สวัสดีทุกคนอีกครั้งหนึ่งนะครับ ช่วงนี้ก็จะได้เจอกันค่อนข้างบ่อยเหมือนกันนะแต่ก็ไม่ได้บ่อยเหมือนกับช่วงที่ผมยังเรียนไม่จบอ่ะนะ เป็นอย่างไรกันบ้างครับสบายดีเหรอเปล่า ตอนนี้ฝนตกอากาศกำลังจะผลัดเปลี่ยนไปสู่ฤดูหนาว(ที่รอคอย) ก็ระหว่างนี้ก็ขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะครับจะได้ไม่เป็นหวัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ใหม่ 2009 อันนี้ก็อาจจะกลับมาระบาดอีกรอบนะครับก็ฝากเอาไว้ให้ระวังกันด้วยนะครัยด้วยความรักและความปรารถณาดีเหมือนเคยครับ
           หลายๆคนก็คงจะทราบว่าช่วงนี้ที่ผมทำตัวเหมือนไม่ว่างนั้นก็เพราะว่าผมได้มีโอกาสไปช่วยน้องๆ เทคโนโลยีราชมงคลมหาเมฆ สอนการขับร้องประสานเสียง ซึ่งผมเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันว่างานแรก(ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่งานประจำ) ที่ทำแล้วได้เงินก็คือการสอนขับร้องประสานเสียงแทนที่จะเป็นการทำงานทางด้านสังคมสงเคราะห์ ก็อาจจะฟังดูแปลกดีเหมือนกันนะครับ ผมเองยังว่าแปลกเลย ผมเริ่มสอนน้องๆครั้งแรกเมื่อประมาณกลางเดือนสิงหาคมครับ หลังจากวันรับพระราชทานปริญญาบัตรผมก็ได้เริ่มไปสอนพวกเขาเลยครับ
           ครั้งแรกที่ผมไปสอนนั้นผมก็ยังจำความรู้สึกได้เสมอครับ น้องๆแต่ละคนนั้นดูเหมือนจะมีความตั้งใจมากๆเลย มีความตั้งใจแล้วก็อยากจะร้องเพลงด้วยผมเห็นแบบนี้แล้วผมเองก็รู้สึกชื่นใจครับวันแรกก็สอนไปเกินเวลาเลยครับ จริงๆแล้วเรื่องเวลาเนี่ยก็ไม่ได้พูดคุยกำหนดเอาไว้ชัดเจนกับน้องเก่ง(น้องเก่งเป็นประธานชมรมที่มีความสามารถและทำกิจกรรมเยอะมากหลายอย่างผมเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน) จนพักหลังมานี้คือเลิกกี่โมงก็แล้วแต่ตามที่ผมและ้น้องๆที่วงจะพอใจ... แต่ด้วยความที่ชมรมเราเป็นชมรมตั้งใหม่ก็เลยอาจจะมีอะไรหลายๆอย่างที่ค่อนข้างติดขัดเพราะว่าตารางการซ้อมนั้นอาจจะชนกับกิจกรรมอื่นๆผมเ้องก็พยายามมองหลายๆอย่างด้วยความเข้าใจครับ แค่พวกเขามากันพร้อมหน้าผมเองก็รู้สึกปลื้มใจและมีกำลังใจจะสอนแล้วครับ
           ก็ขอเขาเรื่องกันเลยดีกว่าครับ ตามชื่อเรื่องของวันนี้เลย "งานแรกก็เจองานช้างเีสียแล้ว..." ก็คือว่าวันศุกร์หน้าจะมีงานเลี้ยงเกษียณอายุราชการของเหล่าอาจารย์ของน้องๆม.ราชมงคลฯ ซึ่งงานนี้จะมีเหล่าคณาจารย์และเหล่าผู้บริหารมากันเพียบ ซึ่งเมืื่อนับจากเวลาที่ผมเ้ริ่มซ้อมคือกลางเดือนสิงหาคม ตอนนี้ก็ประมาณกลางเดือนกันยายนผมยอมรับว่าผมรู้สึกตื่นเต้นเลยทีเดียวกับเวลาซ้อมเพียงหนึ่งเดือนแล้วก็ออกแสดงในงานใหญ่ขนาดนี้ ผมว่ามันเป็นอะไรที่ค่อนข้างท้าทายความสามารถของเหล่าน้องๆนักร้องของผมและตัวผมเองเป็นอย่างยิ่ง
           แต่อย่างไรก็ตามผมก็ยังมีความเชื่อมั่นในตัวนักร้องของผมพอๆกับการเชื่อมันในตัวผม เพราะว่าผมได้กลายมาเป็นหูคู่แรกของพวกเขาที่ทั้งอยู่ใกล้พวกเขามากที่สุดและเป็นคนที่อยู่ด้วยกันกับเขาทั้งการแสดงตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงแม้ว่าจะตื่นเต้นบ้าง...แต่ผมก็เชื่อว่าทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีครับ ถ้าพวกเราพยายามกันอย่างไม่ท้อถอยและมีความตั้งใจมีสมาธิอยู่กับเพลงอย่างต่อเนื่อง
           เมื่อวานนี้ผมได้มีโอกาสเปิดเพลง Star ที่น้องๆได้ร้องเอาไว้ในการซ้อมในวันศุกร์ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ได้อัดจนจบเพลง ผมเองก็เปิดฟังในขณะที่คุณแม่ก็นั่งอยู่ข้างๆ คุณแม่ก็ถามว่าวงอะไรร้องเนี่ย เพลงอะไรเนี่ย ผมก็บอกไปว่าวง FLA ที่เดียร์ไปสอนน้องๆ ราชมงคลไงครับ คุณแม่ก็บอกว่า โหนึกว่าวงที่ไหนร้องได้ดีเลยทีเดียว...(ปลื้มแทนน้องๆน่ะครับ)
           สำหรับวง FLA Chorus ของน้องๆกลุ่มนี้ผมได้เห็นอะไรหลายๆอย่างที่เป็นสัญญาณว่ามันจะสามารถเติบโตและเจริญงอกงามได้ดีเลยทีเดียวครับ ก็อย่างที่บอกครับด้วยความตั้งใจและความทุ่มเทของพวกเขาที่ผมสามารถเห็นได้ผมเชื่ออย่างนั้น 
           เรื่องที่ผมค่อนข้างตกใจนิดหน่อยเกี่ยวกับงานวันศุกร์นี้ก็คือผมจะต้องอยู่จนจบงานเพื่อที่จะขึ้นไปรับดอกไม้จากผู้บริหารครับ นับว่าเป็นเกียรติของผมมากๆเลยครับ กับการได้รับเกียรติในครั้งนี้ให้ไปรับดอกไม้ ส่วนตัวผมแล้วอยากจะให้น้องเก่งในฐานะหัวหน้าวงประธานชุมนุมไปมากกว่าเพราะถ้าไม่มีน้องเก่งผมก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้เหมือนกัน
           ก็ฝากทุกคนให้เป็นกำลังใจผมในงานนี้ด้วยนะครับ มันเป็นงานแรกของการเป็น Conductor Lv.1 ของผมและเป็นงานแรกของน้องๆวงผมด้วย ขอให้ทุกคำอวยพรกลายเป็นแรงขับดันให้พวกน้องๆสามารถสร้างบทเพลงที่ไพเราะเพื่อที่จะทำให้คนฟังมีความสุขด้วยเถิด...