสุขแล้ว ไม่เห็นจะต้องมีเงินทองอะไรมากมายเลย การที่ได้เห็นผู้อื่นยิ้มได้และมีความสุขจากคำพูดของเราการช่วยเหลือของเรามันก็เหมือนกับเป็นผลตอบแทนทางอ้อมของพวกเรา "ชาวสังคมสงเคราะห์"
          ผลการสอบจะออกประมาณวันที่ 19 กุมภาพันธ์ครับ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้หวังอะไรกับมันมากแล้วครับ เอาไว้ถ้าได้ผลอย่างไรแล้วก็จะมาบอกให้ทราบอีกทีก็แล้วกันนะครับ แต่จำไว้เถอะว่าผมจะไม่มีวันหมดหวังอย่างแน่นอน...

ปล. หมีขอบคุณที่เคียงข้างกันเสมอยามที่ผมทุกข์ใจ ผมจะกลับมาเสมอกลับมาเป็นเดียร์ที่สดในเสมอเพื่อหมีนะคะ